C-485/24
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że w przypadku zmiany miejsca zwykłego świadczenia pracy przez pracownika, to ostatnie miejsce powinno być brane pod uwagę przy ustalaniu prawa właściwego dla umowy o pracę, gdy strony nie dokonały wyboru prawa.
Sprawa dotyczyła wykładni Konwencji Rzymskiej w kontekście umów o pracę. Pracownik, zatrudniony przez luksemburską firmę i wykonujący pracę w różnych krajach, zmienił miejsce zwykłego świadczenia pracy na Francję. Sąd odsyłający pytał, czy w przypadku braku wyboru prawa, należy uwzględnić cały okres zatrudnienia, czy tylko ostatnie miejsce pracy. Trybunał orzekł, że ostatnie miejsce pracy, które stało się nowym zwykłym miejscem świadczenia pracy, powinno być brane pod uwagę przy ocenie ściślejszego związku umowy z danym państwem, zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. a) Konwencji Rzymskiej.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 3 i 6 Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych (Konwencja Rzymska) w sprawie umowy o pracę zawartej między Locatrans Sàrl a ES. ES, zatrudniony jako kierowca, miał umowę z prawem luksemburskim, ale zasadniczą część pracy wykonywał we Francji. Po zmianie warunków pracy, jego praca miała być świadczona głównie we Francji. Sąd kasacyjny we Francji zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem, czy w przypadku braku wyboru prawa właściwego przez strony, należy uwzględnić cały okres zatrudnienia pracownika, czy też ostatnie miejsce, w którym pracownik zazwyczaj świadczył pracę, zwłaszcza gdy strony wyraźnie wskazały to jako nowe miejsce pracy. Trybunał przypomniał, że wybór prawa przez strony nie może pozbawić pracownika ochrony wynikającej z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa właściwego w przypadku braku wyboru. Analizując art. 6 ust. 2 Konwencji Rzymskiej, Trybunał stwierdził, że w sytuacji, gdy pracownik wykonuje pracę w więcej niż jednym państwie, a miejsce zwykłego świadczenia pracy ulega zmianie, należy wziąć pod uwagę ostatnie miejsce świadczenia pracy jako kluczowy czynnik przy ocenie ściślejszego związku umowy z danym państwem. Trybunał podkreślił, że wykładnia ta jest zgodna z celami Konwencji Rzymskiej, które obejmują zapewnienie pracownikowi odpowiedniej ochrony i zwiększenie pewności prawa. W konsekwencji, sąd krajowy powinien zbadać całokształt okoliczności, w tym ostatnie miejsce świadczenia pracy, aby ustalić prawo właściwe.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
W przypadku zmiany miejsca zwykłego świadczenia pracy przez pracownika, to ostatnie miejsce powinno być brane pod uwagę przy badaniu wszystkich okoliczności w celu ustalenia prawa właściwego, gdy strony nie dokonały wyboru prawa.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że art. 6 ust. 2 lit. a) Konwencji Rzymskiej nie precyzuje okresu, jaki należy wziąć pod uwagę. W sytuacji zmiany miejsca pracy, należy zbadać całokształt okoliczności, w tym ostatnie miejsce świadczenia pracy, aby ustalić prawo właściwe, które zapewnia pracownikowi najszerszą ochronę.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Locatrans Sàrl | spolka | pozwany |
| ES | osoba_fizyczna | skarżący |
| rząd francuski | inne | interwenient |
| rząd czeski | inne | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (8)
Główne
Konwencja Rzymska art. 3
Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych
Umowa podlega prawu wybranemu przez strony. Wybór prawa powinien być wyraźny lub w sposób dostatecznie pewny wynikać z postanowień umowy lub okoliczności sprawy.
Konwencja Rzymska art. 6 § 1
Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych
W umowach o pracę wybór prawa dokonany przez strony nie może prowadzić do pozbawienia pracownika ochrony, która przysługuje mu na podstawie bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa właściwego, które miałyby zastosowanie zgodnie z ust. 2 w przypadku braku wyboru prawa.
Konwencja Rzymska art. 6 § 2
Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych
W przypadku braku wyboru prawa, do umów o pracę stosuje się prawo państwa, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę, lub prawo państwa, w którym znajduje się przedsiębiorstwo, chyba że umowa wykazuje ściślejszy związek z innym państwem.
Pomocnicze
Konwencja Rzymska art. 6 § 2
Konwencja o prawie właściwym dla zobowiązań umownych
Łącznik państwa, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę, należy interpretować rozszerzająco. W przypadku zmiany miejsca pracy, należy zbadać całokształt okoliczności, w tym ostatnie miejsce świadczenia pracy, aby ustalić prawo właściwe.
Rozporządzenie Rzym I art. 8
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008
Rozporządzenie Rzym I zastąpiło Konwencję Rzymską i zawiera podobne zasady dotyczące prawa właściwego dla umów o pracę.
Konwencja Brukselska art. 5 § 1
Konwencja z Brukseli z dnia 27 września 1968 r.
Określa sąd właściwy dla indywidualnych umów o pracę, wskazując m.in. sąd miejsca, gdzie pracownik zazwyczaj świadczy pracę.
Rozporządzenie Bruksela I art. 19
Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001
Zastąpiło Konwencję Brukselską i zawiera przepisy dotyczące jurysdykcji w sprawach pracowniczych, w tym miejsca zazwyczaj świadczonej pracy i ostatniego miejsca zazwyczaj świadczonej pracy.
Rozporządzenie Bruksela I bis art. 21
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012
Zastąpiło Rozporządzenie Bruksela I i zawiera aktualne przepisy dotyczące jurysdykcji w sprawach pracowniczych.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zmiana miejsca zwykłego świadczenia pracy przez pracownika powinna być uwzględniona przy ustalaniu prawa właściwego. Ostatnie miejsce świadczenia pracy jest kluczowym czynnikiem przy ocenie ściślejszego związku umowy z danym państwem. Wykładnia przepisów powinna zapewniać pracownikowi maksymalną ochronę prawną.
Odrzucone argumenty
Należy uwzględnić cały okres trwania stosunku pracy, a nie tylko ostatnie miejsce pracy. Wykładnia przepisów Konwencji Rzymskiej powinna być analogiczna do wykładni przepisów Konwencji Brukselskiej.
Godne uwagi sformułowania
"miejsce, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę" "ściślejszy związek między umową o pracę i innym państwem" "ochrona, która przysługuje mu na podstawie bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa" "całokształt okoliczności" "ostatnie miejsce, w którym pracownik zazwyczaj świadczył pracę"
Skład orzekający
F. Biltgen
prezes izby
I. Ziemele
sędzia
A. Kumin
sprawozdawca
S. Gervasoni
sędzia
M. Bošnjak
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalanie prawa właściwego dla umów o pracę w przypadkach zmiany miejsca świadczenia pracy przez pracownika, zwłaszcza gdy strony nie dokonały wyboru prawa lub wybór ten nie zapewnia pracownikowi wystarczającej ochrony."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy wykładni Konwencji Rzymskiej, która została zastąpiona przez Rozporządzenie Rzym I, jednak zasady dotyczące ochrony pracownika i ustalania prawa właściwego pozostają aktualne.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy praktycznego problemu ustalania prawa właściwego dla umów o pracę w kontekście międzynarodowym, co jest częstym zagadnieniem dla prawników i firm działających transgranicznie.
“Gdzie pracujesz, tam prawo obowiązuje? TSUE wyjaśnia, które prawo chroni kierowców w UE.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI