C-484/20
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że zakaz pobierania opłat za instrumenty płatnicze, wprowadzony dyrektywą PSD2, ma zastosowanie do wszystkich transakcji zleconych po 13 stycznia 2018 r., niezależnie od daty zawarcia umowy.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy PSD2 w zakresie opłat za transakcje płatnicze. Niemiecki sąd krajowy pytał, czy zakaz pobierania opłat za instrumenty płatnicze, wprowadzony przez dyrektywę od 13 stycznia 2018 r., ma zastosowanie do umów zawartych przed tą datą, ale gdzie transakcje były zlecane po niej. Trybunał uznał, że zakaz ten ma zastosowanie do wszystkich transakcji zleconych po 13 stycznia 2018 r., niezależnie od daty zawarcia umowy, co zapewnia pełną harmonizację rynku i ochronę konsumentów.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 62 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 (dyrektywa PSD2) w sprawie usług płatniczych. Sprawa rozpatrywana była w postępowaniu między Vodafone Kabel Deutschland GmbH a Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände. Vodafone pobierał opłatę ryczałtową od klientów, którzy nie autoryzowali polecenia zapłaty, a sami uiszczali faktury przelewem SEPA, na podstawie umów zawartych przed datą transpozycji dyrektywy do prawa niemieckiego (13 stycznia 2018 r.). Firma twierdziła, że zakaz pobierania dodatkowych opłat, wprowadzony przez § 270a niemieckiego kodeksu cywilnego (transponujący art. 62 ust. 4 dyrektywy), dotyczy tylko umów zawartych po tej dacie. Bundesverband argumentował, że zakaz ma zastosowanie do wszystkich transakcji zleconych po 13 stycznia 2018 r., niezależnie od daty zawarcia umowy, powołując się na art. 229 § 45 pkt 3 EGBGB. Sąd odsyłający skłaniał się ku stanowisku Bundesverband, ale zwrócił się do Trybunału o wykładnię. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, analizując brzmienie, kontekst i cel dyrektywy, orzekł, że art. 62 ust. 4 dyrektywy PSD2 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu lub praktyce krajowej, które ograniczają stosowanie zakazu pobierania opłat za instrumenty płatnicze i usługi płatnicze wyłącznie do transakcji zleconych w ramach umów zawartych po 13 stycznia 2018 r. Zakaz ten ma zastosowanie do wszystkich transakcji płatniczych zleconych od tej daty, niezależnie od tego, kiedy została zawarta umowa będąca ich podstawą. Trybunał podkreślił, że celem dyrektywy jest pełna harmonizacja rynku usług płatniczych i zapewnienie wysokiego poziomu ochrony konsumentów, a zróżnicowane stosowanie zakazu podważałoby te cele. Odniesiono się również do kwestii niedziałania prawa wstecz, stwierdzając, że zakaz dotyczy przyszłych skutków sytuacji powstałych pod rządami wcześniejszych przepisów.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Tak, zakaz ten ma zastosowanie do wszystkich transakcji płatniczych zleconych począwszy od dnia 13 stycznia 2018 r., niezależnie od daty zawarcia umowy.
Uzasadnienie
Trybunał oparł się na wykładni systemowej i celowościowej dyrektywy. Stwierdził, że zakaz ma zastosowanie do transakcji płatniczych niezależnie od leżących u ich podstaw zobowiązań, a datą właściwą jest data zlecenia transakcji. Celem dyrektywy jest pełna harmonizacja rynku i ochrona konsumentów, co wymaga jednolitego stosowania zakazu od daty jego wejścia w życie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Vodafone Kabel Deutschland GmbH | spolka | pozwany |
| Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e. V. | inne | skarżący |
| rząd niemiecki | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| rząd włoski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (7)
Główne
Dyrektywa 2015/2366 art. 62 § ust. 4
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366
Zakaz pobierania opłat za korzystanie z instrumentów płatniczych i usług płatniczych ma zastosowanie do wszystkich transakcji płatniczych zleconych od dnia 13 stycznia 2018 r., niezależnie od daty zawarcia umowy.
BGB art. 270a
Bürgerliches Gesetzbuch
Zakazuje pobierania opłat za korzystanie z określonych instrumentów płatniczych, w tym kart płatniczych w transakcjach z konsumentami.
Pomocnicze
Dyrektywa 2015/2366 art. 107 § ust. 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366
Państwa członkowskie nie mogą ustanawiać przepisów innych niż te zawarte w dyrektywie w zakresie zharmonizowanym.
Dyrektywa 2015/2366 art. 115 § ust. 1 i 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366
Państwa członkowskie miały obowiązek przyjąć środki do wykonania dyrektywy do 13 stycznia 2018 r., a przepisy te zaczęły obowiązywać od tej daty.
EGBGB art. 229 § § 45 pkt 5
Einführungsgesetz zum Bürgerlichen Gesetzbuche
Dotyczy stosowania przepisów BGB do zobowiązań powstałych po 13 stycznia 2018 r.
Rozporządzenie 2015/751
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/751
Rozporządzenie nr 260/2012
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 260/2012
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zakaz pobierania opłat za instrumenty płatnicze ma zastosowanie do wszystkich transakcji zleconych po 13 stycznia 2018 r., niezależnie od daty zawarcia umowy. Cel dyrektywy PSD2 to pełna harmonizacja rynku i ochrona konsumentów. Zastosowanie zakazu do przyszłych skutków sytuacji powstałej pod rządami wcześniejszych przepisów nie narusza zasady niedziałania prawa wstecz.
Odrzucone argumenty
Zakaz pobierania opłat dotyczy tylko umów zawartych po 13 stycznia 2018 r. Przepis przejściowy EGBGB tworzy system, w którym zakaz nie ma zastosowania do umów zawartych przed tą datą, nawet jeśli transakcje są zlecane po niej. Naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz i ochrony uzasadnionych oczekiwań.
Godne uwagi sformułowania
data właściwą dla zastosowania tego zakazu jest data zlecenia transakcji płatniczej, a nie data powstania stosunku zobowiązaniowego będącego podstawą tej transakcji. każde zróżnicowane stosowanie tego zakazu [...] zagroziłoby harmonizacji na poziomie Unii [...] a cel tej dyrektywy [...] zostałby osłabiony. przepis ten nie dotyczy sytuacji prawnych powstałych i ostatecznie zakończonych przed tą datą, a zatem nie wywołuje skutku wstecz.
Skład orzekający
K. Jürimäe
prezes_trzeciej_izby_pelniaca_obowiazki_prezesa_dziewiatej_izby
S. Rodin
sedzia
N. Piçarra
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja stosowania w czasie przepisów unijnych dotyczących usług płatniczych, ochrona konsumentów w kontekście umów długoterminowych i transakcji płatniczych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej wykładni dyrektywy PSD2 i jej transpozycji do prawa niemieckiego, ale zasady interpretacji prawa UE są uniwersalne.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu opłat za usługi, który bezpośrednio dotyka konsumentów. Wyjaśnia, jak prawo UE chroni konsumentów w przypadku umów zawartych przed zmianą przepisów.
“Czy nowe prawo chroni Cię przed starymi opłatami? TSUE wyjaśnia zasady dla konsumentów.”
Sektor
telekomunikacja
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI