C-477/17
Podsumowanie
Obywatele państw trzecich legalnie przebywający i pracujący tymczasowo w różnych państwach członkowskich mogą powoływać się na zasady koordynacji zabezpieczenia społecznego UE.
Sprawa dotyczyła obywateli państw trzecich zatrudnionych przez holenderską firmę, którzy pracowali i przebywali tymczasowo w różnych państwach członkowskich. Sąd apelacyjny Niderlandów zapytał Trybunał Sprawiedliwości UE, czy takie osoby mogą korzystać z rozporządzeń UE dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Trybunał orzekł, że obywatele państw trzecich, którzy legalnie przebywają i pracują tymczasowo w państwach członkowskich, mogą powoływać się na te przepisy, nawet jeśli nie są oni rezydentami w tradycyjnym rozumieniu.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1231/2010, które rozszerza stosowanie rozporządzeń (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 na obywateli państw trzecich. Sprawa dotyczyła obywateli państw trzecich zatrudnionych przez holenderską firmę, którzy pracowali i przebywali tymczasowo w różnych państwach członkowskich UE. Holenderska kasa zabezpieczenia społecznego (SVB) odmówiła im wydania zaświadczeń A1, kwestionując ich prawo do korzystania z unijnych przepisów koordynujących systemy zabezpieczenia społecznego. Sąd odsyłający z Niderlandów zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem, czy obywatele państw trzecich, którzy nie są rezydentami w tradycyjnym rozumieniu, ale legalnie przebywają i pracują tymczasowo w różnych państwach członkowskich, mogą powoływać się na te rozporządzenia. Trybunał Sprawiedliwości UE, analizując cel i brzmienie rozporządzenia nr 1231/2010, orzekł, że pojęcie „legalne zamieszkanie” w rozumieniu tego rozporządzenia nie wymaga tradycyjnego zamieszkania ani stałego ośrodka interesów życiowych w państwie członkowskim. Wystarczy legalny pobyt i praca na terytorium państw członkowskich. W związku z tym, obywatele państw trzecich w takiej sytuacji mogą korzystać z zasad koordynacji zabezpieczenia społecznego, a do sądu krajowego należy ustalenie, które konkretne przepisy mają zastosowanie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Obywatele państw trzecich, którzy legalnie przebywają i pracują tymczasowo w różnych państwach członkowskich, mogą powoływać się na zasady koordynacji zabezpieczenia społecznego UE.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że pojęcie „legalne zamieszkanie” w art. 1 rozporządzenia nr 1231/2010 ma autonomiczne znaczenie w prawie UE i nie wymaga tradycyjnego zamieszkania ani stałego ośrodka interesów życiowych. Wystarczy legalny pobyt i praca na terytorium państwa członkowskiego, co potwierdza cel rozporządzenia i jego powiązanie z dyrektywą 2011/98.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
obywatele państw trzecich (D. Balandin, I. Lukachenka, HOI)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Raad van bestuur van de Sociale Verzekeringsbank | organ_krajowy | pozwany |
| D. Balandin | osoba_fizyczna | strona w postępowaniu głównym |
| I. Lukachenka | osoba_fizyczna | strona w postępowaniu głównym |
| Holiday on Ice Services BV | spolka | strona w postępowaniu głównym |
| Rząd niderlandzki | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd czeski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd francuski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (10)
Główne
Rozporządzenie nr 1231/2010 art. 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010
Rozszerza stosowanie rozporządzeń 883/2004 i 987/2009 na obywateli państw trzecich, pod warunkiem legalnego zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego i sytuacji dotyczącej więcej niż jednego państwa członkowskiego.
Pomocnicze
Rozporządzenie nr 883/2004 art. 1 § lit. j)
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
Definicja „zamieszkania” jako miejsca, w którym osoba zwykle przebywa.
Rozporządzenie nr 883/2004 art. 1 § lit. k)
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
Definicja „pobytu” jako pobytu czasowego.
Rozporządzenie nr 883/2004 art. 13 § ust. 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004
Określenie właściwego ustawodawstwa dla osób wykonujących pracę w dwóch lub więcej państwach członkowskich.
Rozporządzenie nr 987/2009 art. 16 § ust. 1 i 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009
Procedura ustalania właściwego ustawodawstwa dla osób pracujących w więcej niż jednym państwie członkowskim.
Rozporządzenie nr 987/2009 art. 19 § ust. 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009
Wystawianie zaświadczenia A1 potwierdzającego właściwe ustawodawstwo.
Dyrektywa 2011/98/UE art. 2 § lit. b)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE
Definicja „pracownika z państwa trzeciego”.
Dyrektywa 2011/98/UE art. 3 § ust. 1 lit. b) i c)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE
Zakres stosowania dyrektywy do obywateli państw trzecich.
Dyrektywa 2011/98/UE art. 12 § ust. 1 lit. e)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE
Prawo do równego traktowania w zakresie zabezpieczenia społecznego.
Vreemdelingenwet 2000 art. 8
Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r. (Niderlandy)
Prawo w rozumieniu którego SVB uznaje legalne zamieszkanie.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pojęcie „legalne zamieszkanie” w art. 1 rozporządzenia nr 1231/2010 ma autonomiczne znaczenie w prawie UE i nie wymaga tradycyjnego zamieszkania ani stałego ośrodka interesów życiowych. Legalny pobyt i praca tymczasowa w państwach członkowskich spełniają warunek „legalnego zamieszkania” w rozumieniu rozporządzenia nr 1231/2010. Cel rozporządzenia nr 1231/2010 polega na rozszerzeniu ochrony zabezpieczenia społecznego na obywateli państw trzecich, co powinno być interpretowane szeroko. Dyrektywa 2011/98 potwierdza prawo do równego traktowania w zakresie zabezpieczenia społecznego dla pracowników z państw trzecich, nawet tymczasowo pracujących.
Odrzucone argumenty
Argumentacja SVB, że obywatele państw trzecich muszą być rezydentami w tradycyjnym rozumieniu, aby korzystać z rozporządzeń koordynujących zabezpieczenie społeczne.
Godne uwagi sformułowania
„legalne zamieszkanie” należy nadać zwykle w całej Unii Europejskiej autonomiczną i jednolitą wykładnię ani długość obecności, ani fakt, że obywateli ci zachowują zwykły ośrodek swych interesów życiowych w państwie trzecim, nie są jako takie rozstrzygające
Skład orzekający
R. Silva de Lapuerta
wiceprezes Trybunału, pełniąca obowiązki prezesa pierwszej izby
J.C. Bonichot
sędzia
E. Regan
sprawozdawca
C.G. Fernlund
sędzia
S. Rodin
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykładnia pojęcia „legalne zamieszkanie” dla obywateli państw trzecich w kontekście koordynacji zabezpieczenia społecznego UE."
Ograniczenia: Dotyczy sytuacji, w których obywatele państw trzecich legalnie przebywają i pracują tymczasowo w więcej niż jednym państwie członkowskim.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa wyjaśnia ważne kwestie dotyczące praw obywateli państw trzecich w zakresie zabezpieczenia społecznego w UE, co jest istotne dla pracowników i pracodawców.
“Pracujesz w UE jako obywatel kraju spoza UE? Twoje prawa do ubezpieczenia społecznego mogą być szersze niż myślisz!”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI