C-477/07

Trybunał Sprawiedliwości zinterpretował przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego dotyczące zaksięgowania i powiadomienia o należnościach celnych, stwierdzając, że brak prawidłowego powiadomienia uniemożliwia pobranie długu.

Sprawa dotyczyła wykładni przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego (art. 217 ust. 1 i art. 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92) oraz przepisów dotyczących środków własnych Wspólnot (art. 6 rozporządzenia nr 1552/89). Sąd odsyłający pytał o znaczenie pojęć 'zaksięgowanie' i 'powiadomienie' dłużnika o kwocie należności celnych oraz o skutki uprzedniego zaksięgowania. Trybunał orzekł, że zaksięgowanie kwoty należności celnych podlegających pokryciu stanowi zaksięgowanie w rozumieniu art. 217 ust. 1 i należy je odróżnić od wpisania należności w rachunkach środków własnych. Ponadto, powiadomienie o należnościach musi być poprzedzone ich zaksięgowaniem, a w braku prawidłowego zawiadomienia, kwota ta nie może zostać pobrana.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez Hof van beroep te Antwerpen w sprawie Gerlach & Co. przeciwko Belgische Staat. Sąd krajowy prosił o wykładnię art. 217 ust. 1 i art. 221 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny oraz art. 6 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 dotyczącego systemu środków własnych Wspólnot. Kluczowe pytania dotyczyły pojęć „zaksięgowanie” i „powiadomienie” dłużnika o kwocie należności celnych oraz skutków uprzedniego zaksięgowania tych należności dla pokrycia długu celnego. Trybunał Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania, postanowił rozpoznać sprawę bez dalszego postępowania ustnego. W swoim postanowieniu Trybunał wyjaśnił, że zaksięgowanie kwoty należności celnych podlegających pokryciu, o którym mowa w art. 221 ust. 1 kodeksu celnego, stanowi „zaksięgowanie” w rozumieniu art. 217 ust. 1 tego kodeksu. Jednocześnie podkreślił, że należy je odróżnić od wpisania należności w rachunkach dotyczących środków własnych, o których mowa w art. 6 rozporządzenia nr 1552/89. Co istotne, Trybunał stwierdził, że powiadomienie o kwocie należności celnych podlegających pokryciu powinno zostać poprzedzone zaksięgowaniem tej kwoty przez organy celne państwa członkowskiego. W przypadku braku prawidłowego zawiadomienia zgodnie z art. 221 ust. 1, kwota ta nie może zostać pobrana przez organy celne. Niemniej jednak, organy celne zachowują możliwość ponownego powiadomienia o tej kwocie, pod warunkiem przestrzegania przesłanek przewidzianych w tym przepisie oraz przepisów dotyczących przedawnienia obowiązujących w chwili powstania długu celnego.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (3)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy