C-466/00

Trybunał orzekł, że różnica w wymaganym okresie pobytu na terytorium Zjednoczonego Królestwa dla uzyskania pozwolenia na pobyt stały przez małżonka pracownika migrującego (obywatela UE) i małżonka osoby osiedlonej nie stanowi dyskryminacji sprzecznej z prawem UE, ponieważ sytuacje te nie są porównywalne z punktu widzenia prawa wspólnotowego.

Sprawa dotyczyła wniosku o pozwolenie na pobyt stały złożonego przez obywatela spoza UE, który poślubił obywatelkę Francji pracującą w Wielkiej Brytanii. Brytyjskie przepisy wymagały od niego 4 lat pobytu, podczas gdy małżonkowie osób osiedlonych potrzebowali tylko roku. Immigration Adjudicator, po wcześniejszym wyroku TSUE w tej samej sprawie, ponownie zwrócił się do Trybunału, kwestionując porównywalność sytuacji i brak uzasadnienia różnicy w traktowaniu. Trybunał ponownie stwierdził, że sytuacje te nie są porównywalne z perspektywy prawa wspólnotowego, a zatem różnica w wymogach nie stanowi dyskryminacji.

Sprawa C-466/00 dotyczyła wykładni art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 w przedmiocie swobodnego przepływu pracowników. Immigration Adjudicator z Wielkiej Brytanii zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (TSWE) z pytaniami prejudycjalnymi dotyczącymi prawa małżonka pracownika migrującego do uzyskania pozwolenia na pobyt na czas nieokreślony. Wniosek o pozwolenie na pobyt stały złożył Arben Kaba, obywatel Jugosławii, który poślubił obywatelkę Francji pracującą w Wielkiej Brytanii. Brytyjskie przepisy imigracyjne (Immigration Rules) przewidywały wymóg czteroletniego pobytu na terytorium Zjednoczonego Królestwa dla małżonka pracownika migrującego (obywatela UE) przed złożeniem wniosku o pozwolenie na pobyt stały, podczas gdy małżonek osoby „przebywającej z zamiarem osiedlenia się” w Wielkiej Brytanii mógł uzyskać takie pozwolenie po roku. Po wydaniu przez TSWE wyroku w sprawie C-356/98 Kaba, który stwierdził brak dyskryminacji, Immigration Adjudicator ponownie zawiesił postępowanie. Podniósł, że wcześniejsza opinia rzecznika generalnego i wyrok TSWE mogły opierać się na błędnym rozumieniu stanu faktycznego i krajowych przepisów imigracyjnych. W szczególności kwestionował porównywalność sytuacji prawnej małżonka pracownika migrującego i małżonka osoby osiedlonej, wskazując na podobieństwa w zakresie braku wyraźnych terminów ważności pozwoleń, możliwości ich wygaśnięcia po opuszczeniu kraju oraz możliwości wydalenia ze względów porządku publicznego. Ponadto, podniósł kwestię zgodności postępowania z art. 6 EKPC. Trybunał, analizując ponownie drugie pytanie prejudycjalne, skupił się na porównywalności sytuacji prawnej obu grup. Stwierdził, że prawo pobytu pracownika migrującego jest uzależnione od jego statusu jako pracownika lub osoby poszukującej pracy, podczas gdy osoba „przebywająca z zamiarem osiedlenia się” nie podlega takim ograniczeniom. W konsekwencji, Trybunał uznał, że sytuacje te nie są porównywalne z punktu widzenia prawa wspólnotowego, a zatem różnica w wymaganym okresie pobytu nie stanowi dyskryminacji sprzecznej z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68 ani z art. 39 TFUE (obecnie art. 45 TFUE). W związku z tym, odpowiedź na pytania prejudycjalne pozostała niezmieniona.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (9)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy