C-463/15 PPU
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że państwo wykonujące europejski nakaz aresztowania nie może uzależniać przekazania od wymogu, aby czyn był zagrożony karą co najmniej 12 miesięcy pozbawienia wolności, jeśli czyn ten jest przestępstwem w prawie krajowym.
Sprawa dotyczyła wykładni przepisów dotyczących europejskiego nakazu aresztowania (ENA) w kontekście niderlandzkiego prawa krajowego. Sąd odsyłający pytał, czy państwo wykonujące ENA może wymagać, aby czyn będący podstawą ENA był zagrożony karą pozbawienia wolności co najmniej 12 miesięcy, nawet jeśli czyn ten jest przestępstwem w prawie krajowym. Trybunał uznał, że takie dodatkowe wymaganie jest sprzeczne z decyzją ramową 2002/584, która opiera się na wzajemnym uznawaniu i nie przewiduje weryfikacji wysokości kar w państwie wykonującym nakaz.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez Rechtbank Amsterdam w sprawie wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez belgijski sąd przeciwko osobie skazanej w Belgii. Sąd niderlandzki miał wątpliwości co do możliwości wykonania ENA w odniesieniu do czynu polegającego na noszeniu zakazanej broni, który w prawie niderlandzkim podlega karze grzywny, podczas gdy prawo belgijskie kwalifikuje go jako przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności. Sąd odsyłający pytał, czy art. 2 ust. 4 i art. 4 pkt 1 decyzji ramowej 2002/584 pozwalają państwu wykonującemu nakaz na ustanowienie wymogu, aby czyn nie tylko stanowił przestępstwo w świetle prawa tego państwa, ale także był zagrożony karą pozbawienia wolności o górnej granicy co najmniej 12 miesięcy. Trybunał, stosując pilny tryb prejudycjalny, orzekł, że takie dodatkowe wymaganie jest niedopuszczalne. Podkreślił, że decyzja ramowa opiera się na wysokim stopniu zaufania między państwami członkowskimi i ma na celu zniesienie ekstradycji na rzecz systemu przekazywania osób. Weryfikacja wysokości kar w państwie wykonującym nakaz nie jest przewidziana i byłaby sprzeczna z celem zapewnienia swobodnego przepływu orzecznictwa sądowego w sprawach karnych.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, państwo członkowskie wykonujące nakaz nie może uzależniać przekazania od takiego dodatkowego wymogu.
Uzasadnienie
Artykuły 2 ust. 4 i 4 pkt 1 decyzji ramowej 2002/584 nie przewidują możliwości odmowy wykonania ENA z powodu braku wymogu minimalnej kary 12 miesięcy pozbawienia wolności, jeśli czyn jest przestępstwem w prawie krajowym. Decyzja ramowa opiera się na wzajemnym uznawaniu i nie wymaga weryfikacji wysokości kar w państwie wykonującym nakaz, co jest zgodne z celem zapewnienia swobodnego przepływu orzecznictwa sądowego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Openbaar Ministerie | organ_krajowy | wnoszący o wykonanie nakazu |
| A. | osoba_fizyczna | osoba, której dotyczy wniosek o przekazanie |
Przepisy (4)
Główne
Decyzja ramowa 2002/584 art. 2 § 4
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Możliwość odmowy wykonania ENA dotyczy czynów, które nie stanowią przestępstwa w świetle prawa wykonującego nakaz państwa członkowskiego, dla przestępstw innych niż te wymienione w art. 2 ust. 2.
Decyzja ramowa 2002/584 art. 4 § 1
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Wykonujący nakaz organ sądowy może odmówić wykonania ENA, gdy czyn, który stanowi podstawę wydania ENA, nie stanowi przestępstwa w świetle prawa wykonującego nakaz państwa członkowskiego.
Pomocnicze
Overleverinsgswet art. 7 § 1
Ustawa o przekazywaniu osób
Niderlandzkie prawo wymaga, aby czyn był zagrożony karą pozbawienia wolności o górnej granicy co najmniej dwunastu miesięcy, zarówno zgodnie z prawem państwa wydającego nakaz, jak i prawem niderlandzkim.
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Argumenty
Skuteczne argumenty
Interpretacja art. 2 ust. 4 i art. 4 pkt 1 decyzji ramowej 2002/584 powinna uwzględniać cel zapewnienia swobodnego przepływu orzecznictwa sądowego w sprawach karnych. Decyzja ramowa opiera się na wzajemnym uznawaniu i nie przewiduje weryfikacji wysokości kar w państwie wykonującym nakaz. Dodatkowe wymogi dotyczące minimalnej kary pozbawienia wolności w prawie krajowym są sprzeczne z zasadą wzajemnego uznawania i celem ENA.
Godne uwagi sformułowania
„kamień węgielny” współpracy sądowej system swobodnego przepływu orzecznictwa sądowego w sprawach karnych wysoki stopień zaufania w stosunkach między państwami członkowskimi nie można odmówić na tej podstawie, iż prawo wykonującego nakaz państwa członkowskiego nie nakłada tego samego rodzaju podatku lub cła lub nie zawiera tego samego rodzaju zasad w odniesieniu do podatków, opłat, należności celnych i wymiany walut jak prawo wydającego nakaz państwa członkowskiego nie przewiduje możliwości odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania dotyczącego czynu, który stanowiąc przestępstwo w wykonującym nakaz państwie członkowskim, nie jest zagrożony karą pozbawienia wolności o maksymalnym wymiarze co najmniej 12 miesięcy.
Skład orzekający
L. Bay Larsen
prezes
K. Jürimäe
sędzia
J. Malenovský
sędzia
M. Safjan
sprawozdawca
A. Prechal
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja warunków wykonania europejskiego nakazu aresztowania, zwłaszcza w kontekście zgodności prawa krajowego z prawem UE."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego przypadku, gdy czyn jest przestępstwem w prawie krajowym, ale nie spełnia wymogu minimalnej kary pozbawienia wolności.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy praktycznych aspektów współpracy sądowej w sprawach karnych i wykładni kluczowego instrumentu prawnego UE, jakim jest europejski nakaz aresztowania, co jest istotne dla prawników zajmujących się prawem karnym i międzynarodowym.
“Czy polskie prawo może blokować europejski nakaz aresztowania? TSUE wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI