C-46/16

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że metoda ustalania wartości celnej oparta na wartości transakcyjnej nie ma zastosowania do towarów sprzedanych w celu wywozu poza UE, a organy celne muszą uzasadniać wybór metody ustalania wartości celnej.

Sprawa dotyczyła wykładni przepisów Wspólnotowego kodeksu celnego w zakresie ustalania wartości celnej towarów, które zostały usunięte spod dozoru celnego w procedurze tranzytu zewnętrznego i miały być wywiezione poza obszar celny Unii Europejskiej. Sąd najwyższy Łotwy zadał pytania prejudycjalne dotyczące zastosowania metody wartości transakcyjnej (art. 29 WKC) oraz obowiązku uzasadniania przez organy celne wyboru metody ustalania wartości celnej (art. 30 i 31 WKC). Trybunał orzekł, że metoda wartości transakcyjnej nie ma zastosowania, gdy towary nie są sprzedawane w celu wywozu do UE. Ponadto, organy celne są zobowiązane do uzasadnienia w decyzji, dlaczego nie zastosowały metod z art. 29 i 30 WKC, zanim przejdą do metody z art. 31 WKC, oraz do przedstawienia danych, na podstawie których ustalono wartość celną.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni przepisów Wspólnotowego kodeksu celnego (WKC) w sprawie ustalania wartości celnej towarów, które zostały usunięte spod dozoru celnego w ramach procedury tranzytu zewnętrznego i miały być wywiezione z Unii Europejskiej do Rosji. Krajowy organ celny zastosował metodę ustalania wartości celnej opartą na danych dostępnych w Unii (art. 31 WKC), uznając, że towary nie zostały sprzedane w celu wywozu do UE i że nie można zastosować metod z art. 29 i 30 WKC. Sądy łotewskie zakwestionowały sposób ustalenia wartości celnej i obowiązek uzasadnienia decyzji przez organ celny. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w swoim wyroku wyjaśnił kluczowe kwestie: 1. **Zastosowanie metody wartości transakcyjnej (art. 29 ust. 1 WKC):** TSUE orzekł, że metoda ta ma zastosowanie tylko do towarów sprzedanych w celu wywozu na obszar celny Unii. W przypadku towarów sprzedanych w celu wywozu do państwa trzeciego, które zostały usunięte spod dozoru celnego w trakcie tranzytu przez UE, cena sprzedaży do państwa trzeciego nie odzwierciedla rzeczywistej wartości gospodarczej towarów i dlatego metoda z art. 29 WKC nie ma zastosowania. TSUE podkreślił, że przyjęcie kwoty zabezpieczenia przez organy celne nie przesądza o wysokości przyszłego długu celnego. 2. **Obowiązek uzasadnienia wyboru metody ustalania wartości celnej (art. 31 WKC w zw. z art. 6 ust. 3 WKC):** TSUE potwierdził, że organy celne są zobowiązane do uzasadnienia w decyzji ustalającej należności celne, dlaczego nie zastosowały metod z art. 29 i 30 WKC, zanim przejdą do metody z art. 31 WKC. Muszą również przedstawić dane, na podstawie których obliczono wartość celną. Jest to niezbędne dla zapewnienia prawa do dobrej administracji, umożliwienia stronie obrony jej praw oraz kontroli sądowej. TSUE zaznaczył, że do państw członkowskich należy uregulowanie skutków naruszenia tego obowiązku w ramach ich autonomii proceduralnej, z poszanowaniem zasad równoważności i skuteczności. 3. **Ustalanie wartości celnej na podstawie towarów identycznych (art. 30 ust. 2 lit. a) WKC):** TSUE wyjaśnił, że organ celny nie musi zwracać się do producenta o informacje niezbędne do zastosowania tej metody, ale jest zobowiązany sprawdzić wszystkie dostępne źródła informacji i bazy danych oraz umożliwić zainteresowanym podmiotom przekazanie własnych informacji. 4. **Uzasadnienie braku zastosowania metod z art. 30 ust. 2 lit. c) i d) WKC:** TSUE stwierdził, że jeśli organ celny może ustalić wartość celną na podstawie metody z art. 30 ust. 2 lit. b) WKC (wartość transakcyjna towarów podobnych), nie ma obowiązku rozważania ani uzasadniania braku zastosowania metod z lit. c) i d) tego przepisu, ze względu na zasadę pomocniczości metod ustalania wartości celnej.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (13)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy