C-456/02

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej2004-09-07

cjeuprawo_ue_ogolneobywatelstwo UE, prawo pobytu, świadczenia socjalneWysokatrybunal

obywatelstwo UEprawo pobytuświadczenia socjalnepomoc społecznadyskryminacjazasada proporcjonalnościswobodny przepływ osóbintegracja społeczna

Podsumowanie

Obywatel UE wykonujący prace w schronisku w ramach programu integracji, nawet jeśli otrzymuje za nie świadczenia w naturze i niewielkie kieszonkowe, może mieć prawo do świadczeń z pomocy społecznej, jeśli posiada zezwolenie na pobyt, powołując się na zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową.

Sprawa dotyczyła obywatela francuskiego, który pracował w brukselskim schronisku w ramach programu integracji, otrzymując w zamian zakwaterowanie i niewielkie kieszonkowe. Odmówiono mu prawa do zasiłku zapewniającego minimum egzystencji (minimex). Trybunał orzekł, że choć taka praca nie kwalifikuje się jako działalność pracownicza ani przedsiębiorczość w rozumieniu Traktatu, obywatel UE z prawem pobytu może powołać się na zakaz dyskryminacji (art. 12 WE), aby uzyskać świadczenia socjalne, jeśli spełnia warunki, które obowiązują obywateli kraju przyjmującego.

Sprawa C-456/02 dotyczyła obywatela francuskiego, Michela Trojaniego, który przebywał w Belgii i pracował w schronisku Armii Zbawienia w ramach programu integracji społeczno-zawodowej. Za pracę (ok. 30 godzin tygodniowo) otrzymywał zakwaterowanie, wyżywienie i niewielkie kieszonkowe. Wystąpił o zasiłek zapewniający minimum egzystencji (minimex), ale odmówiono mu go, ponieważ nie był obywatelem belgijskim i jego praca nie była uznawana za działalność pracowniczą ani przedsiębiorczość w rozumieniu prawa UE. Sąd pracy w Brukseli zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami prejudycjalnymi dotyczącymi prawa pobytu i dostępu do świadczeń socjalnych. Trybunał orzekł, że praca wykonywana przez M. Trojaniego w schronisku, choć stanowiła świadczenie wzajemne za zakwaterowanie i kieszonkowe, nie kwalifikowała się jako działalność pracownicza w rozumieniu art. 39 TFUE ani jako działalność na własny rachunek czy świadczenie usług w rozumieniu art. 43 i 49 TFUE. Jednakże, Trybunał podkreślił, że obywatel UE, który legalnie przebywa w innym państwie członkowskim i posiada zezwolenie na pobyt, może powołać się na art. 18 ust. 1 TFUE (prawo pobytu z racji obywatelstwa UE) oraz art. 12 TFUE (zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową). Oznacza to, że nawet jeśli osoba nie jest aktywna ekonomicznie w rozumieniu przepisów o swobodnym przepływie pracowników czy przedsiębiorców, ale posiada zezwolenie na pobyt, może domagać się świadczeń z pomocy społecznej na równi z obywatelami kraju przyjmującego, pod warunkiem, że nie stanie się nadmiernym obciążeniem dla systemu pomocy społecznej i że stosowanie ograniczeń jest proporcjonalne.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, taka działalność nie kwalifikuje się jako praca zarobkowa w rozumieniu art. 39 TFUE ani jako działalność na własny rachunek czy świadczenie usług w rozumieniu art. 43 i 49 TFUE, jeśli ma charakter marginalny, dodatkowy lub stanowi środek reintegracji.

Uzasadnienie

Trybunał wyjaśnił, że pojęcie pracownika ma znaczenie wspólnotowe i wymaga wykonywania konkretnego i rzeczywistego zajęcia. Działalność marginalna lub będąca środkiem reintegracji nie spełnia tych kryteriów. Podobnie, działalność na własny rachunek i świadczenie usług wymagają innego charakteru niż praca w schronisku w ramach programu integracji.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odpowiedz_na_pytanie

Strona wygrywająca

skarżący (w zakresie prawa do powołania się na art. 12 WE)

Strony

Nazwa	Typ	Rola
Michel Trojani	osoba_fizyczna	skarżący
Centre public d'aide sociale de Bruxelles (CPAS)	organ_krajowy	pozwany