C-454/19
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że prawo UE stoi na przeszkodzie stosowaniu niemieckiego przepisu karnego, który penalizuje ukrywanie dziecka za granicą bez użycia przemocy, podczas gdy na terytorium Niemiec taki czyn jest karalny tylko z użyciem przemocy, co stanowi dyskryminację i ograniczenie swobody przemieszczania się obywateli UE.
Sprawa dotyczyła obywatelki Rumunii, oskarżonej w Niemczech o uprowadzenie dziecka za granicę. Niemiecki przepis § 235 ust. 2 pkt 2 kodeksu karnego przewidywał karę za ukrywanie dziecka za granicą przed kuratorem, nawet bez użycia przemocy, podczas gdy na terytorium Niemiec taki czyn był karalny tylko z użyciem przemocy. Sąd odsyłający pytał o zgodność tego przepisu z prawem UE, w szczególności z prawem do swobodnego przemieszczania się. Trybunał uznał, że przepis ten stanowi nieuzasadnione ograniczenie swobody przemieszczania się obywateli UE i jest niezgodny z zasadą wzajemnego uznawania orzeczeń i zaufania między państwami członkowskimi.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez Amtsgericht Heilbronn (sąd rejonowy w Heilbronn, Niemcy) w związku z postępowaniem karnym przeciwko ZW, obywatelce Rumunii, oskarżonej o współsprawstwo przestępstwa uprowadzenia małoletniego (§ 235 ust. 2 pkt 2 niemieckiego kodeksu karnego). Sąd odsyłający powziął wątpliwości co do zgodności tego przepisu z prawem Unii, wskazując na potencjalne nieuzasadnione ograniczenie swobody przemieszczania się obywateli UE oraz odmienne traktowanie obywateli niemieckich i obywateli innych państw członkowskich. Przepis ten przewidywał surowszą odpowiedzialność karną za ukrywanie dziecka za granicą przed kuratorem (nawet bez użycia przemocy) niż za ukrywanie dziecka na terytorium Niemiec (gdzie wymagane było użycie przemocy, groźby lub podstępu). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując pytania prejudycjalne, uznał, że taki przepis stanowi ograniczenie swobody przemieszczania się gwarantowanej przez art. 21 TFUE. Stwierdził, że choć ochrona dziecka jest uzasadnionym celem, niemiecki przepis wykracza poza to, co jest konieczne do jego osiągnięcia, zrównując państwa członkowskie z państwami trzecimi i naruszając zasady wzajemnego uznawania orzeczeń i zaufania między państwami członkowskimi, które są podstawą rozporządzenia nr 2201/2003. W konsekwencji, Trybunał orzekł, że prawo UE stoi na przeszkodzie stosowaniu takiego przepisu krajowego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Prawo Unii stoi na przeszkodzie stosowaniu takiego przepisu prawa krajowego.
Uzasadnienie
Przepis ten stanowi nieuzasadnione ograniczenie swobody przemieszczania się obywateli UE, ponieważ różnicuje traktowanie w zależności od miejsca pobytu dziecka (w kraju czy za granicą), co może negatywnie wpływać na obywateli innych państw członkowskich. Ponadto, zrównuje państwa członkowskie z państwami trzecimi, naruszając zasady wzajemnego uznawania orzeczeń i zaufania między państwami członkowskimi.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| ZW | osoba_fizyczna | oskarżona |
| Staatsanwaltschaft Heilbronn | organ_krajowy | inna strona postępowania |
| rząd niemiecki | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (6)
Główne
TFUE art. 21
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Obejmuje prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu oraz zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową. Może ograniczać kompetencje państw członkowskich w dziedzinie prawa karnego, jeśli przepisy krajowe dyskryminują osoby objęte prawem UE lub ograniczają prawa podstawowe.
k.k. art. 235 § 2 pkt 2
Kodeks karny
Przewiduje karę za zabranie lub ukrycie dziecka za granicą przed rodzicami, kuratorem lub opiekunem, nawet bez użycia przemocy, groźby lub podstępu.
Pomocnicze
Dyrektywa 2004/38/WE
Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
Rozporządzenie nr 2201/2003
Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003
Opiera się na zasadzie wzajemnego uznawania orzeczeń i wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi.
k.k. art. 235 § 1
Kodeks karny
Przewiduje karę za zabranie lub ukrycie osoby poniżej 18 lat przy użyciu przemocy, groźby lub podstępu.
k.k. art. 25 § 2
Kodeks karny
Dotyczy współsprawstwa.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niemiecki przepis § 235 ust. 2 pkt 2 k.k. stanowi nieuzasadnione ograniczenie swobody przemieszczania się obywateli UE. Przepis ten dyskryminuje obywateli innych państw członkowskich w porównaniu z obywatelami niemieckimi. Przepis ten narusza zasadę wzajemnego uznawania orzeczeń i zaufania między państwami członkowskimi, zrównując je z państwami trzecimi.
Odrzucone argumenty
Argument rządu niemieckiego, że przepis ma na celu ochronę dziecka i jest proporcjonalny, został odrzucony jako wykraczający poza konieczne środki.
Godne uwagi sformułowania
odpowiedzialność karna za przestępstwo uprowadzenia dziecka za granicę, także wówczas, gdy osobą uprowadzającą jest rodzic dziecka, może co do zasady zapewnić – w szczególności ze względu na jej odstraszający skutek – ochronę dzieci przed takimi uprowadzeniami, a także gwarantować ich prawa. odpowiedzialność karna opierająca się na założeniu, iż sama okoliczność ukrywania przez rodzica lub oboje rodziców dziecka zatrzymanego w innym państwie członkowskim przed drugim rodzicem, opiekunem lub kuratorem jest zagrożona sankcją karną nawet w wypadku braku użycia przemocy, groźby wyrządzenia poważnej szkody lub podstępu, wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu, skoro zatrzymanie dziecka na terytorium państwa członkowskiego jest zagrożone karą tylko w wypadku użycia przemocy, groźby wyrządzenia poważnej szkody lub podstępu. zrównaniem państw członkowskich z państwami trzecimi i narusza zasady i ducha rozporządzenia nr 2201/2003.
Skład orzekający
G. Hogan
rzecznik generalny
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 21 TFUE w kontekście krajowych przepisów prawa karnego dotyczących uprowadzenia dziecka za granicę, zasada proporcjonalności i zakaz dyskryminacji w stosowaniu przepisów karnych wobec obywateli UE."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji różnicowania odpowiedzialności karnej w zależności od miejsca pobytu dziecka (w kraju vs za granicą) i braku użycia przemocy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa rodzinnego i karnego w kontekście swobody przemieszczania się obywateli UE, z silnym elementem ochrony dziecka i potencjalnymi konsekwencjami dla rodzin transgranicznych.
“Czy niemieckie prawo karne dyskryminuje rodziców podróżujących z dziećmi po UE?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI