C-452/24

Trybunał Sprawiedliwości2025-08-01

cjeuwlasnosc_intelektualnaznaki_towaroweWysokatrybunal

znaki towarowenaruszeniebezczynnośćutrata prawprawo krajoweharmonizacjaTSUEFinlandia

Podsumowanie

TSUE orzekł, że prawo UE dotyczące znaków towarowych nie pozwala na utratę praw właściciela znaku z powodu jego bezczynności w sytuacjach innych niż te przewidziane w dyrektywie, nawet jeśli prawo krajowe na to zezwala.

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy UE o znakach towarowych w kontekście fińskiego prawa krajowego, które dopuszczało utratę praw właściciela znaku z powodu jego wieloletniej bezczynności wobec używania podobnego oznaczenia przez konkurencję. Sąd najwyższy Finlandii zwrócił się do TSUE z pytaniem, czy takie przepisy krajowe są zgodne z prawem UE. TSUE stwierdził, że dyrektywa dokonuje pełnej harmonizacji w tym zakresie i ogranicza możliwość utraty praw do sytuacji przewidzianych w art. 9 i 18 dyrektywy, co oznacza, że prawo krajowe nie może wprowadzać dodatkowych przesłanek utraty praw, takich jak bezczynność w szerszym zakresie.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez fiński sąd najwyższy dotyczył wykładni art. 10 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 w sprawie znaków towarowych. Sprawa rozpatrywana w postępowaniu głównym dotyczyła sporu między Lunapark Scandinavia Oy Ltd (właścicielką znaku DRACULA) a Hardeco Finland Oy, która sprzedawała wyroby cukiernicze z oznaczeniem "Dracula". Hardeco argumentowała, że Lunapark utraciła prawo do dochodzenia roszczeń z powodu swojej wieloletniej bezczynności wobec podobnego używania oznaczenia przez poprzednika prawnego Hardeco (Karkkimies Oy). Fiński sąd gospodarczy uznał, że choć doszło do naruszenia, to zasada prawa krajowego przewidująca utratę prawa do zakazania używania oznaczenia w wyniku długotrwałej bezczynności właściciela znaku, wyklucza możliwość uwzględnienia powództwa. Sąd najwyższy Finlandii, rozpatrując skargę kasacyjną, powziął wątpliwość, czy taka zasada prawa krajowego jest zgodna z dyrektywą 2015/2436, która w art. 9 i 18 przewiduje konkretne przypadki utraty roszczeń (np. w wyniku tolerowania przez pięć lat). TSUE, analizując przepisy dyrektywy, stwierdził, że art. 10 dyrektywy w powiązaniu z art. 9 i 18 dokonuje pełnej harmonizacji praw wynikających ze znaku towarowego. Oznacza to, że państwa członkowskie nie mogą wprowadzać dodatkowych przesłanek utraty tych praw, które nie są przewidziane w dyrektywie. W szczególności, zasada prawa krajowego dopuszczająca utratę prawa do zakazania używania oznaczenia z powodu bezczynności właściciela znaku w sytuacjach innych niż te określone w dyrektywie, jest niezgodna z prawem UE. TSUE podkreślił, że celem dyrektywy jest zapewnienie jednolitej ochrony znakom towarowym we wszystkich państwach członkowskich, a takie przepisy krajowe podważałyby ten cel.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Tak, art. 10 dyrektywy 2015/2436 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu zasady ogólnej prawa krajowego, która przewiduje utratę prawa właściciela zarejestrowanego znaku towarowego do zakazania używania przez osobę trzecią oznaczenia identycznego z tym znakiem towarowym lub do niego podobnego dla towarów identycznych z tymi, dla których wspomniany znak towarowy został zarejestrowany, lub do nich podobnych, w sytuacji innej niż ta, o której mowa w art. 18 ust. 1 tej dyrektywy w związku z jej art. 9 ust. 1 lub 2.

Uzasadnienie

Dyrektywa 2015/2436 dokonuje pełnej harmonizacji praw wynikających ze znaku towarowego. Artykuł 10 ust. 1 i 2 przyznaje właścicielowi wyłączne prawa, a art. 18 ust. 1 w powiązaniu z art. 9 ust. 1 i 2 określa wyczerpująco warunki utraty tych praw (np. przez tolerowanie przez 5 lat). Państwa członkowskie nie mogą wprowadzać dodatkowych przesłanek utraty praw, takich jak ogólna zasada prawa krajowego o utracie prawa z powodu bezczynności w szerszym zakresie, gdyż podważałoby to cel dyrektywy, jakim jest zapewnienie jednolitej ochrony znakom towarowym.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odpowiedz_na_pytanie

Strona wygrywająca

udzielono odpowiedzi na pytanie

Strony

Nazwa	Typ	Rola
Lunapark Scandinavia Oy Ltd	spolka	skarżący
Hardeco Finland Oy	spolka	pozwany
rząd fiński	inne	interwenient
Komisja Europejska	instytucja_ue	interwenient

Przepisy (11)

Główne

Dyrektywa 2015/2436 art. 10

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436

Rejestracja znaku towarowego przyznaje właścicielowi prawa wyłączne. Artykuł ten, w powiązaniu z art. 9 i 18, dokonuje pełnej harmonizacji warunków utraty tych praw.

Dyrektywa 2015/2436 art. 9 § 1

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436

Określa warunki utraty prawa do złożenia wniosku o unieważnienie późniejszego znaku towarowego w wyniku tolerowania jego używania przez właściciela wcześniejszego znaku przez 5 lat.

Dyrektywa 2015/2436 art. 9 § 2

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436

Możliwość zastosowania ust. 1 do właściciela wcześniejszego prawa (niebędącego znakiem towarowym).

Dyrektywa 2015/2436 art. 18 § 1

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436

W postępowaniu o naruszenie, właściciel znaku nie może zakazać używania później zarejestrowanego znaku, jeżeli ten nie mógłby zostać unieważniony zgodnie z art. 8, art. 9 ust. 1 lub 2 lub art. 46 ust. 3.

Pomocnicze

tavaramerkkilaki (544/2019) art. 5