C-45/86

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej1987-03-26

cjeuprawo_ue_ogolnepreferencje-taryfoweWysokatrybunal

preferencje taryfowekraje rozwijające siępodstawa prawnauzasadnieniepolityka handlowapolityka rozwojuTSUEnieważność aktu

Podsumowanie

Trybunał stwierdził nieważność rozporządzeń Rady dotyczących preferencji taryfowych dla krajów rozwijających się z powodu braku właściwej podstawy prawnej i naruszenia wymogu uzasadnienia.

Komisja Europejska wniosła skargę o stwierdzenie nieważności dwóch rozporządzeń Rady dotyczących ogólnych preferencji taryfowych na rok 1986 dla krajów rozwijających się. Głównym zarzutem było oparcie rozporządzeń na niewłaściwej podstawie prawnej (art. 235 zamiast art. 113 TFUE) oraz naruszenie wymogu uzasadnienia (art. 190 TFUE). Trybunał uznał skargę za dopuszczalną i stwierdził, że choć preferencje taryfowe są zmianą stawek celnych (art. 113 TFUE), Rada błędnie zastosowała art. 235 TFUE, który powinien być stosowany tylko w braku innych kompetencji. W konsekwencji, rozporządzenia zostały uznane za nieważne, ale ich skutki uznano za ostateczne.

Komisja Europejska zaskarżyła dwa rozporządzenia Rady (EWG) nr 3599/85 i 3600/85 z dnia 17 grudnia 1985 r., dotyczące stosowania ogólnych preferencji taryfowych na rok 1986 dla produktów przemysłowych i włókienniczych pochodzących z krajów rozwijających się. Skarga opierała się na art. 173 akapit pierwszy Traktatu EWG. Komisja zarzuciła Radzie, że rozporządzenia zostały przyjęte bez właściwej podstawy prawnej, co stanowi naruszenie art. 190 Traktatu EWG, a także naruszenie samego Traktatu, ponieważ skutkowało to zastosowaniem procedury jednomyślności zamiast procedury przewidzianej w art. 113 Traktatu EWG. Trybunał uznał skargę za dopuszczalną, stwierdzając, że prawo do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności przysługuje Komisji bez konieczności wykazywania interesu prawnego. Analizując zarzuty, Trybunał zbadał, czy rozporządzenia spełniają wymóg uzasadnienia. Rada argumentowała, że motywy rozporządzenia dostarczają wystarczających informacji, jednak Trybunał uznał je za niewystarczające do określenia podstawy prawnej. Rada przyznała, że zamierzała oprzeć się na art. 113 i 235 Traktatu EWG, ponieważ uważała, że rozporządzenia realizują cele polityki rozwoju, wykraczające poza art. 113. Trybunał podkreślił, że wybór podstawy prawnej musi być oparty na obiektywnych przesłankach, a nie tylko na przekonaniu instytucji. Stwierdził, że choć preferencje taryfowe są zmianą stawek celnych (art. 113), powiązanie handlu z rozwojem nie wyłącza aktu z zakresu wspólnej polityki handlowej. W związku z tym, Rada miała kompetencje do przyjęcia rozporządzeń na podstawie art. 113 i nie powinna była odwoływać się do art. 235. W konsekwencji, Trybunał stwierdził nieważność zaskarżonych rozporządzeń z powodu braku właściwej podstawy prawnej i naruszenia wymogu uzasadnienia. Jednocześnie, zgodnie z art. 174 akapit drugi Traktatu EWG, skutki tych rozporządzeń zostały uznane za ostateczne. Rada została obciążona kosztami postępowania.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Rozporządzenia powinny były zostać przyjęte na podstawie art. 113 TFUE, a nie art. 235 TFUE.

Uzasadnienie

Trybunał uznał, że choć preferencje taryfowe są zmianą stawek celnych (art. 113 TFUE), a polityka handlowa uwzględnia rozwój, to art. 235 TFUE może być stosowany tylko w braku innych kompetencji. W tym przypadku art. 113 TFUE był wystarczający.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

stwierdzono_niewaznosc

Strona wygrywająca

skarżący

Strony

Nazwa	Typ	Rola
Komisja Wspólnot Europejskich	instytucja_ue	skarżący
Rada Unii Europejskiej	instytucja_ue	pozwany