C-448/19

Trybunał orzekł, że automatyczne wydalenie rezydenta długoterminowego po skazaniu za przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności powyżej roku jest niezgodne z prawem UE, jeśli nie uwzględniono indywidualnej oceny zagrożenia i czynników osobistych.

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 2003/109 w kontekście decyzji o wydaleniu obywatela państwa trzeciego, który posiadał status rezydenta długoterminowego i był wielokrotnie skazany. Sąd krajowy zapytał, czy hiszpańskie prawo, interpretowane przez Sąd Najwyższy jako umożliwiające automatyczne wydalenie po skazaniu na co najmniej rok pozbawienia wolności, jest zgodne z dyrektywą. Trybunał uznał, że art. 12 dyrektywy wymaga indywidualnej oceny zagrożenia dla porządku publicznego oraz uwzględnienia czynników takich jak czas pobytu, wiek, konsekwencje dla rodziny i powiązania z krajem.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 12 dyrektywy Rady 2003/109/WE dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, w związku z dyrektywą Rady 2001/40/WE. Sprawa wyłoniła się z konfliktu między obywatelem Maroka, WT, posiadającym status rezydenta długoterminowego w Hiszpanii, a hiszpańskimi władzami, które wydały decyzję o jego wydaleniu. WT był wielokrotnie skazany za przestępstwa zagrożone karą pozbawienia wolności przekraczającą rok. Hiszpański Sąd Najwyższy zinterpretował krajowe przepisy (art. 57 ust. 2 ustawy 4/2000) w powiązaniu z dyrektywą 2001/40, stwierdzając, że rezydenci długoterminowi skazani za takie przestępstwa powinni być „automatycznie” wydalani, bez konieczności indywidualnej oceny zagrożenia dla porządku publicznego czy uwzględniania czynników osobistych wymienionych w art. 12 dyrektywy 2003/109. Sąd odsyłający, Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha, powziął wątpliwości co do zgodności tej wykładni z prawem Unii, w szczególności z orzecznictwem Trybunału w sprawach Ziebell i López Pastuzano. Trybunał Sprawiedliwości, rozpatrując pytanie prejudycjalne, przypomniał, że jego rolą jest udzielenie wskazówek interpretacyjnych, a nie ocena zgodności prawa krajowego. Stwierdził, że art. 12 dyrektywy 2003/109 wymaga, aby decyzja o wydaleniu rezydenta długoterminowego była podejmowana wyłącznie w przypadku faktycznego i wystarczająco poważnego zagrożenia dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego. Ponadto, przed podjęciem takiej decyzji, państwa członkowskie muszą wziąć pod uwagę szereg czynników, takich jak czas zamieszkiwania, wiek, konsekwencje dla rodziny oraz powiązania z krajem zamieszkania lub pochodzenia. Trybunał podkreślił, że dyrektywa 2001/40 dotyczy jedynie wzajemnego uznawania decyzji o wydaleniu, a nie przesłanek ich wydawania. W konsekwencji, Trybunał orzekł, że art. 12 dyrektywy 2003/109 stoi na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które przewiduje automatyczne wydalenie rezydenta długoterminowego po skazaniu za przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej jednego roku, bez przeprowadzenia indywidualnej oceny zagrożenia i uwzględnienia wskazanych czynników.

Zagadnienia prawne (1)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (6)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy