C-445/12 P
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że wymóg rzeczywistego używania znaku towarowego w postępowaniu sprzeciwowym dotyczy również znaków zarejestrowanych międzynarodowo, a dowód używania w państwie trzecim (Szwajcaria) nie zastępuje dowodu używania w państwie członkowskim UE (Niemcy), chyba że prawo UE stanowi inaczej.
Sprawa dotyczyła odwołania od decyzji OHIM w sprawie sprzeciwu wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego. Wnosząca odwołanie powołała się na wcześniejszy międzynarodowy znak towarowy zarejestrowany w Niemczech, ale dowody używania przedstawiła jedynie ze Szwajcarii, argumentując, że na mocy konwencji z 1892 r. używanie w Szwajcarii jest równoważne używaniu w Niemczech. Sąd pierwszej instancji i Trybunał Sprawiedliwości uznały, że wymóg rzeczywistego używania znaku towarowego w postępowaniu sprzeciwowym, zgodnie z rozporządzeniem nr 207/2009, dotyczy terytorium państwa członkowskiego, w którym znak jest chroniony, a przepisy prawa UE wyczerpująco regulują tę kwestię, wyłączając stosowanie konwencji dwustronnych w tym zakresie.
Sprawa C-445/12 P dotyczyła odwołania od wyroku Sądu Unii Europejskiej, który oddalił skargę Rivella International AG na decyzję OHIM odrzucającą sprzeciw wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego. Sprzeciw oparto na wcześniejszym międzynarodowym znaku towarowym zarejestrowanym w Niemczech. Wnosząca odwołanie przedstawiła dowody używania znaku jedynie w Szwajcarii, powołując się na konwencję z 1892 r., która stanowiła, że używanie znaku w jednym państwie umawiającym się (Szwajcaria) jest równoważne używaniu w drugim (Niemcy) w kontekście zapobiegania negatywnym skutkom braku używania. OHIM i Sąd uznały jednak, że zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego musi dotyczyć terytorium państwa członkowskiego, w którym znak jest chroniony. Trybunał Sprawiedliwości potwierdził tę interpretację, podkreślając autonomiczny charakter wspólnotowego systemu znaków towarowych i wyczerpujące uregulowanie kwestii używania znaku w prawie Unii. Stwierdzono, że przepisy UE, w tym art. 160 rozporządzenia nr 207/2009, wymagają dowodu używania znaku w kontekście jego rejestracji międzynarodowej, a zasada jednolitego charakteru wspólnotowego znaku towarowego dopuszcza wyjątki, ale tylko te przewidziane w rozporządzeniu. W konsekwencji odwołanie zostało oddalone, a Rivella International AG obciążono kosztami postępowania.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, wymóg rzeczywistego używania dotyczy również znaków towarowych zarejestrowanych międzynarodowo, które wywołują skutki w państwie członkowskim. Dowód używania musi dotyczyć terytorium państwa członkowskiego, w którym znak jest chroniony.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że art. 42 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 ma zastosowanie do wcześniejszych krajowych znaków towarowych, rozumianych jako znaki wywołujące skutki w państwie członkowskim, niezależnie od sposobu rejestracji (krajowej lub międzynarodowej). Prawo UE wyczerpująco reguluje kwestię używania znaku, a konwencje dwustronne nie mogą podważać tego systemu.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_odwolanie
Strona wygrywająca
OHIM
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Rivella International AG | spolka | wnosząca odwołanie |
| Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) | instytucja_ue | strona pozwana w pierwszej instancji |
| Baskaya di Baskaya Alim e C. Sas | spolka | interwenient w pierwszej instancji |
Przepisy (10)
Główne
Rozporządzenie nr 207/2009 art. 42 § 2
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
Wymóg rzeczywistego używania wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego we Wspólnocie w celu uzasadnienia sprzeciwu, chyba że istnieją usprawiedliwione powody nieużywania.
Rozporządzenie nr 207/2009 art. 42 § 3
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
Stosowanie wymogu używania do wcześniejszych krajowych znaków towarowych, zastępując używanie we Wspólnocie używaniem w państwie członkowskim, w którym znak jest chroniony.
Pomocnicze
Rozporządzenie nr 207/2009 art. 8 § 2
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
Definicja wcześniejszych znaków towarowych, obejmująca znaki wspólnotowe, krajowe, zarejestrowane na mocy uzgodnień międzynarodowych obowiązujących w państwie członkowskim oraz międzynarodowych porozumień będących w mocy we Wspólnocie.
Rozporządzenie nr 207/2009 art. 160
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
Określenie daty rzeczywistego używania znaku podlegającego rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską.
Dyrektywa 2008/95/WE art. 10 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych
Sankcje za brak rzeczywistego używania znaku towarowego w państwie członkowskim.
Porozumienie madryckie art. 4 § 1
Porozumienie madryckie o międzynarodowej rejestracji znaków z dnia 14 kwietnia 1891 r.
Ochrona znaku w każdym z zainteresowanych umawiających się państw jest taka sama, jak gdyby znak został tam bezpośrednio zgłoszony.
konwencja z 1892 r. art. 5 § 1
Konwencja między Szwajcarią a Niemcami w sprawie wzajemnej ochrony patentów, wzorów i znaków towarowych, podpisana w Berlinie w dniu 13 kwietnia 1892 r.
Niekorzystne następstwa braku używania znaku towarowego nie nastąpią, jeżeli był on używany na terytorium drugiej strony.
Rozporządzenie nr 40/94 art. 8 § 1
Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd jako podstawa sprzeciwu.
Rozporządzenie nr 40/94 art. 42 § 2
Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
Dowód używania znaku towarowego w postępowaniu sprzeciwowym.
Rozporządzenie nr 207/2009 art. 111 § 1
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
Możliwość sprzeciwu właściciela wcześniejszego prawa o lokalnym zasięgu wobec używania wspólnotowego znaku towarowego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wymóg rzeczywistego używania znaku towarowego w postępowaniu sprzeciwowym dotyczy terytorium państwa członkowskiego UE. Prawo UE wyczerpująco reguluje kwestię używania znaku towarowego, wyłączając stosowanie konwencji dwustronnych w celu zastąpienia dowodu używania. Zasada jednolitego charakteru wspólnotowego znaku towarowego dopuszcza wyjątki przewidziane w rozporządzeniu nr 207/2009.
Odrzucone argumenty
Używanie znaku towarowego w Szwajcarii na podstawie konwencji z 1892 r. jest równoważne z używaniem w Niemczech dla celów postępowania sprzeciwowego. Międzynarodowe znaki towarowe nie podlegają wymogowi rzeczywistego używania w postępowaniu sprzeciwowym. Zasada jednolitego charakteru wspólnotowego znaku towarowego jest bezwzględna i nie dopuszcza wyjątków w tym zakresie.
Godne uwagi sformułowania
wspólnotowy system znaków towarowych jest systemem autonomicznym, złożonym ze zbioru norm i zmierzającym do osiągnięcia szczególnych dla niego celów, a jego stosowanie jest niezależne od wszelkich systemów krajowych krajowe pojęcie obronnego znaku towarowego [...] nie może stanowić przeszkody dla rejestracji wspólnotowego znaku towarowego pojęcie używania wspólnotowego znaku towarowego na terytorium Unii zostało wyczerpująco uregulowane w samym prawie Unii zasada jednolitego charakteru znaku towarowego dopuszcza wyjątki takie jak te przewidziane w rozporządzeniu nr 207/2009
Skład orzekający
A. Tizzano
prezes izby
A. Borg Barthet
sędzia
E. Levits
sprawozdawca
M. Berger
sędzia
S. Rodin
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykładnia przepisów dotyczących dowodu używania znaku towarowego w postępowaniu sprzeciwowym o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, w tym dla znaków międzynarodowych oraz relacji między prawem UE a konwencjami dwustronnymi."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji międzynarodowej rejestracji znaku towarowego i zastosowania konwencji dwustronnej w kontekście prawa UE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa wyjaśnia kluczowe zasady dotyczące dowodzenia używania znaków towarowych w UE, co jest istotne dla praktyków prawa własności intelektualnej. Pokazuje, jak prawo UE wyznacza granice dla umów międzynarodowych.
“Czy używanie znaku towarowego w Szwajcarii wystarczy, by obronić go w UE? TSUE wyjaśnia.”
Sektor
wlasnosc_intelektualna
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI