C-444/09 i C-456/09
Podsumowanie
Pracownicy tymczasowi zatrudnieni przez administrację publiczną mają prawo do dodatku za wysługę lat na takich samych zasadach jak pracownicy etatowi, nawet jeśli prawo krajowe tego nie przewiduje, a prawo to powinno być przyznane z mocą wsteczną od momentu upływu terminu na transpozycję dyrektywy.
Sprawa dotyczyła prawa pracowników tymczasowych zatrudnionych przez administrację publiczną w Galicji do dodatku za wysługę lat. Sąd odsyłający pytał, czy pracownicy tymczasowi są objęci dyrektywą 1999/70 i czy tymczasowy charakter zatrudnienia może być obiektywnym uzasadnieniem różnic w traktowaniu. Trybunał orzekł, że pracownicy tymczasowi są objęci dyrektywą, a tymczasowość zatrudnienia sama w sobie nie stanowi obiektywnego uzasadnienia dla dyskryminacji w zakresie dodatku za wysługę lat. Ponadto, nawet jeśli prawo krajowe nie przewiduje dodatku z mocą wsteczną, pracownicy mogą powoływać się na bezpośrednią skuteczność dyrektywy i uzyskać jego przyznanie z mocą wsteczną od momentu upływu terminu na transpozycję dyrektywy.
Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczyły wykładni klauzuli 4 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE. Sprawy dotyczyły sporów pomiędzy pracownikami tymczasowymi zatrudnionymi przez Consellería de Educación e Ordenación Universitaria de la Xunta de Galicia a tą instytucją, w przedmiocie odmowy przyznania dodatku trzyletniego za wysługę lat z mocą wsteczną. Trybunał orzekł, że pracownicy tymczasowi zatrudnieni przez wspólnoty autonomiczne należą do podmiotowego zakresu zastosowania dyrektywy 1999/70 i porozumienia ramowego. Dodatek za wysługę lat, jako warunek zatrudnienia, podlega zasadzie niedyskryminacji zawartej w klauzuli 4 pkt 1 porozumienia ramowego. Tymczasowy charakter stosunku zatrudnienia sam w sobie nie stanowi obiektywnego uzasadnienia dla mniej korzystnego traktowania pracowników tymczasowych w porównaniu do pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony. Trybunał stwierdził również, że sama okoliczność, iż przepis krajowy (art. 25 ust. 2 LEBEP) nie zawiera odniesienia do dyrektywy 1999/70, nie wyklucza możliwości uznania go za środek transpozycji. Co więcej, klauzula 4 pkt 1 porozumienia ramowego jest bezwarunkowa i wystarczająco precyzyjna, aby mogła być powoływana przez pracowników tymczasowych wobec państwa przed sądami krajowymi w celu uzyskania prawa do dodatku za wysługę lat z mocą wsteczną, od momentu upływu terminu na transpozycję dyrektywy do dnia wejścia w życie ustawy krajowej ją transponującej. Nawet jeśli prawo krajowe wyklucza przyznanie dodatku z mocą wsteczną, właściwe organy państwa członkowskiego mają obowiązek przyznać to prawo z mocą wsteczną, zgodnie z prawem Unii.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (4)
Odpowiedź sądu
Tak, pracownicy tymczasowi zatrudnieni przez administrację publiczną należą do podmiotowego zakresu zastosowania dyrektywy 1999/70 i porozumienia ramowego.
Uzasadnienie
Zakres zastosowania dyrektywy i porozumienia ramowego jest szeroki i obejmuje wszystkich pracowników zatrudnionych na czas określony, niezależnie od tego, czy pracodawcą jest podmiot publiczny czy prywatny. Zasada niedyskryminacji ma charakter ogólny i ochronny.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
skarżący (pracownicy tymczasowi)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Rosa María Gavieiro Gavieiro | osoba_fizyczna | skarżąca |
| Ana María Iglesias Torres | osoba_fizyczna | skarżąca |
| Consellería de Educación e Ordenación Universitaria de la Xunta de Galicia | organ_krajowy | pozwany |
| Rząd hiszpański | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (15)
Główne
Dyrektywa 1999/70 art. 2 § akapit trzeci
Dyrektywa Rady 1999/70/WE
Przepisy transponujące dyrektywę powinny zawierać do niej odniesienie lub odniesienie takie powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji.
Porozumienie ramowe art. klauzula 2 § pkt 1
Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony
Ma zastosowanie do pracowników zatrudnionych na czas określony, na podstawie umowy lub w ramach stosunku pracy określonego przez ustawodawstwo, układy zbiorowe lub praktykę obowiązującą w każdym z państw członkowskich.
Porozumienie ramowe art. klauzula 3 § pkt 1
Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony
Definicja pracownika zatrudnionego na czas określony.
Porozumienie ramowe art. klauzula 4 § pkt 1
Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony
Pracownicy zatrudnieni na czas określony nie będą traktowani w sposób mniej korzystny niż porównywalni pracownicy zatrudnieni na czas nieokreślony, chyba że zróżnicowane traktowanie uzasadnione jest powodami o charakterze obiektywnym.
LEBEP art. 2 ust. 1
Ley 7/2007 del Estatuto básico del empleado público
Ustawa ma zastosowanie do personelu urzędniczego i w odpowiednim zakresie do personelu zatrudnionego na podstawie umowy o pracę, w szczególności w ramach administracji wspólnot autonomicznych.
LEBEP art. 25 ust. 2
Ley 7/2007 del Estatuto básico del empleado público
Dodatki trzyletnie odpowiadające pracy świadczonej przed wejściem w życie ustawy będą miały skutek dla wynagrodzenia wyłącznie od dnia wejścia w życie tego statutu.
Pomocnicze
Porozumienie ramowe art. klauzula 4 § pkt 4
Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony
Kryteria w zakresie długości okresu szczególnych zatrudnienia będą takie same w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas określony, jak w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, chyba że zróżnicowanie uzasadnione jest powodami o charakterze obiektywnym.
Konstytucja art. 149 ust. 1 pkt 18
Konstytucja Hiszpanii
Wyłączna kompetencja państwa hiszpańskiego do określenia podstaw reżimu prawnego administracji publicznej oraz statutu pracujących w jej ramach urzędników.
LFCE art. 5 ust. 2
Ley de funcionarios civiles del Estado
Definicja urzędników tymczasowych.
LFCE art. 104 ust. 3
Ley de funcionarios civiles del Estado
Urzędnicy tymczasowi otrzymują wynagrodzenie odpowiadające organowi, w którym powstało wolne miejsce pracy.
LFCE art. 105
Ley de funcionarios civiles del Estado
Do urzędników tymczasowych stosuje się w drodze analogii ogólny statut stałych urzędników mianowanych, z pewnymi wyjątkami.
LEBEP art. 8
Ley 7/2007 del Estatuto básico del empleado público
Podział pracowników administracji publicznej.
LEBEP art. 9
Ley 7/2007 del Estatuto básico del empleado público
Definicja stałych urzędników mianowanych.
LEBEP art. 10
Ley 7/2007 del Estatuto básico del empleado público
Definicja urzędników tymczasowych.
ustawa o reżimie finansowym i budżetowym Galicii art. 27 ust. 1 lit. a)
Ley de Régimen Financiero y presupuestario de Galicia
Pięcioletni termin przedawnienia dla roszczeń z tytułu zobowiązań pieniężnych.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pracownicy tymczasowi zatrudnieni przez administrację publiczną podlegają dyrektywie 1999/70 i porozumieniu ramowemu. Tymczasowy charakter zatrudnienia nie jest obiektywnym uzasadnieniem dla dyskryminacji w zakresie dodatku za wysługę lat. Przepis krajowy nie zawierający odniesienia do dyrektywy może być uznany za jej transpozycję. Pracownicy tymczasowi mogą powoływać się na klauzulę 4 porozumienia ramowego z mocą wsteczną, nawet jeśli prawo krajowe tego nie przewiduje.
Odrzucone argumenty
Tymczasowy charakter zatrudnienia jest obiektywnym uzasadnieniem dla odmiennego traktowania. Brak odniesienia do dyrektywy w ustawie krajowej wyklucza jej transpozycję. Prawo krajowe wyłączające moc wsteczną dodatku za wysługę lat jest wiążące.
Godne uwagi sformułowania
Tymczasowy charakter stosunku zatrudnienia niektórych funkcjonariuszy publicznych nie może stanowić sam w sobie powodu o charakterze obiektywnym w rozumieniu tej klauzuli porozumienia ramowego. Sama okoliczność, iż przepis krajowy [...] nie zawiera żadnego odesłania do dyrektywy 1999/70, nie wyklucza możliwości, aby przepis ten mógł być uważany za środek krajowy dokonujący transpozycji tej dyrektywy. Klauzula 4 pkt 1 porozumienia ramowego [...] jest bezwarunkowa i wystarczająco precyzyjna, aby mogła być powoływana przez urzędników tymczasowych wobec państwa przed sądami krajowymi w celu uzyskania uznania prawa do dodatku za wysługę lat [...] z mocą wsteczną.
Skład orzekający
J.N. Cunha Rodrigues
prezes izby
A. Arabadjiev
sędzia
A. Rosas
sędzia
U. Lõhmus
sędzia
A. Ó Caoimh
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie praw pracowników tymczasowych w sektorze publicznym do równości traktowania w zakresie dodatków i świadczeń, możliwość powoływania się na przepisy UE z mocą wsteczną w przypadku braku lub wadliwej transpozycji, interpretacja pojęcia obiektywnego uzasadnienia różnic w traktowaniu."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji pracowników tymczasowych w administracji publicznej i dodatku za wysługę lat. Interpretacja zasady niedyskryminacji może być stosowana do innych świadczeń i sytuacji pracowników tymczasowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 8/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu nierównego traktowania pracowników tymczasowych w porównaniu do pracowników etatowych, szczególnie w sektorze publicznym. Wyrok TSUE ma istotne implikacje praktyczne dla wielu pracowników i pracodawców w całej UE, podkreślając znaczenie zasady niedyskryminacji i możliwości powoływania się na prawo UE z mocą wsteczną.
“Pracownicy tymczasowi wygrywają z państwem: TSUE przyznaje prawo do dodatków z mocą wsteczną!”
Sektor
administracja publiczna
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI