C-437/09

Trybunał orzekł, że obowiązkowy system dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego dla francuskich piekarzy, zarządzany przez jedną instytucję bez możliwości zwolnienia, jest zgodny z prawem konkurencji UE.

Sprawa dotyczyła zgodności z prawem konkurencji UE obowiązkowego systemu dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego dla francuskich piekarzy, zarządzanego przez AG2R Prévoyance. Sąd krajowy pytał, czy narzuca to ograniczenia konkurencji i czy AG2R nadużywa pozycji dominującej. Trybunał uznał, że porozumienie zbiorowe wprowadzające taki system, nawet jeśli jest obowiązkowe i nie przewiduje zwolnień, nie narusza art. 101 TFUE, jeśli służy celom społecznym i jest pod kontrolą państwa. Stwierdził również, że nawet jeśli AG2R jest przedsiębiorstwem, przyznanie mu wyłącznego prawa do zarządzania systemem nie jest sprzeczne z art. 102 i 106 TFUE, jeśli jest to konieczne do realizacji zadań w ogólnym interesie gospodarczym na akceptowalnych warunkach.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Périgueux dotyczył wykładni art. 101, 102 i 106 TFUE w kontekście francuskiego systemu dodatkowego zwrotu kosztów opieki zdrowotnej dla sektora piekarnictwa rzemieślniczego. System ten, wprowadzony aneksem do układu zbiorowego i uczyniony obowiązkowym przez władze publiczne, powierzał zarządzanie AG2R Prévoyance, bez możliwości zwolnienia dla przedsiębiorstw. Sąd krajowy pytał, czy takie rozwiązanie jest zgodne z prawem konkurencji UE, w szczególności czy nie stanowi porozumienia ograniczającego konkurencję lub nadużycia pozycji dominującej. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) rozpatrzył sprawę w trzech głównych punktach. Po pierwsze, uznał, że porozumienie zbiorowe wprowadzające system dodatkowego ubezpieczenia zdrowotnego, które ma na celu poprawę warunków pracy i jest wynikiem negocjacji między organizacjami pracodawców i pracowników, nie wchodzi w zakres stosowania art. 101 ust. 1 TFUE, nawet jeśli jest obowiązkowe dla wszystkich przedsiębiorstw w sektorze i nie przewiduje możliwości zwolnienia. TSUE podkreślił, że władze publiczne nie są ograniczone w nadawaniu takiego charakteru porozumieniu, które samo w sobie nie narusza zasad konkurencji. Po drugie, TSUE zbadał pojęcie przedsiębiorstwa w prawie konkurencji, stwierdzając, że obejmuje ono każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Analizując działalność AG2R, TSUE zauważył, że system ten realizuje cel społeczny poprzez solidarność i podlega pewnej kontroli państwa. Jednakże, ze względu na specyficzne okoliczności wyznaczenia AG2R i zakres jej swobody, sąd krajowy miał zbadać, czy AG2R można uznać za przedsiębiorstwo konkurujące na rynku usług ubezpieczeniowych. Po trzecie, TSUE rozważył zastosowanie art. 102 i 106 TFUE. Stwierdził, że jeśli AG2R zostanie uznana za przedsiębiorstwo, przyznanie jej wyłącznego prawa do zarządzania systemem, bez możliwości zwolnienia, mogłoby prowadzić do naruszenia zasad konkurencji. Jednakże, powołując się na art. 106 ust. 2 TFUE, TSUE uznał, że takie wyłączne prawo może być dopuszczalne, jeśli jest konieczne do realizacji zadań w ogólnym interesie gospodarczym na akceptowalnych warunkach. W tym przypadku, ze względu na zwiększony poziom solidarności systemu (ryczałtowe składki, obowiązek pokrywania wszelkich ryzyk), uchylenie wyłącznego prawa AG2R mogłoby zagrozić jej zdolności do świadczenia usług po akceptowalnych cenach. W konsekwencji, TSUE orzekł, że przyznanie zakładowi zabezpieczeń społecznych wyłącznego prawa do zarządzania takim systemem, bez możliwości zwolnienia, nie jest sprzeczne z art. 102 i 106 TFUE, pod warunkiem, że sąd krajowy potwierdzi, iż działalność ta ma charakter gospodarczy i że wyłączne prawo jest niezbędne do realizacji zadań w ogólnym interesie.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (14)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy