C-435/22 PPU
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że zasada ne bis in idem chroni obywatela państwa trzeciego przed ekstradycją, jeśli został już prawomocnie skazany i odbył karę za te same czyny w innym państwie członkowskim UE, nawet jeśli umowa ekstradycyjna ogranicza tę zasadę do wyroków krajowych.
Sprawa dotyczyła obywatela Serbii, HF, który był przedmiotem wniosku o ekstradycję z USA do Niemiec. HF został wcześniej prawomocnie skazany i odbył karę w Słowenii za czyny, które były również objęte wnioskiem ekstradycyjnym. Sąd odsyłający pytał, czy zasada ne bis in idem (art. 54 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen i art. 50 Karty Praw Podstawowych UE) stoi na przeszkodzie ekstradycji. Trybunał stwierdził, że zasada ta chroni również obywateli państw trzecich i stoi na przeszkodzie ekstradycji w opisanych okolicznościach, nawet jeśli umowa dwustronna ogranicza jej stosowanie.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez Oberlandesgericht München w związku z postępowaniem ekstradycyjnym przeciwko HF, obywatelowi Serbii, którego USA domagały się wydania z Niemiec. HF został wcześniej prawomocnie skazany w Słowenii za przestępstwa popełnione w latach 2009-2010, a orzeczona kara została wykonana. Wniosek USA dotyczył czynów popełnionych w latach 2008-2013. Sąd odsyłający miał wątpliwości, czy zasada ne bis in idem, zapisana w art. 54 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen (KWUS) i art. 50 Karty Praw Podstawowych UE, stoi na przeszkodzie ekstradycji, zwłaszcza że niemiecko-amerykańska umowa o ekstradycji ograniczała stosowanie tej zasady do wyroków wydanych w Niemczech. Trybunał Sprawiedliwości UE, rozpatrując sprawę w trybie pilnym, orzekł, że art. 54 KWUS, interpretowany w świetle art. 50 Karty Praw Podstawowych, stoi na przeszkodzie ekstradycji obywatela państwa trzeciego do innego państwa trzeciego, jeśli został on już prawomocnie skazany i odbył karę w innym państwie członkowskim za te same czyny, a umowa ekstradycyjna ogranicza stosowanie zasady ne bis in idem do wyroków krajowych. Trybunał podkreślił, że zasada ne bis in idem chroni każdego, niezależnie od obywatelstwa, i ma na celu zapewnienie pewności prawa oraz poszanowania prawomocnych orzeczeń sądowych państw członkowskich. Stwierdzono również, że art. 351 TFUE nie pozwala na odstępstwo od stosowania prawa Unii w tym przypadku, ponieważ umowa niemiecko-amerykańska została zawarta po wejściu w życie pierwotnego prawa UE.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (4)
Odpowiedź sądu
Tak, art. 54 KWUS w związku z art. 50 Karty Praw Podstawowych UE stoi na przeszkodzie takiej ekstradycji.
Uzasadnienie
Zasada ne bis in idem chroni każdego, niezależnie od obywatelstwa, przed ponownym ściganiem za te same czyny po prawomocnym skazaniu i wykonaniu kary w państwie członkowskim. Ograniczenia wynikające z umów dwustronnych nie mogą naruszać prawa UE.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
HF (zasada ne bis in idem została potwierdzona)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| HF | osoba_fizyczna | oskarżony w postępowaniu głównym |
| Generalstaatsanwaltschaft München | organ_krajowy | uczestnik postępowania |
| rząd niemiecki | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (6)
Główne
KWUS art. 54
Konwencja wykonawcza do Układu z Schengen
Artykuł 54 KWUS, interpretowany w świetle art. 50 Karty Praw Podstawowych UE, stoi na przeszkodzie ekstradycji obywatela państwa trzeciego do innego państwa trzeciego, jeżeli został on już prawomocnie skazany i odbył karę w innym państwie członkowskim za te same czyny, a umowa ekstradycyjna ogranicza stosowanie zasady ne bis in idem do wyroków krajowych.
Karta Praw Podstawowych art. 50
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Artykuł 50 KPP stanowi, że nikt nie może być ponownie sądzony lub karany za ten sam czyn zabroniony, za który został już prawomocnie skazany lub uniewinniony na terytorium Unii.
Pomocnicze
TFUE art. 351 § akapit pierwszy
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Artykuł 351 akapit pierwszy TFUE nie ma zastosowania do umów zawartych po 1 stycznia 1958 r. lub po dacie przystąpienia państwa członkowskiego do UE.
TFUE art. 20
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Obywatel Serbii, jako osoba zwolniona z obowiązku wizowego, korzysta z prawa do swobodnego przemieszczania się w rozumieniu art. 20 KWUS.
TFUE art. 21
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Obywatel Serbii nie korzysta z prawa do swobodnego przemieszczania się w rozumieniu art. 21 ust. 1 TFUE.
porozumienie UE-USA art. 17 § ust. 2
Umowa między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o ekstradycji
Artykuł 17 ust. 2 porozumienia UE-USA pozwala na zastrzeżenie przez państwo członkowskie, na podstawie przepisów prawa konstytucyjnego lub wiążących orzeczeń sądowych, szczególnego traktowania osób prawomocnie osądzonych za to samo przestępstwo, jeśli dwustronny traktat nie reguluje tej kwestii.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zasada ne bis in idem chroni obywateli państw trzecich. Wniosek o ekstradycję jest formą 'ścigania' w rozumieniu art. 54 KWUS. Art. 351 TFUE nie pozwala na odstępstwo od prawa UE w przypadku umów zawartych po wejściu w życie prawa UE. Państwa członkowskie mają obowiązek stosować prawo UE, nawet jeśli jest ono sprzeczne z umowami dwustronnymi.
Odrzucone argumenty
Umowa o ekstradycji Niemcy-USA ogranicza zasadę ne bis in idem do wyroków krajowych. HF nie jest obywatelem UE i nie korzysta z prawa do swobodnego przemieszczania się w rozumieniu art. 21 TFUE. Zasada ne bis in idem powinna być interpretowana zawężająco w kontekście ekstradycji do państw trzecich.
Godne uwagi sformułowania
zasada ne bis in idem stanowi podstawową zasadę prawa Unii stosowanie tego przepisu nie może być ograniczone wyłącznie do obywateli jednego państwa członkowskiego nie można interpretować tego artykułu w ten sposób, że dotyczy on również wyroków skazujących wydanych w innych państwach członkowskich obowiązek przestrzegania obowiązku ekstradycji przewidziany w umowie o ekstradycji Niemcy–USA państwa członkowskie zachowują kompetencję do ustanawiania takich przepisów, to zobowiązane są one do wykonywania tej kompetencji w poszanowaniu prawa Unii
Skład orzekający
K. Lenaerts
prezes
L. Bay Larsen
wiceprezes
A. Arabadjiev
prezes izby
A. Prechal
prezes izby
E. Regan
prezes izby
P.G. Xuereb
prezes izby
L.S. Rossi
prezes izby
D. Gratsias
prezes izby
M.L. Arastey Sahún
sprawozdawczyni
S. Rodin
sędzia
F. Biltgen
sędzia
N. Piçarra
sędzia
N. Wahl
sędzia
I. Ziemele
sędzia
J. Passer
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Potwierdzenie szerokiego zakresu stosowania zasady ne bis in idem w prawie UE, w tym wobec obywateli państw trzecich, oraz prymatu prawa UE nad umowami dwustronnymi w zakresie kolizji z prawami podstawowymi."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji ekstradycji do państwa trzeciego, gdy osoba była już sądzona w państwie członkowskim UE, a umowa dwustronna ogranicza stosowanie zasady ne bis in idem.
Wartość merytoryczna
Ocena: 8/10
Sprawa dotyczy fundamentalnej zasady prawnej (ne bis in idem) w kontekście międzynarodowej współpracy sądowej i ekstradycji, z elementem konfliktu prawa UE z umową dwustronną. Jest to złożony problem prawny z praktycznymi konsekwencjami.
“Czy zasada 'nie dwa razy za to samo' chroni przed ekstradycją obywatela kraju spoza UE?”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI