C-43/18
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że zarządzenie wyznaczające specjalny obszar ochrony (SOO) i określające cele ochrony oraz środki zapobiegawcze nie jest planem ani programem w rozumieniu dyrektywy SOOŚ, co oznacza, że nie wymaga obowiązkowej oceny wpływu na środowisko.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy SOOŚ w kontekście zarządzenia belgijskiego regionu stołecznego Brukseli, które wyznaczało obszar Natura 2000 i określało cele ochrony oraz środki zapobiegawcze. Sąd odsyłający pytał, czy takie zarządzenie stanowi plan lub program wymagający oceny wpływu na środowisko. Trybunał uznał, że zarządzenie wyznaczające SOO, choć związane z zarządzaniem terenem, nie jest planem lub programem w rozumieniu dyrektywy SOOŚ, jeśli nie określa ram dla przyszłych zezwoleń na inwestycje w sposób znaczący.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni dyrektywy 2001/42/WE w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (dyrektywa SOOŚ). Sprawa wywodziła się ze sporu dotyczącego ważności zarządzenia regionu stołecznego Brukseli z dnia 14 kwietnia 2016 r., które wyznaczało obszar Natura 2000 i określało cele ochrony oraz środki zapobiegawcze. Główny zarzut skarżącej grupy CFE dotyczył naruszenia art. 3 dyrektywy SOOŚ, twierdząc, że zarządzenie powinno było zostać poprzedzone oceną wpływu na środowisko. Region stołeczny Brukseli argumentował, że zarządzenie jest środkiem bezpośrednio związanym z zagospodarowaniem terenu lub koniecznym do jego zagospodarowania, co wyłącza je z obowiązku oceny wpływu na środowisko na podstawie art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy SOOŚ i art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej. Trybunał, analizując pojęcie „planów i programów” w rozumieniu dyrektywy SOOŚ, podkreślił, że przepisy te należy interpretować rozszerzająco. Stwierdził jednak, że akt wyznaczający specjalny obszar ochrony (SOO) jest ze swej natury bezpośrednio związany z zagospodarowaniem terenu lub do niego niezbędny, co może go zwalniać z obowiązku oceny wpływu na środowisko. Niemniej jednak, Trybunał zaznaczył, że taki akt może być uznany za plan lub program, jeśli ustanawia reguły, które doprowadzą do zrównania go z planem lub programem w rozumieniu dyrektywy SOOŚ, w szczególności jeśli określa ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję. W tym kontekście, Trybunał uzależnił ostateczne rozstrzygnięcie od ustaleń sądu odsyłającego, czy zakazy zawarte w zarządzeniu odnoszą się wyłącznie do przedsięwzięć nie wymagających zezwolenia. Jeśli tak, zarządzenie nie stanowiłoby planu lub programu wymagającego oceny wpływu na środowisko. Ostatecznie, Trybunał orzekł, że zarządzenie wyznaczające SOO i określające cele ochrony oraz środki zapobiegawcze, co do zasady, nie zalicza się do „planów i programów”, w przypadku których ocena wpływu na środowisko jest obowiązkowa, chyba że sąd odsyłający ustali inaczej.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Zasadniczo nie, chyba że sąd odsyłający ustali, że zarządzenie określa ramy dla przyszłych zezwoleń na inwestycje w sposób znaczący.
Uzasadnienie
Trybunał uznał, że akt wyznaczający SOO jest bezpośrednio związany z zagospodarowaniem terenu i może być zwolniony z oceny wpływu na środowisko. Jednakże, jeśli akt ten ustanawia reguły, które zrównują go z planem lub programem w rozumieniu dyrektywy SOOŚ, np. poprzez określenie ram dla przyszłych zezwoleń, wówczas ocena wpływu może być wymagana. Ostateczne ustalenie należy do sądu odsyłającego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
nie dotyczy (odpowiedź na pytanie prejudycjalne)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Compagnie d’entreprises CFE SA | spolka | skarżący |
| Région de Bruxelles-Capitale | organ_krajowy | pozwany |
| rząd czeski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Irlandia | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (6)
Główne
Dyrektywa SOOŚ art. 3 § ust. 2, 4, 5
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/42/WE
Określa zakres stosowania oceny wpływu na środowisko dla planów i programów. Zarządzenie wyznaczające SOO zasadniczo nie jest planem lub programem w rozumieniu tej dyrektywy, chyba że określa ramy dla przyszłych inwestycji.
Dyrektywa siedliskowa art. 4 § ust. 1, 2, 4
Dyrektywa Rady 92/43/EWG
Reguluje proces wyznaczania terenów mających znaczenie dla Wspólnoty (TZW) i specjalnych obszarów ochrony (SOO).
Dyrektywa siedliskowa art. 6 § ust. 2, 3, 4
Dyrektywa Rady 92/43/EWG
Określa obowiązki dotyczące oceny skutków planów i przedsięwzięć dla obszarów Natura 2000. Akt wyznaczający SOO jest z natury związany z zarządzaniem terenem, co może go zwalniać z obowiązku oceny skutków.
Rozporządzenie rządu regionu stołecznego Brukseli art. 44
Podstawa prawna dla wyznaczenia obszaru Natura 2000 w regionie stołecznym Brukseli.
Rozporządzenie rządu regionu stołecznego Brukseli art. 15
Ustanawia ogólne zakazy dotyczące wyznaczonego obszaru Natura 2000.
Pomocnicze
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna dla odesłań prejudycjalnych.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zarządzenie wyznaczające SOO jest aktem związanym z zarządzaniem terenem i nie stanowi planu lub programu w rozumieniu dyrektywy SOOŚ, jeśli nie określa ram dla przyszłych zezwoleń na inwestycje. Akt wyznaczający SOO jest ze swej natury bezpośrednio związany z zagospodarowaniem terenu lub do niego niezbędny, co może go zwalniać z obowiązku oceny wpływu na środowisko.
Odrzucone argumenty
Zarządzenie wyznaczające SOO, zawierające cele ochronne i środki zapobiegawcze, stanowi plan lub program w rozumieniu dyrektywy SOOŚ, wymagający oceny wpływu na środowisko. Zarządzenie określa ramy dla przyszłych zezwoleń na inwestycje, co kwalifikuje je jako plan lub program podlegający ocenie wpływu na środowisko.
Godne uwagi sformułowania
przepisy wyznaczające zakres jej stosowania, a w szczególności przepisy zawierające definicje aktów, które ona obejmuje, należy interpretować rozszerzająco akt, w którym państwo członkowskie wyznacza teren jako specjalny obszar ochrony zgodnie z dyrektywą siedliskową, jest ze swej natury bezpośrednio związany z zagospodarowaniem terenu lub do niego niezbędny nie jest wykluczone, że może on ustanawiać reguły, które doprowadzą do zrównania go z planem lub programem w rozumieniu tej dyrektywy, w przypadku których ocena wpływu na środowisko może być obowiązkowa
Skład orzekający
J.C. Bonichot
prezes
C. Toader
sprawozdawca
A. Rosas
sędzia
L. Bay Larsen
sędzia
M. Safjan
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia 'planów i programów' w kontekście dyrektywy SOOŚ, zwłaszcza w odniesieniu do aktów administracyjnych dotyczących ochrony środowiska, takich jak wyznaczenie obszarów Natura 2000. Określenie kryteriów, kiedy takie akty podlegają obowiązkowej ocenie wpływu na środowisko."
Ograniczenia: Ostateczne rozstrzygnięcie zależy od ustaleń faktycznych sądu krajowego dotyczących charakteru i zakresu zakazów ustanowionych w zarządzeniu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia ochrony środowiska i wykładni przepisów UE, które mają bezpośrednie przełożenie na praktykę administracyjną w państwach członkowskich. Pokazuje złożoność relacji między różnymi dyrektywami ochrony środowiska.
“Czy wyznaczenie obszaru chronionego automatycznie wymaga oceny wpływu na środowisko? TSUE wyjaśnia granice dyrektywy SOOŚ.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI