C-426/20
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że pracownicy tymczasowi mają prawo do równego traktowania w zakresie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, nawet po rozwiązaniu umowy.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy o pracy tymczasowej w kontekście portugalskich przepisów dotyczących ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy po rozwiązaniu umowy. Pracownicy tymczasowi GD i ES domagali się wypłaty ekwiwalentu za urlop obliczonego według ogólnych zasad, podczas gdy agencja pracy tymczasowej Luso Temp stosowała zasady proporcjonalne do czasu trwania umowy. Sąd odsyłający powziął wątpliwość, czy portugalski przepis jest zgodny z zasadą równego traktowania pracowników tymczasowych i pracowników zatrudnionych bezpośrednio.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 5 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2008/104/WE w sprawie pracy tymczasowej. Spór dotyczył wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatek urlopowy należny pracownikom tymczasowym po rozwiązaniu umowy. Pracownicy GD i ES twierdzili, że powinni otrzymać ekwiwalent obliczony według ogólnych przepisów portugalskiego kodeksu pracy, podczas gdy agencja Luso Temp stosowała przepisy dotyczące pracowników tymczasowych, które przewidywały proporcjonalne obliczenie ekwiwalentu do czasu trwania umowy. Sąd odsyłający miał wątpliwości, czy takie zróżnicowanie jest zgodne z zasadą równego traktowania pracowników tymczasowych, która stanowi, że ich podstawowe warunki pracy i zatrudnienia powinny odpowiadać co najmniej warunkom pracowników zatrudnionych bezpośrednio. Trybunał Sprawiedliwości uznał, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatek urlopowy wchodzą w zakres pojęcia „podstawowych warunków pracy i zatrudnienia” w rozumieniu dyrektywy. Stwierdził, że zasada równego traktowania ma zastosowanie również do ekwiwalentu za urlop po rozwiązaniu stosunku pracy. W związku z tym, jeśli ekwiwalent wypłacany pracownikom tymczasowym jest niższy niż ten, który otrzymaliby pracownicy zatrudnieni bezpośrednio, stanowi to naruszenie dyrektywy. Sąd odsyłający został zobowiązany do zastosowania prawa krajowego zgodnie z wykładnią Trybunału, uwzględniając możliwość zastosowania ogólnych przepisów kodeksu pracy.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, ekwiwalent ten wchodzi w zakres pojęcia „podstawowych warunków pracy i zatrudnienia”.
Uzasadnienie
Definicja z art. 3 ust. 1 lit. f) dyrektywy obejmuje urlop i wynagrodzenie. Dyrektywa ma na celu zapewnienie zgodności z prawem do corocznego płatnego urlopu (art. 31 Karty Praw Podstawowych). Kontekst i cele dyrektywy, w tym ochrona pracowników tymczasowych i zapewnienie równego traktowania, przemawiają za szeroką wykładnią.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
pracownicy tymczasowi (GD i ES)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| GD | osoba_fizyczna | skarżący |
| ES | osoba_fizyczna | skarżący |
| Luso Temp – Empresa de Trabalho Temporário SA | spolka | pozwany |
| rząd portugalski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (9)
Główne
Dyrektywa 2008/104/WE art. 5 § 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej
Zasada równego traktowania pracowników tymczasowych w zakresie podstawowych warunków pracy i zatrudnienia.
Dyrektywa 2008/104/WE art. 3 § 1 lit. f)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej
Definicja „podstawowych warunków pracy i zatrudnienia” obejmuje warunki pracy i zatrudnienia ustanowione przez przepisy, w tym dotyczące urlopu i wynagrodzenia.
Código do Trabalho art. 185 § 6
Kodeks pracy
Pracownicy tymczasowi mają prawo do urlopu, dodatku urlopowego i innych świadczeń proporcjonalnie do czasu trwania umowy, jak pracownicy przedsiębiorstwa użytkownika.
Pomocnicze
Karta Praw Podstawowych art. 31
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Prawo każdego pracownika do warunków pracy zapewniających poszanowanie jego zdrowia, bezpieczeństwa i godności oraz do ograniczenia maksymalnego wymiaru czasu pracy, do okresów dziennego i tygodniowego odpoczynku oraz do corocznego płatnego urlopu.
Código do Trabalho art. 237
Kodeks pracy
Código do Trabalho art. 238
Kodeks pracy
Código do Trabalho art. 239
Kodeks pracy
Código do Trabalho art. 245 § 1 lit. a)
Kodeks pracy
Prawo do wynagrodzenia z tytułu urlopu i dodatku urlopowego odpowiadającego należnemu i niewykorzystanemu urlopowi.
Código do Trabalho art. 245 § 1 lit. b)
Kodeks pracy
Prawo do wynagrodzenia z tytułu urlopu i dodatku urlopowego proporcjonalnych do czasu wykonanej pracy w roku rozwiązania umowy.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatek urlopowy wchodzą w zakres „podstawowych warunków pracy i zatrudnienia” w rozumieniu dyrektywy 2008/104/WE. Zasada równego traktowania pracowników tymczasowych wymaga, aby otrzymywali oni co najmniej takie same świadczenia (w tym ekwiwalent za urlop) jak pracownicy zatrudnieni bezpośrednio. Portugalskie przepisy, które przewidują niższy ekwiwalent dla pracowników tymczasowych, naruszają dyrektywę, jeśli nie zapewniają im co najmniej takich samych warunków jak pracownikom zatrudnionym bezpośrednio.
Odrzucone argumenty
Argument agencji pracy tymczasowej Luso Temp, że ekwiwalent powinien być obliczany proporcjonalnie do czasu trwania umowy na podstawie szczególnych przepisów dla pracowników tymczasowych. Argument rządu portugalskiego, że ogólny system urlopowy nie musi być automatycznie stosowany do obliczania ekwiwalentu dla pracowników tymczasowych.
Godne uwagi sformułowania
„podstawowe warunki pracy i zatrudnienia” należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono ekwiwalent, który pracodawca jest zobowiązany wypłacić pracownikowi z powodu rozwiązania stosunku pracy tymczasowej z tytułu niewykorzystanego corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego i odpowiadającego mu dodatku urlopowego. zasada równego traktowania nie byłaby stosowana już z chwilą rozwiązania umowy z pracownikiem tymczasowym, co sprzyjałaby rozwiązywaniu umów o pracę tymczasową, a nie realizacji celu realizowanego przez dyrektywę 2008/104 [...] polegającego na wspieraniu dostępu pracowników tymczasowych do stałego zatrudnienia.
Skład orzekający
G. Pitruzzella
rzecznik_generalny
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ugruntowanie zasady równego traktowania pracowników tymczasowych w zakresie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop po rozwiązaniu umowy."
Ograniczenia: Dotyczy wykładni dyrektywy 2008/104/WE i może wymagać dostosowania przepisów krajowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu pracowników tymczasowych i ich praw do urlopu, co jest istotne dla wielu osób na rynku pracy.
“Pracownicy tymczasowi mają prawo do pełnego ekwiwalentu za urlop, nawet po zakończeniu pracy!”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI