C-424/10 i C-425/10
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że legalny pobyt na podstawie prawa krajowego nie wystarcza do nabycia prawa stałego pobytu na mocy dyrektywy 2004/38, a okresy pobytu przed przystąpieniem kraju pochodzenia do UE są uwzględniane tylko jeśli spełniają warunki dyrektywy.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa pobytu obywateli UE. Bundesverwaltungsgericht zapytał, czy pobyt trwający ponad pięć lat na podstawie prawa krajowego, bez spełnienia warunków dyrektywy, uprawnia do prawa stałego pobytu. Dodatkowo, czy okresy pobytu przed przystąpieniem Polski do UE mogą być uwzględnione. Trybunał orzekł, że pobyt musi być zgodny z warunkami dyrektywy, a okresy sprzed przystąpienia są brane pod uwagę tylko jeśli spełniają te warunki.
Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht dotyczyły wykładni art. 16 dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa stałego pobytu obywateli Unii. Sprawy połączone C-424/10 i C-425/10 dotyczyły obywateli polskich, którzy przebywali w Niemczech przez ponad pięć lat na podstawie prawa krajowego, ale nie spełniali warunków określonych w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38. Bundesverwaltungsgericht pytał, czy taki pobyt uprawnia do prawa stałego pobytu oraz czy okresy pobytu przed przystąpieniem Polski do UE mogą być uwzględnione. Trybunał Sprawiedliwości UE, w składzie wielkiej izby, orzekł, że pojęcie „legalnego zamieszkiwania” w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38 należy interpretować jako pobyt zgodny z warunkami przewidzianymi w tej dyrektywie, w szczególności z art. 7 ust. 1. Pobyt zgodny jedynie z prawem krajowym, który nie spełnia tych warunków, nie może być uznany za legalny w rozumieniu art. 16 ust. 1. Odnosząc się do drugiego pytania, Trybunał stwierdził, że okresy pobytu przed przystąpieniem państwa pochodzenia do Unii Europejskiej powinny być uwzględniane dla celów nabycia prawa stałego pobytu na mocy art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38, o ile spełniają warunki przewidziane w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy. Orzeczenie to podkreśla, że prawo pobytu na podstawie prawa Unii jest odrębne od prawa pobytu na podstawie prawa krajowego i wymaga spełnienia określonych warunków unijnych.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, pobyt oparty wyłącznie na prawie krajowym, który nie spełnia warunków dyrektywy 2004/38, nie może być uznany za legalny w rozumieniu art. 16 ust. 1 tej dyrektywy i nie uprawnia do nabycia prawa stałego pobytu.
Uzasadnienie
Pojęcie 'legalnego zamieszkiwania' w art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38 jest autonomicznym pojęciem prawa Unii i należy je interpretować w kontekście celów dyrektywy, które obejmują ustanowienie jasnych warunków pobytu. Pobyt zgodny z prawem krajowym, ale nie z warunkami dyrektywy, nie jest 'legalny' w rozumieniu dyrektywy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
Land Berlin
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Tomasz Ziółkowski | osoba_fizyczna | skarżący |
| Barbara Szeja | osoba_fizyczna | skarżący |
| Maria-Magdalena Szeja | osoba_fizyczna | skarżący |
| Marlon Szeja | osoba_fizyczna | skarżący |
| Land Berlin | organ_krajowy | pozwany |
| Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht | inne | interwenient |
Przepisy (6)
Główne
Dyrektywa 2004/38/WE art. 16 § 1
Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
Pojęcie 'legalnego zamieszkiwania' oznacza pobyt zgodny z warunkami dyrektywy, w szczególności z art. 7 ust. 1. Pobyt zgodny jedynie z prawem krajowym, który nie spełnia tych warunków, nie jest legalny w rozumieniu tego przepisu.
Pomocnicze
Dyrektywa 2004/38/WE art. 7 § 1
Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
Określa warunki, które muszą być spełnione, aby obywatel Unii miał prawo pobytu przez okres dłuższy niż trzy miesiące (np. zatrudnienie, wystarczające zasoby, ubezpieczenie zdrowotne).
Dyrektywa 2004/38/WE art. 37
Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
Przepisy dyrektywy nie naruszają mniej restrykcyjnych przepisów krajowych, ale nie powodują włączenia tych przepisów do systemu prawnego UE.
FreizügG/EU art. 2 § 2
Ustawa o swobodzie przemieszczania się obywateli Unii (FreizügG/EU)
FreizügG/EU art. 4
Ustawa o swobodzie przemieszczania się obywateli Unii (FreizügG/EU)
FreizügG/EU art. 4a § 1
Ustawa o swobodzie przemieszczania się obywateli Unii (FreizügG/EU)
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pojęcie 'legalnego pobytu' w art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38 jest autonomicznym pojęciem prawa Unii i wymaga spełnienia warunków określonych w dyrektywie, a nie tylko prawa krajowego. Okresy pobytu przed przystąpieniem państwa pochodzenia do UE są uwzględniane tylko jeśli spełniają warunki dyrektywy 2004/38.
Odrzucone argumenty
Pobyt na podstawie prawa krajowego, nawet przez ponad pięć lat, jest wystarczający do nabycia prawa stałego pobytu na mocy art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38. Okresy pobytu przed przystąpieniem Polski do UE powinny być uwzględniane bezwarunkowo dla celów nabycia prawa stałego pobytu.
Godne uwagi sformułowania
przez pojęcie legalnego pobytu [...] należy rozumieć pobyt zgodny z warunkami przewidzianymi w tej dyrektywie pobyt, który jest zgodny z prawem państwa członkowskiego, lecz nie spełnia warunków określonych w art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38, nie może być uznany za „legalny” w rozumieniu jej art. 16 ust. 1 uwzględnienie tych okresów począwszy od dnia przystąpienia odnośnego państwa członkowskiego do Unii nie oznacza nadania art. 16 tej dyrektywy mocy wstecznej, lecz jedynie umożliwia, by sytuacje zaistniałe przed upływem terminu do dokonania transpozycji wywoływały skutki w teraźniejszości
Skład orzekający
V. Skouris
prezes
J.N. Cunha Rodrigues
prezes_izby
K. Lenaerts
prezes_izby
J.C. Bonichot
prezes_izby
J. Malenovský
prezes_izby
U. Lõhmus
prezes_izby
R. Silva de Lapuerta
sprawozdawca
M. Ilešič
sędzia
E. Levits
sędzia
T. von Danwitz
sędzia
A. Arabadjiev
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykładnia pojęcia 'legalnego pobytu' na potrzeby nabycia prawa stałego pobytu na mocy dyrektywy 2004/38 oraz uwzględnianie okresów pobytu sprzed przystąpienia państwa pochodzenia do UE."
Ograniczenia: Dotyczy sytuacji, gdy pobyt opiera się wyłącznie na prawie krajowym i nie spełnia warunków dyrektywy 2004/38. Wymaga spełnienia warunków z art. 7 ust. 1 dyrektywy dla uwzględnienia okresów pobytu sprzed przystąpienia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy fundamentalnego prawa obywateli UE do swobodnego przemieszczania się i pobytu, a jej rozstrzygnięcie ma istotne implikacje praktyczne dla osób mieszkających w innym państwie członkowskim, zwłaszcza w kontekście przystąpienia nowych krajów do UE.
“Czy pobyt w UE na podstawie prawa krajowego wystarczy do uzyskania prawa stałego pobytu? TSUE wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI