C-422/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 20 ust. 4 i 5 dyrektywy 2013/33/UE w sprawie norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową. Sprawa dotyczyła wnioskodawcy TO, któremu cofnięto świadczenia materialne w ramach przyjmowania z powodu agresywnego zachowania wobec pracownika kolei i policji. Sąd odsyłający, Consiglio di Stato, miał wątpliwości, czy sankcja ta jest zgodna z prawem UE, zwłaszcza po wyroku w sprawie Haqbin (C-233/18). Trybunał Sprawiedliwości UE, rozpatrując pytanie prejudycjalne, podzielił je na dwie części. W pierwszej części ustalono, że pojęcie „szczególnie agresywnego zachowania” w art. 20 ust. 4 dyrektywy obejmuje zachowania popełnione zarówno w ośrodku, jak i poza nim, niezależnie od miejsca ich wystąpienia. W drugiej części Trybunał orzekł, że choć państwa członkowskie mogą nakładać sankcje, w tym ograniczać lub cofać świadczenia materialne, to nie mogą one pozbawiać wnioskodawcy możliwości zaspokojenia najbardziej podstawowych potrzeb (zakwaterowanie, wyżywienie, ubranie). Cofnięcie świadczeń materialnych, które prowadziłoby do takiego stanu, jest sprzeczne z zasadą godności ludzkiej i proporcjonalności. Trybunał podkreślił, że inne sankcje, takie jak umieszczenie w odseparowanej części ośrodka, przeniesienie do innego miejsca zakwaterowania, czy nawet zatrzymanie (jeśli spełnione są przesłanki), mogą być stosowane, o ile przestrzegane są gwarancje proceduralne i zasada proporcjonalności. Wartość praktyczna orzeczenia polega na doprecyzowaniu zakresu sankcji wobec wnioskodawców o ochronę międzynarodową, podkreślając jednocześnie konieczność ochrony ich podstawowych praw i godności.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający