C-421/20

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej2022-03-03

cjeuwlasnosc_intelektualnawzory przemysloweWysokatrybunal

wzór wspólnotowynaruszeniejurysdykcjaprawo właściweRzym IIroszczenia dodatkoweodszkodowaniezniszczenie produktówlex loci protectionis

Podsumowanie

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że w przypadku naruszenia wzoru wspólnotowego, sądy krajowe stosują prawo państwa członkowskiego, w którym miało miejsce naruszenie, do roszczeń dodatkowych, w tym odszkodowania i zniszczenia produktów.

Sprawa dotyczyła wykładni przepisów dotyczących jurysdykcji i prawa właściwego w przypadku naruszenia wzoru wspólnotowego. Sąd krajowy z Niemiec, działając na podstawie art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, rozpatrywał sprawę naruszenia wzoru wspólnotowego przez włoską firmę Acacia. Pojawiło się pytanie, czy do roszczeń dodatkowych (odszkodowanie, informacje, zniszczenie produktów) należy stosować prawo niemieckie (lex fori) czy włoskie (lex loci damni/protectionis). Trybunał orzekł, że sądy krajowe powinny stosować prawo państwa członkowskiego, na którego terytorium miało miejsce naruszenie lub groźba naruszenia, co w przypadku jurysdykcji z art. 82 ust. 5 jest zbieżne z prawem państwa, w którym sąd ma siedzibę.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni rozporządzenia (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych oraz rozporządzenia (WE) nr 864/2007 (Rzym II) dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych. Sprawa dotyczyła sporu między włoską firmą Acacia a niemiecką BMW, gdzie BMW zarzuciło Acacii naruszenie prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego poprzez sprzedaż felg w Niemczech. Niemiecki sąd właściwy w sprawach wzorów wspólnotowych uznał swoją jurysdykcję na podstawie art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, który pozwala na wniesienie powództwa do sądu państwa, na którego terenie nastąpiło naruszenie. Sąd ten orzekł naruszenie i zastosował prawo niemieckie do roszczeń dodatkowych BMW (odszkodowanie, informacje, zniszczenie produktów). Acacia wniosła apelację, kwestionując naruszenie i twierdząc, że prawem właściwym dla roszczeń dodatkowych powinno być prawo włoskie. Sąd odsyłający zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem, czy sąd krajowy może stosować prawo własne (lex fori) do roszczeń dodatkowych, gdy jurysdykcja opiera się na miejscu naruszenia. Trybunał orzekł, że zgodnie z art. 88 ust. 2 i art. 89 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 6/2002 oraz art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II, sądy powinny badać roszczenia dodatkowe na podstawie prawa państwa członkowskiego, na którego terytorium miały miejsce działania stanowiące naruszenie. W przypadku jurysdykcji opartej na art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, jest to prawo państwa członkowskiego, w którym sąd ma siedzibę. Trybunał odróżnił tę sytuację od sprawy Nintendo, gdzie jedno powództwo obejmowało naruszenia w wielu państwach członkowskich.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Sądy właściwe w sprawach wzorów wspólnotowych, do których wniesiono powództwo o stwierdzenie naruszenia na podstawie art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, dotyczące naruszenia lub działania grożącego naruszeniem popełnionego na terytorium jednego państwa członkowskiego, powinny zbadać roszczenia dodatkowe tego powództwa na podstawie prawa państwa członkowskiego, na którego terytorium wystąpiły działania mające stanowić podnoszone naruszenie lub groźbę naruszenia wzoru wspólnotowego, co w sytuacji powództwa wniesionego na podstawie art. 82 ust. 5 jest zbieżne z prawem państwa członkowskiego, w którym sądy te mają siedzibę.

Uzasadnienie

Trybunał wyjaśnił, że art. 88 ust. 2 i art. 89 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 6/2002 oraz art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rzym II należy interpretować w ten sposób, że stosuje się prawo państwa członkowskiego, na którego terytorium miały miejsce działania stanowiące naruszenie. W przypadku jurysdykcji z art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, jest to prawo państwa członkowskiego, w którym sąd ma siedzibę. Wykładnia ta jest zgodna z zasadą lex loci protectionis i zapobiega stosowaniu prawa państw, w których nie doszło do naruszenia będącego przedmiotem sporu.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odpowiedz_na_pytanie

Strona wygrywająca

udzielono odpowiedzi na pytanie

Strony

Nazwa	Typ	Rola
Acacia Srl	spolka	skarżący
Bayerische Motoren Werke AG	spolka	pozwany
Komisja Europejska	instytucja_ue	interwenient