C-419/16

Trybunał orzekł, że przepisy UE dotyczące szkolenia lekarzy specjalistów oraz swobody przepływu pracowników nie stoją na przeszkodzie włoskim przepisom nakładającym na lekarzy, którzy otrzymali stypendium na szkolenie za granicą, obowiązek pracy w kraju przez określony czas po jego zakończeniu, pod rygorem zwrotu części stypendium.

Sprawa dotyczyła lekarza, który odbył specjalizację w Austrii, finansowaną przez autonomiczną prowincję Bolzano. Po powrocie do Włoch prowincja zażądała zwrotu części stypendium, ponieważ lekarz nie podjął pracy w jej służbie zdrowia przez wymagane 5 lat. Lekarz zakwestionował zgodność tych przepisów z prawem UE. Trybunał uznał, że przepisy te nie naruszają dyrektyw o szkoleniu lekarzy ani art. 45 i 49 TFUE, o ile służą one ochronie zdrowia publicznego i równowadze finansowej systemu, a ich środki są proporcjonalne.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni dyrektyw dotyczących szkolenia lekarzy specjalistów oraz art. 45 i 49 TFUE (swoboda przepływu pracowników i swoboda przedsiębiorczości). Sprawa wywodziła się ze sporu między lekarką, Sabine Simmą Federspiel, a autonomiczną prowincją Bolzano. Lekarka odbyła specjalizację w Austrii w latach 1992-2000, otrzymując stypendium od prowincji Bolzano. Warunkiem przyznania stypendium było zobowiązanie do pracy w publicznej służbie zdrowia prowincji przez 5 lat w ciągu 10 lat od uzyskania specjalizacji, pod rygorem zwrotu do 70% stypendium wraz z odsetkami. Lekarka nie podjęła pracy w Bolzano, co skutkowało żądaniem zwrotu ponad 119 tys. EUR. Sąd w Bolzano zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami, czy włoskie przepisy są zgodne z prawem UE. Trybunał rozpatrzył dwa pytania. Po pierwsze, czy przepisy UE dotyczące szkolenia lekarzy (dyrektywy 75/363 i 93/16) stoją na przeszkodzie takim przepisom krajowym. Po drugie, czy art. 45 i 49 TFUE ograniczają takie przepisy. W odniesieniu do pierwszego pytania, Trybunał stwierdził, że obowiązek zapewnienia wynagrodzenia lekarzom w trakcie specjalizacji ma na celu zapobieganie obniżeniu poziomu szkolenia. Jednakże warunek późniejszego obowiązku pracy nie wpływa na warunki samego szkolenia i nie jest bezpośrednio związany z wymogami szkoleniowymi. W związku z tym, przepisy dyrektyw nie stoją na przeszkodzie takim warunkom. W odniesieniu do drugiego pytania, Trybunał uznał, że takie przepisy mogą zniechęcać lekarzy do korzystania ze swobody przepływu pracowników i swobody przedsiębiorczości, stanowiąc tym samym ograniczenie tych swobód. Jednakże takie ograniczenia mogą być dopuszczalne, jeśli służą celom leżącym w interesie ogólnym (ochrona zdrowia publicznego, równowaga finansowa systemu zabezpieczenia społecznego), są właściwe do ich osiągnięcia i nie wykraczają poza to, co jest konieczne. Trybunał wskazał, że włoskie przepisy mogą przyczyniać się do zaspokojenia zapotrzebowania na lekarzy specjalistów w prowincji Bolzano, zwłaszcza biorąc pod uwagę potrzebę zapewnienia usług w językach niemieckim i włoskim. Kwota zwrotu (do 70% stypendium bez odsetek) nie została uznana za nieproporcjonalną. Ostatecznie Trybunał orzekł, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie prawu UE, chyba że sąd krajowy ustali, że nie przyczyniają się one do realizacji celów ochrony zdrowia publicznego i równowagi finansowej lub wykraczają poza niezbędny zakres.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy