C-418/24

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej2026-04-14

cjeuprawo_pracyumowy na czas określony, zatrudnienie w sektorze publicznymWysokatrybunal

praca na czas określonysektor publicznynadużycieTSUEHiszpaniaklauzula 5porozumienie ramowestabilność zatrudnieniaodszkodowaniepostępowanie rekrutacyjne

Podsumowanie

TSUE orzekł, że hiszpańskie przepisy dotyczące przekształcania umów na czas określony w sektorze publicznym w tzw. „stosunek pracy na czas nieokreślony, ale nie na stałe” oraz systemy odszkodowań i postępowań rekrutacyjnych nie stanowią wystarczających środków zapobiegających nadużyciom i karzących za nie, naruszając tym samym klauzulę 5 Porozumienia ramowego UE.

Sprawa dotyczyła wykładni klauzuli 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, w kontekście hiszpańskich przepisów dotyczących pracowników sektora publicznego zatrudnianych na czas określony. Sąd Najwyższy Hiszpanii zapytał TSUE, czy hiszpańskie uregulowania, które nie pozwalają na przekształcenie kolejnych umów na czas określony w umowę na stałe, ale wprowadzają instytucję „stosunku pracy na czas nieokreślony, ale nie na stałe” oraz inne środki (odszkodowania, postępowania rekrutacyjne), są zgodne z prawem UE. TSUE uznał, że hiszpańskie środki, w tym przekształcenie w „stosunek pracy na czas nieokreślony, ale nie na stałe”, systemy odszkodowań z podwójną górną granicą oraz postępowania rekrutacyjne, nie są wystarczająco skuteczne, odstraszające i proporcjonalne, aby zapobiegać nadużyciom i karać za nie, naruszając tym samym klauzulę 5 Porozumienia ramowego.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie C-418/24, dotyczącej wykładni klauzuli 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w ramach dyrektywy 1999/70/WE. Wniosek prejudycjalny został złożony przez hiszpański Sąd Najwyższy w związku ze sporem dotyczącym kwalifikacji stosunku pracy pracownika sektora publicznego zatrudnionego na podstawie kolejnych umów na czas określony. Hiszpańskie przepisy nie przewidują bezpośredniego przekształcenia takich umów w umowę na stałe, lecz wprowadzają kategorię „stosunku pracy na czas nieokreślony, ale nie na stałe”. TSUE orzekł, że klauzula 5 Porozumienia ramowego stoi na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, które przewidują przekształcanie kolejnych umów na czas określony w „stosunek pracy na czas nieokreślony, ale nie na stałe” jako środek zapobiegający nadużyciom. Trybunał uznał, że taki środek, utrzymując tymczasowy i niepewny charakter zatrudnienia, nie pozwala na należyte karanie nadużyć ani na usunięcie konsekwencji naruszenia prawa UE. Ponadto, TSUE stwierdził, że inne środki przewidziane w hiszpańskim prawie, takie jak system zryczałtowanych odszkodowań (ograniczonych podwójną górną granicą), system odpowiedzialności organów administracji publicznej (charakteryzujący się niejednoznacznością i nieprzewidywalnością) oraz organizowanie postępowań rekrutacyjnych (które nie ograniczają uwzględnienia doświadczenia wyłącznie do ofiar nadużyć), również nie stanowią odpowiednich środków zapobiegających nadużyciom i karzących za nie, jeśli nie gwarantują pełnego naprawienia szkody i skutecznego ukarania. W konsekwencji, hiszpańskie przepisy w obecnym kształcie naruszają wymogi klauzuli 5 Porozumienia ramowego.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, hiszpańskie środki, w tym przekształcenie w „stosunek pracy na czas nieokreślony, ale nie na stałe”, systemy odszkodowań z podwójną górną granicą oraz postępowania rekrutacyjne, nie są wystarczająco skuteczne, odstraszające i proporcjonalne, aby zapobiegać nadużyciom i karać za nie, naruszając tym samym klauzulę 5 Porozumienia ramowego.

Uzasadnienie

TSUE uznał, że „stosunek pracy na czas nieokreślony, ale nie na stałe” utrzymuje niepewną sytuację pracownika i nie stanowi skutecznej sankcji. Podobnie, systemy odszkodowań z podwójną górną granicą oraz postępowania rekrutacyjne, w obecnej formie, nie gwarantują pełnego naprawienia szkody ani skutecznego ukarania za nadużycia.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odpowiedz_na_pytanie

Strona wygrywająca

pracownik (TJ)

Strony

Nazwa	Typ	Rola
TJ	osoba_fizyczna	skarżący
Comunidad de Madrid	organ_krajowy	pozwany
Ministerio Fiscal	organ_krajowy	interwenient
rząd hiszpański	panstwo_czlonkowskie	interwenient
rząd włoski	panstwo_czlonkowskie	interwenient
Komisja Europejska	instytucja_ue	interwenient

Przepisy (14)

Główne

Dyrektywa 1999/70/WE art. 2 § akapit pierwszy

Dyrektywa Rady 1999/70/WE

Państwa członkowskie są zobowiązane do podjęcia wszelkich środków niezbędnych dla umożliwienia im stałego zapewniania realizacji celów określonych w dyrektywie.

Porozumienie ramowe art. Klauzula 5 § 1

Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony

Państwa członkowskie lub partnerzy społeczni wprowadzają jeden lub więcej środków zapobiegających nadużyciom wynikającym z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony.

Porozumienie ramowe art. Klauzula 5 § 2

Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony

Państwa członkowskie lub partnerzy społeczni ustalają warunki, na jakich umowy zawarte na czas określony lub stosunki pracy będą uważane za umowy o pracę lub stosunki pracy zawarte na czas nieokreślony.

Pomocnicze

Konstytucja hiszpańska art. 23 § ust. 2

Konstytucja hiszpańska

Konstytucja hiszpańska art. 103 § ust. 3

Konstytucja hiszpańska

Kodeks pracy art. 15 § ust. 3

Ustawa – kodeks pracy (Hiszpania)

Kodeks pracy art. 15 § ust. 5

Ustawa – kodeks pracy (Hiszpania)

Kodeks pracy art. Piętnaste postanowienie dodatkowe

Ustawa – kodeks pracy (Hiszpania)

EBEP art. 8