C-416/20 PPU
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że państwo wykonujące europejski nakaz aresztowania nie może odmówić przekazania osoby skazanej zaocznie, jeśli ta uniemożliwiła swoje osobiste wezwanie uciekając, nawet jeśli nie ma gwarancji prawa do wznowienia postępowania w państwie wydającym nakaz.
Sprawa dotyczyła wykładni przepisów dotyczących europejskiego nakazu aresztowania w przypadku osób skazanych zaocznie, które uciekły przed wymiarem sprawiedliwości. Sąd odsyłający zapytał, czy państwo wykonujące nakaz może odmówić przekazania, jeśli nie ma gwarancji prawa do wznowienia postępowania w państwie wydającym nakaz. Trybunał orzekł, że takie odmowy nie można dokonać wyłącznie z tego powodu, podkreślając prymat zasady wzajemnego uznawania i wyczerpujący charakter przepisów dotyczących podstaw odmowy wykonania nakazu.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 8 i 9 dyrektywy 2016/343 w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym. Sprawa rozpatrywana była w pilnym trybie prejudycjalnym, ponieważ osoba, której dotyczyły europejskie nakazy aresztowania, była pozbawiona wolności. Sąd odsyłający miał rozstrzygnąć o zgodności z prawem przekazania TR do Rumunii w celu wykonania kar pozbawienia wolności, na które został skazany zaocznie. TR twierdził, że przekazanie jest niezgodne z prawem, ponieważ nie otrzymał gwarancji prawa do wznowienia postępowań. Trybunał przypomniał, że celem decyzji ramowej 2002/584 jest zastąpienie ekstradycji systemem przekazywania opartym na wzajemnym uznawaniu. Artykuł 4a tej decyzji precyzyjnie określa warunki, w jakich można odmówić wykonania nakazu w przypadku skazania zaocznego. Trybunał orzekł, że państwo wykonujące nakaz nie może odmówić przekazania wyłącznie z powodu braku gwarancji prawa do wznowienia postępowania w państwie wydającym nakaz, zwłaszcza gdy osoba skazana uniemożliwiła swoje osobiste wezwanie uciekając. Podkreślono, że dyrektywa 2016/343 nie zawiera przepisów mających zastosowanie do wydawania i wykonywania europejskich nakazów aresztowania, a jej przepisy mogą być powoływane przez skazanego dopiero po przekazaniu, jeśli państwo wydające nakaz nie dokonało właściwej transpozycji.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, organ sądowy wykonujący nakaz nie może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności wyłącznie na tej podstawie, że organ ten nie dysponuje zapewnieniem, iż w przypadku przekazania do państwa członkowskiego wydającego nakaz będzie przestrzegane prawo do wznowienia postępowania określone w art. 8 i 9 dyrektywy 2016/343, jeśli osoba ta uniemożliwiła swoje osobiste wezwanie i nie stawiła się na rozprawie, ponieważ zbiegła do państwa członkowskiego wykonującego nakaz.
Uzasadnienie
Decyzja ramowa 2002/584, w szczególności art. 4a, wyczerpująco określa podstawy odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania w przypadku skazań zaocznych. Dyrektywa 2016/343 nie zawiera przepisów mających zastosowanie do wydawania i wykonywania europejskich nakazów aresztowania. Brak gwarancji prawa do wznowienia postępowania nie jest samodzielną podstawą do odmowy wykonania nakazu, jeśli spełnione są warunki określone w art. 4a decyzji ramowej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
osoba ścigana (w zakresie prawa do wznowienia postępowania, ale nie w zakresie odmowy przekazania)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| TR | osoba_fizyczna | osoba ścigana |
| Generalstaatsanwaltschaft Hamburg | organ_krajowy | uczestnik postępowania |
| Rząd niemiecki | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd rumuński | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Rząd polski | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (6)
Główne
Decyzja ramowa 2002/584 art. 1
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Europejski nakaz aresztowania stanowi decyzję sądową wydaną przez państwo członkowskie w celu aresztowania i przekazania przez inne państwo członkowskie osoby w celu przeprowadzenia postępowania karnego lub wykonania kary pozbawienia wolności.
Decyzja ramowa 2002/584 art. 1 § 2
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Państwa członkowskie wykonują każdy europejski nakaz aresztowania w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania.
Decyzja ramowa 2002/584 art. 4a
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Określa warunki, w jakich organ sądowy wykonujący nakaz może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary pozbawienia wolności, jeżeli dana osoba nie stawiła się osobiście na rozprawie.
IRG art. 83
Ustawa o międzynarodowej pomocy prawnej w sprawach karnych
Wdraża art. 4a decyzji ramowej 2002/584 do prawa niemieckiego.
Pomocnicze
Dyrektywa 2016/343 art. 8
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343
Prawo do obecności na rozprawie.
Dyrektywa 2016/343 art. 9
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343
Prawo do wznowienia postępowania.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Państwo wykonujące nakaz nie może odmówić przekazania osoby skazanej zaocznie, jeśli ta uniemożliwiła swoje osobiste wezwanie uciekając, nawet jeśli nie ma gwarancji prawa do wznowienia postępowania w państwie wydającym nakaz. Przepisy dyrektywy 2016/343 nie mają zastosowania do wydawania i wykonywania europejskich nakazów aresztowania w sposób, który pozwalałby na odmowę wykonania nakazu.
Odrzucone argumenty
Przekazanie TR do Rumunii jest niezgodne z prawem z powodu nieudzielenia przez organy rumuńskie gwarancji co do przysługującego mu prawa do wznowienia postępowań karnych.
Godne uwagi sformułowania
europejski nakaz aresztowania stanowi »kamień węgielny« współpracy sądowej wykonanie europejskiego nakazu aresztowania stanowi zasadę, zaś odmowa wykonania jest przewidziana jako wyjątek, który należy interpretować ściśle brak możliwości powoływania dyrektywy 2016/343 w celu przeciwstawienia się wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania w sytuacjach innych niż podstawy odmowy wykonania przewidziane w decyzji ramowej 2002/584
Skład orzekający
M. Vilaras
prezes izby
N. Piçarra
sędzia
D. Šváby
sędzia
S. Rodin
sprawozdawca
K. Jürimäe
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 4a decyzji ramowej 2002/584 w kontekście europejskiego nakazu aresztowania dla osób skazanych zaocznie, które uciekły przed wymiarem sprawiedliwości, oraz relacja między decyzją ramową a dyrektywą 2016/343."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji skazania zaocznego i ucieczki osoby ściganej. Weryfikacja spełnienia warunków z art. 4a decyzji ramowej nadal należy do sądu wykonującego nakaz.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu współpracy sądowej w sprawach karnych i praw osób skazanych zaocznie, z elementem ucieczki przed wymiarem sprawiedliwości, co czyni ją interesującą dla prawników zajmujących się prawem karnym i europejskim.
“Uciekłeś przed sądem? Europejski nakaz aresztowania może Cię dopaść, nawet bez gwarancji ponownego procesu!”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI