C-409/10

Trybunał orzekł, że organy państwa członkowskiego są związane wynikami kontroli pochodzenia towarów przeprowadzonej przez OLAF w państwie AKP, jeśli państwo to uznało te wyniki za swoje, a importer nie może sprzeciwić się retrospektywnemu pobraniu cła, gdy świadectwa pochodzenia zostały uznane za nieważne z powodu nieprawidłowości w ich wydaniu.

Sprawa dotyczyła interpretacji przepisów dotyczących preferencyjnego traktowania produktów z państw AKP oraz retrospektywnego pobierania należności celnych. Kluczowe było ustalenie, czy wyniki kontroli pochodzenia towarów przeprowadzonej przez OLAF w państwie AKP, które zostało zaakceptowane przez to państwo, wiążą organy celne państwa członkowskiego UE. Trybunał potwierdził, że tak, pod warunkiem formalnego uznania wyników przez państwo wywozu. Ponadto, orzeczono, że importer nie może uniknąć zapłaty cła, jeśli świadectwa pochodzenia zostały uznane za nieważne z powodu nieprawidłowości w ich wydaniu, nawet jeśli nie można całkowicie wykluczyć preferencyjnego pochodzenia towarów.

Sprawa C-409/10 dotyczyła wniosku o interpretację przepisów dotyczących preferencyjnego traktowania produktów pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) na mocy Umowy z Kotonu oraz przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Główny Urząd Celny w Hamburgu (Hauptzollamt) domagał się retrospektywnego pobrania należności celnych od Afasia Knits Deutschland GmbH (Afasia) za import tekstyliów, które uzyskały preferencyjne traktowanie na podstawie świadectw EUR.1 wydanych przez jamajskie organy celne. Dochodzenie przeprowadzone przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) na Jamajce, na zaproszenie tamtejszego ministerstwa, wykazało, że większość wywożonych tekstyliów pochodziła z Chin, a nie z Jamajki, co stanowiło naruszenie umowy AKP-WE. Protokół z tego dochodzenia, podpisany przez przedstawiciela Jamajki, stwierdzał nieważność wydanych świadectw EUR.1. Afasia kwestionowała ważność ustaleń OLAF-u, twierdząc, że dowody pochodzenia zostały zniszczone przez huragan i że świadectwa EUR.1 nie zostały należycie unieważnione. Sąd krajowy (Finanzgericht Hamburg) początkowo przychylił się do argumentów Afasii, uznając, że ustalenia nie opierały się na wniosku do jamajskich organów, lecz na dochodzeniu OLAF-u. Bundesfinanzhof skierował do Trybunału Sprawiedliwości UE dwa pytania prejudycjalne. Pierwsze dotyczyło tego, czy wyniki kontroli po zwolnieniu towarów, przeprowadzonej przez Komisję (OLAF) w państwie AKP i zaakceptowanej przez jego przedstawiciela, wiążą organy państwa członkowskiego UE. Trybunał orzekł, że tak, pod warunkiem, że państwo AKP jednoznacznie uznało wyniki za swoje. Nie ma znaczenia, że kontrola została przeprowadzona przez OLAF na zaproszenie państwa AKP, gdyż nie stanowi to naruszenia jego suwerenności. Drugie pytanie dotyczyło możliwości powołania się przez importera na ochronę uzasadnionych oczekiwań na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) Kodeksu Celnego, gdy świadectwa EUR.1 zostały uznane za nieważne, a nie można wykluczyć, że część towarów faktycznie spełniała warunki pochodzenia. Trybunał wyjaśnił, że importer nie może sprzeciwić się retrospektywnemu pobraniu należności celnych, jeśli świadectwa zostały wydane na podstawie nieprawidłowych deklaracji eksportera, nawet jeśli organy państwa wywozu nie wiedziały o tym. W takich przypadkach nie można mówić o błędzie organów celnych, który uzasadniałby ochronę uzasadnionych oczekiwań. Podsumowując, wyrok potwierdza, że ustalenia OLAF-u, zaakceptowane przez państwo wywozu, są wiążące dla UE, a importer nie może uniknąć cła, jeśli dowody pochodzenia okazały się fałszywe z powodu działań eksportera.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (4)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy