C-401/12 P do C-403/12 P
Podsumowanie
Sprawa dotyczyła odwołania wniesionego przez Radę, Parlament Europejski i Komisję Europejską od wyroku Sądu, który stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2009) 6121 z dnia 28 lipca 2009 r. Decyzja ta odrzucała jako niedopuszczalny wniosek organizacji pozarządowych (Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht) o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej decyzji Komisji C(2009) 2560 z dnia 7 kwietnia 2009 r. Decyzja ta przyznawała Królestwu Niderlandów czasowe odstępstwo od obowiązków przewidzianych w dyrektywie 2008/50/WE w sprawie jakości powietrza. Sąd w pierwszej instancji uwzględnił skargę organizacji pozarządowych, uznając, że art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 (wdrażającego Konwencję z Aarhus) jest niezgodny z art. 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus, ponieważ ogranicza dostęp do wymiaru sprawiedliwości do tzw. „aktów administracyjnych” (środków o charakterze indywidualnym). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uchylił wyrok Sądu. Trybunał stwierdził, że art. 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus nie posiada wymaganego jasnego i precyzyjnego charakteru, aby można było skutecznie powołać się na ten przepis przed sądem Unii w celu oceny zgodności z prawem art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006. Trybunał podkreślił, że przepisy umów międzynarodowych, których stroną jest Unia, mają pierwszeństwo przed aktami prawa wtórnego, ale ich stosowanie w porządku prawnym Unii nie może być oderwane od międzynarodowych źródeł tych przepisów. W tym przypadku, art. 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus nie spełnia przesłanek bezpośredniego skutku, a rozporządzenie nr 1367/2006 nie zawiera wyraźnego odesłania do szczegółowych przepisów Konwencji ani nie przyznaje prawa jednostkom. W konsekwencji, Trybunał oddalił skargę organizacji pozarządowych, uznając, że nie można było skutecznie kwestionować ważności rozporządzenia nr 1367/2006 w oparciu o Konwencję z Aarhus.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja zasad dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach środowiskowych w kontekście prawa UE i umów międzynarodowych, w szczególności Konwencji z Aarhus.
Orzeczenie dotyczy specyficznego zakresu rozporządzenia nr 1367/2006 i możliwości powoływania się na przepisy umów międzynarodowych w celu kontroli ważności aktów prawa UE.
Zagadnienia prawne (2)
Czy przepisy Konwencji z Aarhus, w szczególności art. 9 ust. 3, mogą być podstawą do oceny ważności rozporządzenia Unii Europejskiej w świetle prawa międzynarodowego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, przepisy Konwencji z Aarhus, w tym art. 9 ust. 3, nie posiadają wymaganego jasnego i precyzyjnego charakteru, aby można było skutecznie powołać się na nie przed sądem Unii w celu oceny zgodności z prawem rozporządzenia nr 1367/2006.
Uzasadnienie
Trybunał stwierdził, że art. 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus nie ma bezpośredniego skutku, ponieważ jest uzależniony od przepisów krajowych i nie zawiera bezwarunkowych zobowiązań. Wyjątki od tej zasady, wynikające z orzecznictwa (np. wyroki Fediol i Nakajima), nie mają zastosowania w tej sprawie, ponieważ rozporządzenie nr 1367/2006 nie zawiera wyraźnego odesłania do szczegółowych przepisów Konwencji ani nie przyznaje prawa jednostkom.
Czy decyzja Komisji przyznająca państwu członkowskiemu odroczenie terminu osiągnięcia dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń powietrza jest „aktem administracyjnym” w rozumieniu rozporządzenia nr 1367/2006, który może być przedmiotem wewnętrznej procedury odwoławczej?
Odpowiedź sądu
Nie, decyzja ta nie jest środkiem o charakterze indywidualnym i nie może być uznana za „akt administracyjny” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006, który może być przedmiotem wewnętrznej procedury odwoławczej.
Uzasadnienie
Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzja ta jest aktem administracyjnym. Trybunał, uchylając wyrok Sądu, nie rozstrzygnął tej kwestii bezpośrednio, skupiając się na braku możliwości powołania się na Konwencję z Aarhus. Jednakże, oddalając skargę organizacji pozarządowych, Trybunał pośrednio potwierdził stanowisko Komisji, że decyzja ta nie była aktem administracyjnym w rozumieniu rozporządzenia.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Rada Unii Europejskiej | instytucja_ue | wnoszący_odwołanie |
| Parlament Europejski | instytucja_ue | wnoszący_odwołanie |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | wnoszący_odwołanie |
| Republika Czeska | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Vereniging Milieudefensie | inne | skarżący_w_pierwszej_instancji |
| Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht | inne | skarżący_w_pierwszej_instancji |
Przepisy (17)
Główne
Konwencja z Aarhus art. 9 § 3
Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska
Nie posiada wymaganego jasnego i precyzyjnego charakteru, aby można było skutecznie powołać się na ten przepis przed sądem Unii w celu oceny zgodności z prawem innych aktów prawnych.
Rozporządzenie nr 1367/2006 art. 1 § 1
Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
Rozporządzenie nr 1367/2006 art. 2 § 1 lit. g)
Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
Definicja 'aktu administracyjnego' jako 'każdy indywidualnie adresowany środek [...] podejmowany w zakresie prawa ochrony środowiska przez instytucję lub organ Wspólnoty oraz mający prawnie wiążący charakter i skutek zewnętrzny'.
Rozporządzenie nr 1367/2006 art. 10 § 1
Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady
Ustanawia wewnętrzną procedurę odwoławczą wyłącznie w odniesieniu do 'aktu administracyjnego'.
Dyrektywa 2008/50/WE art. 22
Dyrektywa 2008/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
Pomocnicze
Konwencja z Aarhus art. 1
Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska
Konwencja z Aarhus art. 9 § 1
Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska
Konwencja z Aarhus art. 9 § 2
Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska
Statut TSUE art. 56
Statut Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
TFUE art. 216 § 2
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
TWE art. 300 § 7
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
Regulamin postępowania art. 138 § 1 i 2
Regulamin postępowania przed Trybunałem
Regulamin postępowania art. 140 § 1
Regulamin postępowania przed Trybunałem
Regulamin postępowania art. 169 § 1
Regulamin postępowania przed Trybunałem
Regulamin postępowania art. 178 § 1
Regulamin postępowania przed Trybunałem
Regulamin postępowania art. 184 § 1
Regulamin postępowania przed Trybunałem
Regulamin postępowania art. 61 § 1
Regulamin postępowania przed Trybunałem
Argumenty
Skuteczne argumenty
Art. 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus nie ma bezpośredniego skutku i nie może być podstawą do oceny ważności rozporządzenia nr 1367/2006. • Rozporządzenie nr 1367/2006 nie zawiera wyraźnego odesłania do szczegółowych przepisów Konwencji z Aarhus ani nie przyznaje prawa jednostkom. • Wyjątki od zasady braku bezpośredniego skutku umów międzynarodowych, wynikające z orzecznictwa (wyroki Fediol, Nakajima), nie mają zastosowania w tej sprawie.
Odrzucone argumenty
Art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 jest niezgodny z art. 9 ust. 3 Konwencji z Aarhus, ponieważ ogranicza dostęp do wymiaru sprawiedliwości do aktów administracyjnych. • Decyzja Komisji przyznająca odroczenie terminu osiągnięcia dopuszczalnych wartości zanieczyszczeń powietrza jest aktem administracyjnym w rozumieniu rozporządzenia nr 1367/2006.
Godne uwagi sformułowania
„każdy indywidualnie adresowany środek [każdy środek o charakterze indywidualnym]” • „nie zawiera on żadnego bezwarunkowego i dostatecznie precyzyjnego zobowiązania, aby regulować bezpośrednio sytuację prawną jednostek” • „stronom tej konwencji przysługuje szeroki zakres swobodnego uznania przy definiowaniu zasad wdrażania „procedur administracyjnych i sądowych”
Skład orzekający
V. Skouris
prezes
K. Lenaerts
wiceprezes
A. Tizzano
prezes_izby
L. Bay Larsen
prezes_izby
T. von Danwitz
prezes_izby
A. Ó Caoimh
prezes_izby
J.C. Bonichot
sprawozdawca-prezes_izby
E. Levits
sędzia
C. Toader
sędzia
M. Berger
sędzia
A. Prechal
sędzia
E. Jarašiūnas
sędzia
C.G. Fernlund
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja zasad dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach środowiskowych w kontekście prawa UE i umów międzynarodowych, w szczególności Konwencji z Aarhus."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznego zakresu rozporządzenia nr 1367/2006 i możliwości powoływania się na przepisy umów międzynarodowych w celu kontroli ważności aktów prawa UE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach środowiskowych oraz relacji między prawem UE a umowami międzynarodowymi, co jest istotne dla prawników specjalizujących się w prawie ochrony środowiska i prawie UE.
“Czy organizacje ekologiczne mogą kwestionować decyzje UE na podstawie Konwencji z Aarhus? Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnia.”
Sektor
ochrona_srodowiska
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny