C-398/19

Trybunał orzekł, że obywatel UE, który nabył obywatelstwo państwa członkowskiego po przeniesieniu ośrodka interesów życiowych do innego państwa członkowskiego, jest chroniony przez prawo UE w przypadku wniosku o ekstradycję z państwa trzeciego, a państwo członkowskie nie jest zobowiązane do przejęcia postępowania karnego, jeśli prawo krajowe na to pozwala.

Sprawa dotyczyła obywatela ukraińskiego i rumuńskiego, wobec którego Ukraina wystąpiła z wnioskiem o ekstradycję do Niemiec. Obywatel ten nabył obywatelstwo rumuńskie po przeprowadzce do Niemiec. Sąd odsyłający pytał, czy prawo UE chroni go przed ekstradycją i czy Niemcy są zobowiązane do przejęcia postępowania karnego. Trybunał stwierdził, że obywatel UE, nawet jeśli nabył obywatelstwo po przeprowadzce, jest objęty ochroną prawa UE (art. 18 i 21 TFUE). Jednocześnie orzekł, że państwo członkowskie nie jest zobowiązane do odmowy ekstradycji i przejęcia postępowania, jeśli jego prawo krajowe na to pozwala, pod warunkiem należytego powiadomienia państwa pochodzenia i braku wydania europejskiego nakazu aresztowania w rozsądnym terminie.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 18 i 21 TFUE w kontekście wniosku o ekstradycję obywatela Unii Europejskiej (obywatela ukraińskiego i rumuńskiego) skierowanego przez państwo trzecie (Ukrainę) do państwa członkowskiego (Niemiec). Osoba ta nabyła obywatelstwo rumuńskie po przeniesieniu ośrodka interesów życiowych do Niemiec. Sąd odsyłający pytał, czy zasady dotyczące obywatelstwa UE i swobodnego przepływu osób mają zastosowanie w tej sytuacji, czy państwo członkowskie pochodzenia jest zobowiązane do zwrócenia się o akta sprawy w celu oceny możliwości przejęcia postępowania karnego, oraz czy państwo członkowskie wezwane do ekstradycji jest zobowiązane odmówić ekstradycji i przejąć postępowanie, jeśli jego prawo krajowe na to pozwala. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że artykuły 18 i 21 TFUE mają zastosowanie do obywatela Unii, który przebywa w państwie członkowskim innym niż to, którego jest obywatelem, nawet jeśli nabył obywatelstwo tego państwa członkowskiego po przeprowadzce i posiada również obywatelstwo państwa trzeciego. Ochrona wynikająca ze statusu obywatela UE jest przyznawana niezależnie od momentu nabycia obywatelstwa państwa członkowskiego. Odnosząc się do drugiego pytania, Trybunał stwierdził, że ani państwo członkowskie wezwane do ekstradycji, ani państwo członkowskie pochodzenia osoby poszukiwanej nie są zobowiązane do zwrócenia się do państwa trzeciego o przekazanie akt postępowania karnego. Obowiązek ten mógłby prowadzić do opóźnień i skomplikowania procedury. Kluczowe jest jednak należyte powiadomienie państwa pochodzenia o wniosku o ekstradycję i jego okolicznościach. Jeśli państwo pochodzenia nie wyda europejskiego nakazu aresztowania w rozsądnym terminie, państwo wezwane może dokonać ekstradycji. W kwestii trzeciego pytania, Trybunał orzekł, że państwo członkowskie wezwane do ekstradycji nie jest zobowiązane do odmowy ekstradycji i przejęcia postępowania karnego, nawet jeśli jego prawo krajowe na to pozwala. Decyzja o ściganiu pozostaje w gestii państwa członkowskiego, pod warunkiem poszanowania prawa UE.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (10)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy