C-397/22
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że niemieckie prawo zakazujące ekstradycji w przypadku wyroku zaocznego jest sprzeczne z prawem UE, a sądy krajowe muszą interpretować przepisy zgodnie z prawem UE.
Sprawa dotyczyła europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko obywatelowi Polski, który został skazany w Polsce zaocznie. Niemieckie prawo krajowe stanowiło bezwzględną przeszkodę w wykonaniu nakazu, podczas gdy prawo UE (decyzja ramowa 2002/584) przewiduje fakultatywną podstawę odmowy. Trybunał orzekł, że niemieckie prawo jest sprzeczne z prawem UE i nakazał sądom krajowym dokonywanie wykładni zgodnej.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 4a ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW w sprawie europejskiego nakazu aresztowania. Sprawa dotyczyła wykonania w Niemczech europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko obywatelowi Polski w celu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w Polsce. Kluczowe wątpliwości sądu odsyłającego dotyczyły interpretacji pojęcia „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” w kontekście nieobecności oskarżonego, skuteczności doręczenia wezwania przez domownika oraz zgodności niemieckiego prawa krajowego (§ 83 ust. 1 pkt 3 IRG) z prawem UE. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że: 1) w przypadku doręczenia wezwania dorosłemu domownikowi, organ wydający nakaz musi wykazać, że zainteresowany rzeczywiście otrzymał wezwanie; 2) pojęcie „rozprawy” obejmuje postępowanie odwoławcze, które ostatecznie rozstrzyga sprawę, nawet jeśli nie badano jej co do istoty; 3) niemieckie prawo krajowe, które stanowi bezwzględną przeszkodę w przekazaniu w przypadku wyroku zaocznego, jest sprzeczne z art. 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, która przewiduje fakultatywną podstawę odmowy. Sąd krajowy jest zobowiązany do wykładni prawa krajowego zgodnie z prawem UE.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Organ wydający nakaz musi przedstawić dowód, że zainteresowany rzeczywiście otrzymał wezwanie do stawiennictwa.
Uzasadnienie
Celem przepisu jest ochrona prawa do obrony poprzez zapewnienie, że osoba wezwana dysponuje informacją o terminie i miejscu rozprawy. Doręczenie przez domownika nie gwarantuje tej informacji, chyba że organ wykaże jej faktyczne otrzymanie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| LM | osoba_fizyczna | oskarżony |
| Generalstaatsanwaltschaft Berlin | organ_krajowy | inna |
| Rząd niemiecki | inne | interwenient |
| Rząd polski | inne | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (4)
Główne
Decyzja ramowa 2002/584 art. 4a § 1
Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW
Określa fakultatywną podstawę odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania w przypadku nieobecności osoby na rozprawie, z zastrzeżeniem określonych wyjątków zapewniających prawo do obrony.
Pomocnicze
IRG art. 83 § 1 pkt 3
Ustawa o międzynarodowej pomocy prawnej w sprawach karnych
Stanowi bezwzględną przeszkodę w ekstradycji, jeśli celem jest wykonanie kary, a skazany nie stawił się osobiście na rozprawie.
k.p.k. art. 139 § 1
Kodeks postępowania karnego
Dotyczy doręczenia pod znany adres osoby, która nie podała nowego adresu.
k.p.k. art. 75 § 1
Kodeks postępowania karnego
Obowiązek oskarżonego do podawania nowego adresu w trakcie postępowania.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niemieckie prawo krajowe, które stanowi bezwzględną przeszkodę w ekstradycji w przypadku wyroku zaocznego, jest sprzeczne z prawem UE, które przewiduje fakultatywną podstawę odmowy. Doręczenie wezwania dorosłemu domownikowi nie jest wystarczające do uznania, że zainteresowany został skutecznie poinformowany o rozprawie, chyba że organ wykaże faktyczne otrzymanie wezwania. Pojęcie 'rozprawy' obejmuje postępowanie odwoławcze, które ostatecznie rozstrzyga sprawę, nawet jeśli nie badano jej co do istoty.
Godne uwagi sformułowania
wykładni zgodnej bezwzględna przeszkoda fakultatywna podstawa odmowy prawo do obrony rozprawa, w wyniku której wydano orzeczenie
Skład orzekający
F. Biltgen
sprawozdawca
N. Wahl
sędzia
M. L. Arastey Sahún
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących europejskiego nakazu aresztowania, prawa do obrony w postępowaniu karnym, zgodności prawa krajowego z prawem UE."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych okoliczności związanych z wyrokami zaocznymi i procedurą doręczania wezwań.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy fundamentalnych praw procesowych w kontekście współpracy sądowej w sprawach karnych między państwami UE, a także konfliktu między prawem krajowym a unijnym.
“Wyrok zaoczny w UE: Czy można uniknąć ekstradycji? TSUE wyjaśnia granice prawa do obrony.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI