C-396/13

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że przepisy krajowe zakazujące przenoszenia wierzytelności pracowniczych nie mogą stać na przeszkodzie dochodzeniu przez związki zawodowe płacy minimalnej delegowanych pracowników, a także sprecyzował, które składniki wynagrodzenia (dieta, odszkodowanie za czas dojazdu, dodatek wakacyjny) wliczają się do płacy minimalnej.

Sprawa dotyczyła polskiej spółki Elektrobudowa S.A. (ESA), która delegowała pracowników do Finlandii. Fiński związek zawodowy Sähköalojen ammattiliitto ry dochodził od ESA zapłaty zaległego wynagrodzenia minimalnego, powołując się na fińskie układy zbiorowe. ESA podniosła, że polskie prawo zakazuje przenoszenia wierzytelności pracowniczych, co pozbawia związek legitymacji procesowej. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że prawo UE (dyrektywa 96/71/WE) stoi na przeszkodzie takim krajowym przepisom, jeśli przeniesienie wierzytelności jest zgodne z prawem państwa przyjmującego (Finlandii). Trybunał sprecyzował również, które elementy wynagrodzenia (dieta, odszkodowanie za czas dojazdu, dodatek wakacyjny) wliczają się do płacy minimalnej delegowanych pracowników.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez fiński sąd Satakunnan käräjäoikeus w związku ze sporem między fińskim związkiem zawodowym Sähköalojen ammattiliitto ry a polską spółką Elektrobudowa Spółka Akcyjna (ESA). ESA delegowała 186 pracowników do Finlandii w celu wykonywania prac elektryfikacyjnych. Fiński związek zawodowy dochodził od ESA zapłaty zaległego wynagrodzenia minimalnego, powołując się na fińskie układy zbiorowe, które przewidywały korzystniejsze warunki niż te stosowane przez ESA. ESA argumentowała, że Sähköalojen ammattiliitto nie posiada legitymacji procesowej, ponieważ polskie prawo zakazuje przenoszenia wierzytelności wynikających ze stosunku pracy. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując pytania prejudycjalne, orzekł, że przepisy państwa członkowskiego siedziby przedsiębiorstwa (w tym przypadku Polski), które zakazują przenoszenia wierzytelności wynikających ze stosunków pracy, nie mogą stać na przeszkodzie temu, aby związek zawodowy z państwa przyjmującego (Finlandii) dochodził na rzecz delegowanych pracowników wierzytelności płacowych dotyczących płacy minimalnej w rozumieniu dyrektywy 96/71/WE, pod warunkiem że takie przeniesienie jest zgodne z prawem państwa przyjmującego. Trybunał podkreślił, że prawo UE zapewnia skuteczną ochronę prawną i wolność zrzeszania się. Ponadto, Trybunał sprecyzował, które elementy wynagrodzenia powinny być wliczane do płacy minimalnej delegowanych pracowników zgodnie z dyrektywą 96/71/WE. Orzeczono, że stała dieta, odszkodowanie za czas potrzebny na dotarcie do pracy (jeśli dojazd zajmuje ponad godzinę) oraz dodatek wakacyjny powinny być uznawane za część płacy minimalnej. Natomiast pokrycie kosztów zakwaterowania oraz bony na posiłki nie powinny być wliczane do płacy minimalnej, chyba że są one wypłacane jako zwrot faktycznie poniesionych wydatków związanych z delegowaniem. Trybunał zaznaczył również, że obliczanie płacy minimalnej i zaszeregowanie pracowników do kategorii wynagrodzenia na podstawie układów zbiorowych w państwie przyjmującym jest dopuszczalne, pod warunkiem że przepisy te są wiążące i przejrzyste.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (12)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy