C-386/18

Trybunał orzekł, że państwo członkowskie nie może odmówić przyznania dotacji organizacji producentów na plany produkcji i obrotu tylko dlatego, że krajowe przepisy nie przewidywały takiej możliwości w momencie składania wniosku.

Sprawa dotyczyła odmowy przyznania dotacji z Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR) organizacji producentów ryb (PO Texel) na opracowanie i realizację planu produkcji i obrotu. Holenderski minister odmówił, argumentując, że krajowe przepisy nie przewidywały możliwości składania takich wniosków w momencie ich złożenia. Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że art. 66 ust. 1 rozporządzenia EFMR nakłada na państwa członkowskie obowiązek umożliwienia korzystania z finansowania, co oznacza, że nie mogą one odmówić dotacji z powodu braku krajowych przepisów proceduralnych w momencie składania wniosku. Jednocześnie Trybunał stwierdził, że sam przepis nie przyznaje bezpośredniego prawa do dotacji, a także że art. 65 ust. 6 rozporządzenia CSC nie stoi na przeszkodzie przyznaniu dotacji, nawet jeśli wniosek złożono po opracowaniu i wdrożeniu planu.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni przepisów unijnych dotyczących wsparcia finansowego dla organizacji producentów sektorów rybołówstwa i akwakultury, w szczególności w zakresie planów produkcji i obrotu. Sprawa wywodziła się ze sporu między holenderską organizacją producentów (PO Texel) a ministrem rolnictwa, który odmówił przyznania dotacji z Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR) na opracowanie i realizację planu produkcji i obrotu na rok 2014. Głównym argumentem ministra była okoliczność, że w momencie składania wniosku przez PO Texel (19 maja 2015 r.) Królestwo Niderlandów nie przewidywało w swoim wewnętrznym porządku prawnym możliwości złożenia takiego wniosku, a późniejsze przepisy wprowadzające moduł dotacyjny (25 sierpnia 2016 r.) nie miały mocy wstecznej. Trybunał Sprawiedliwości UE, rozpatrując pytania prejudycjalne holenderskiego sądu, stwierdził, że art. 66 ust. 1 rozporządzenia EFMR należy interpretować jako nakładający na państwa członkowskie wiążący obowiązek zapewnienia organizacjom producentów możliwości korzystania ze wsparcia finansowego na opracowanie i realizację planów produkcji i obrotu. W związku z tym państwo członkowskie nie może odmówić rozpatrzenia wniosku o dotację tylko z powodu braku krajowych przepisów proceduralnych w momencie jego złożenia. Trybunał podkreślił, że taka interpretacja jest zgodna z celem reformy wspólnej polityki rybołówstwa, która zakłada wzmocnienie roli organizacji producentów i zapewnienie im niezbędnego wsparcia finansowego. Jednocześnie Trybunał wyjaśnił, że sam art. 66 ust. 1 rozporządzenia EFMR nie przyznaje bezpośrednio organizacjom producentów prawa do wsparcia finansowego, ponieważ jego przyznanie jest uzależnione od spełnienia określonych warunków, takich jak zatwierdzenie rocznego sprawozdania i limity kwotowe, które muszą zostać ustalone przez państwa członkowskie. Na koniec, Trybunał orzekł, że art. 65 ust. 6 rozporządzenia CSC, który stanowi, że operacje nie mogą zostać wybrane do wsparcia, jeśli zostały fizycznie ukończone lub w pełni zrealizowane przed złożeniem wniosku o dofinansowanie, nie stoi na przeszkodzie przyznaniu dotacji na opracowanie i realizację planu produkcji i obrotu, nawet jeśli wniosek został złożony po opracowaniu i wdrożeniu planu. Trybunał uznał, że przygotowanie i wdrożenie takich planów należy traktować jako działanie ciągłe, a ścisła interpretacja tego przepisu uniemożliwiłaby realizację celów art. 66 ust. 1 rozporządzenia EFMR.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (20)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy