C-383/21 i C-384/21

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że przepisy dyrektywy o zamówieniach publicznych dotyczące zamówień między podmiotami publicznymi (in house) są bezpośrednio skuteczne i wymagają faktycznej reprezentacji instytucji zamawiającej w organach kontrolowanego podmiotu, a współpraca między instytucjami publicznymi musi służyć wspólnym celom.

Sprawa dotyczyła wykładni przepisów dyrektywy o zamówieniach publicznych (2014/24/UE) w kontekście zamówień udzielanych między podmiotami sektora publicznego (tzw. zamówienia in house). Sąd odsyłający pytał o bezpośrednią skuteczność przepisów dotyczących kontroli in house oraz współpracy między instytucjami publicznymi, a także o warunki, jakie muszą być spełnione, aby taka kontrola i współpraca były uznane za zgodne z prawem UE. Trybunał wyjaśnił, że przepisy te są bezpośrednio skuteczne w przypadku braku transpozycji dyrektywy, a dla uznania kontroli in house kluczowa jest faktyczna reprezentacja instytucji zamawiającej w organach kontrolowanego podmiotu, a nie tylko pośrednia kontrola przez inną instytucję. Ponadto, współpraca między instytucjami publicznymi musi służyć wspólnym celom wszystkich uczestniczących podmiotów.

Sprawa C-383/21 i C-384/21 dotyczyła wykładni art. 12 ust. 3 i 4 dyrektywy 2014/24/UE w sprawie zamówień publicznych, w szczególności w kontekście zamówień udzielanych między podmiotami sektora publicznego (tzw. zamówienia in house) oraz umów o współpracy między instytucjami publicznymi. Belgijski Conseil d’État zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniami dotyczącymi bezpośredniej skuteczności tych przepisów w przypadku braku transpozycji dyrektywy do prawa krajowego oraz warunków uznania kontroli in house i współpracy między instytucjami publicznymi. Trybunał orzekł, że art. 12 ust. 3 i 4 dyrektywy 2014/24/UE są bezpośrednio skuteczne w sporach między osobami prawnymi prawa publicznego, gdy państwo członkowskie nie dokonało transpozycji dyrektywy w terminie. Wyjaśniono, że przepisy te są bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, aby jednostki mogły się na nie powoływać. W kwestii kontroli in house (art. 12 ust. 3), Trybunał podkreślił, że wymóg reprezentacji instytucji zamawiającej w organach decyzyjnych kontrolowanej osoby prawnej nie jest spełniony przez sam fakt, że w zarządzie tej osoby prawnej zasiada przedstawiciel innej instytucji zamawiającej, który jednocześnie jest członkiem zarządu pierwszej instytucji. Kluczowa jest bezpośrednia reprezentacja i możliwość wywierania decydującego wpływu na cele strategiczne i istotne decyzje kontrolowanej osoby prawnej. Odnosząc się do współpracy między instytucjami publicznymi (art. 12 ust. 4), Trybunał stwierdził, że wyłączenie z zakresu stosowania dyrektywy nie ma zastosowania, jeśli instytucja zamawiająca, której powierzono zadania, nie dąży do osiągnięcia celów wspólnych dla wszystkich stron współpracy, a jedynie przyczynia się do realizacji celów wspólnych dla innych instytucji. Współpraca musi opierać się na koncepcji współdziałania i służyć wspólnym celom wszystkich uczestniczących podmiotów. Orzeczenie to doprecyzowuje warunki stosowania przepisów dotyczących zamówień publicznych między podmiotami sektora publicznego, kładąc nacisk na rzeczywistą kontrolę i faktyczną współpracę opartą na wspólnych celach.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (5)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy