C-381/16
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że przepisy krajowe pozwalające na ustalenie własności unijnego znaku towarowego w przypadkach innych niż rejestracja na rzecz agenta bez zgody właściciela są zgodne z prawem UE, o ile nie wchodzą w zakres art. 18 rozporządzenia nr 207/2009.
Sprawa dotyczyła zgodności hiszpańskiego przepisu pozwalającego na dochodzenie ustalenia własności znaku towarowego z naruszeniem praw lub zobowiązań z prawem UE, w szczególności rozporządzeniem nr 207/2009. Sąd krajowy miał wątpliwości, czy można stosować przepisy krajowe w przypadkach innych niż te uregulowane w art. 18 rozporządzenia (rejestracja na rzecz agenta bez zgody właściciela). Trybunał uznał, że art. 16 i 18 rozporządzenia nie stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, o ile sytuacja nie jest objęta zakresem art. 18.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez Tribunal Supremo (sąd najwyższy Hiszpanii) w związku ze sporem dotyczącym własności unijnego znaku towarowego. Sąd krajowy pytał, czy przepisy UE, w szczególności rozporządzenie nr 207/2009, pozwalają na stosowanie krajowego przepisu (art. 2 ust. 2 hiszpańskiej ustawy o znakach towarowych), który umożliwia dochodzenie ustalenia własności znaku towarowego w przypadku jego rejestracji z naruszeniem praw lub zobowiązań, nawet jeśli sytuacja nie dotyczy rejestracji na rzecz agenta bez zgody właściciela (co jest uregulowane w art. 18 rozporządzenia). Trybunał najpierw stwierdził dopuszczalność wniosku, podkreślając, że sądy kasacyjne mają prawo interpretować prawo UE, a procedura prejudycjalna służy współpracy sądów. Następnie, analizując sprawę, Trybunał odwołał się do art. 16 rozporządzenia nr 207/2009, który stanowi, że unijny znak towarowy jest traktowany jak krajowy znak towarowy, chyba że inne przepisy stanowią inaczej. Artykuł 18 rozporządzenia reguluje jedynie przypadek rejestracji znaku na rzecz agenta bez zgody właściciela. Trybunał orzekł, że rozporządzenie nr 207/2009, w szczególności jego art. 16 i 18, nie stoi na przeszkodzie stosowaniu krajowych przepisów dotyczących ustalenia własności znaku towarowego w sytuacjach innych niż te przewidziane w art. 18, pod warunkiem, że dana sytuacja nie jest objęta zakresem tego artykułu. Oznacza to, że prawo krajowe może uzupełniać regulacje UE w zakresie własności unijnych znaków towarowych.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, przepisy te nie stoją na przeszkodzie, o ile dana sytuacja nie jest objęta zakresem art. 18 rozporządzenia.
Uzasadnienie
Rozporządzenie nr 207/2009 traktuje unijny znak towarowy jak krajowy, chyba że stanowi inaczej. Art. 18 reguluje tylko przypadek rejestracji na rzecz agenta bez zgody właściciela. W pozostałych przypadkach, zgodnie z art. 16, stosuje się prawo krajowe państwa członkowskiego, w którym właściciel ma siedzibę lub przedsiębiorstwo.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Salvador Benjumea Bravo de Laguna | osoba_fizyczna | skarżący |
| Esteban Torras Ferrazzuolo | osoba_fizyczna | pozwany |
| Rząd hiszpański | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (6)
Główne
Rozporządzenie nr 207/2009 art. 16
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej
Unijny znak towarowy jako przedmiot własności traktowany jest w całości i na całym terytorium Unii jak krajowy znak towarowy zarejestrowany w państwie członkowskim, w którym właściciel ma siedzibę lub miejsce zamieszkania, a w ich braku – przedsiębiorstwo, chyba że inne przepisy stanowią inaczej.
Rozporządzenie nr 207/2009 art. 18
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej
W przypadku gdy unijny znak towarowy został zarejestrowany na rzecz agenta lub przedstawiciela osoby, która jest właścicielem tego znaku towarowego, bez zgody właściciela, właściciel uprawniony jest do wystąpienia o przeniesienie na jego rzecz wspomnianej rejestracji, chyba że agent lub przedstawiciel usprawiedliwi swoje działanie.
Ley 17/2001 art. 2 § ust. 2
Ley 17/2001 de Marcas (Ustawa o znakach towarowych)
W przypadku gdy znak towarowy został zgłoszony do rejestracji z naruszeniem praw osoby trzeciej lub z naruszeniem zobowiązania wynikającego z ustawy lub z umowy, osoba poszkodowana może domagać się przed sądem ustalenia prawa własności do znaku.
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Procedura składania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.
Pomocnicze
Rozporządzenie nr 207/2009 art. 95
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej
Państwa członkowskie wyznaczają na swoich terytoriach możliwie jak najmniejszą liczbę krajowych sądów i trybunałów działających jako sądy pierwszej i drugiej instancji, zwanych »sądami w sprawach unijnych znaków towarowych«.
Rozporządzenie nr 207/2009 art. 105
Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej
Przepisy krajowe dotyczące dalszego odwołania stosuje się do orzeczeń sądów w sprawach unijnych znaków towarowych drugiej instancji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Rozporządzenie nr 207/2009, zgodnie z art. 16, traktuje unijny znak towarowy jak krajowy, co pozwala na stosowanie prawa krajowego w sprawach własności, o ile nie są one objęte szczególnymi przepisami rozporządzenia (jak art. 18). Procedura prejudycjalna jest instrumentem współpracy sądów, a sądy kasacyjne mają prawo do interpretacji prawa UE.
Odrzucone argumenty
Argument, że Tribunal Supremo nie jest właściwy do złożenia wniosku prejudycjalnego, ponieważ nie jest sądem pierwszej ani drugiej instancji w rozumieniu art. 95 rozporządzenia. Argument, że art. 18 rozporządzenia nr 207/2009 wyczerpująco reguluje wszystkie przypadki dochodzenia ustalenia własności unijnego znaku towarowego.
Godne uwagi sformułowania
„[U]nijny znak towarowy jako przedmiot własności traktowany jest w całości i na całym terytorium [Unii] tak jak krajowy znak towarowy zarejestrowany w państwie członkowskim [...]” „[S]ądy kasacyjne państw członkowskich byłyby pozbawione prawa interpretowania tego rozporządzenia w ramach toczącego się przed nimi postępowania” „[P]rocedura przewidziana w art. 267 TFUE jest instrumentem współpracy pomiędzy Trybunałem i sądami krajowymi”
Skład orzekający
E. Levits
prezes_izby
A. Borg Barthet
sprawozdawca
M. Berger
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja zakresu stosowania art. 16 i 18 rozporządzenia nr 207/2009 w kontekście krajowych przepisów dotyczących własności znaków towarowych oraz dopuszczalności wniosków prejudycjalnych od sądów kasacyjnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy prawo krajowe pozwala na dochodzenie własności znaku z innych powodów niż te wymienione w art. 18 rozporządzenia. Konieczność analizy konkretnych przepisów krajowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii kolizji prawa krajowego z prawem UE w obszarze własności intelektualnej, co jest istotne dla praktyków. Wyjaśnia, jak przepisy UE dotyczące znaków towarowych mogą być uzupełniane przez prawo krajowe.
“Unijny znak towarowy a prawo krajowe: Kiedy przepisy krajowe mogą decydować o własności?”
Sektor
własność intelektualna
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI