C-378/08

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że zasada „zanieczyszczający płaci” i dyrektywa środowiskowa nie sprzeciwiają się krajowym przepisom pozwalającym na przypisanie odpowiedzialności za zanieczyszczenie przedsiębiorstwom działającym w skażonym obszarze, pod warunkiem istnienia wiarygodnych przesłanek wskazujących na związek przyczynowy.

Sprawa dotyczyła wykładni zasady „zanieczyszczający płaci” oraz dyrektywy 2004/35/WE w kontekście włoskich przepisów nakładających na przedsiębiorstwa odpowiedzialność za szkody środowiskowe w rejonie redy w Auguście. Włoski sąd krajowy pytał, czy można obciążyć przedsiębiorstwa kosztami rekultywacji bez szczegółowego ustalania indywidualnej odpowiedzialności i związku przyczynowego. Trybunał stwierdził, że dyrektywa dopuszcza domniemanie związku przyczynowego w przypadku zanieczyszczeń rozproszonych, jeśli istnieją wiarygodne przesłanki, a także że nie wymaga wykazania winy dla działalności objętej załącznikiem III dyrektywy, pod warunkiem zbadania przyczyn zanieczyszczenia i wykazania związku przyczynowego.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale amministrativo regionale della Sicilia dotyczył wykładni zasady „zanieczyszczający płaci” oraz dyrektywy 2004/35/WE w sprawie odpowiedzialności za środowisko. Spór w postępowaniu krajowym dotyczył nałożenia przez włoskie władze środków zaradczych na przedsiębiorstwa działające w rejonie redy w Auguście, uznanym za obszar o szczególnym znaczeniu dla rekultywacji, w związku z powtarzającymi się zanieczyszczeniami. Włoski sąd krajowy miał wątpliwości, czy krajowe przepisy pozwalające na przypisanie odpowiedzialności przedsiębiorstwom wyłącznie na podstawie faktu prowadzenia działalności w skażonym obszarze, bez szczegółowego ustalania indywidualnej odpowiedzialności za zanieczyszczenie i związku przyczynowego, są zgodne z prawem UE. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując sprawę, podkreślił, że zasada „zanieczyszczający płaci” i dyrektywa 2004/35/WE nie sprzeciwiają się przepisom krajowym, które umożliwiają przyjęcie domniemania związku przyczynowego między działalnością podmiotów gospodarczych a stwierdzonym zanieczyszczeniem, nawet w przypadku zanieczyszczeń rozproszonych, pod warunkiem istnienia wiarygodnych przesłanek uzasadniających to domniemanie (np. położenie instalacji w pobliżu zanieczyszczenia i powiązanie substancji). Trybunał wyjaśnił również, że w przypadku działalności wymienionej w załączniku III do dyrektywy, odpowiedzialność jest obiektywna i nie wymaga wykazywania winy czy niedbalstwa, jednakże władze muszą zbadać przyczyny zanieczyszczenia i wykazać związek przyczynowy między działalnością przedsiębiorstw a powstaniem zanieczyszczenia. Czwarty zarzut dotyczący naruszenia przepisów o zamówieniach publicznych został uznany za niedopuszczalny z powodu braku wystarczających informacji faktycznych.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (15)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy