C-376/22
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że ogólne i abstrakcyjne środki prawne dotyczące kategorii usług społeczeństwa informacyjnego nie mogą być uznane za środki podejmowane przeciwko "określonej usłudze społeczeństwa informacyjnego" w rozumieniu dyrektywy o handlu elektronicznym.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy o handlu elektronicznym (2000/31/WE) w kontekście austriackiej ustawy o platformach komunikacyjnych (KoPl-G). Austriacki sąd administracyjny pytał, czy ogólne przepisy prawne dotyczące kategorii usług, takich jak "platformy komunikacyjne", mogą być uznane za środki podejmowane przeciwko "określonej usłudze społeczeństwa informacyjnego" w rozumieniu art. 3 ust. 4 dyrektywy. Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że takie ogólne i abstrakcyjne środki nie kwalifikują się jako środki przeciwko "określonej usłudze", co podważałoby zasadę nadzoru w państwie pochodzenia i swobodny przepływ usług.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez austriacki Verwaltungsgerichtshof dotyczył wykładni dyrektywy 2000/31/WE w sprawie środków podejmowanych przez państwa członkowskie wobec usług społeczeństwa informacyjnego. Spór dotyczył austriackiej ustawy KoPl-G, która nakładała na dostawców platform komunikacyjnych, w tym Google, Meta i TikTok, obowiązki kontroli i zgłaszania treści. Skarżące argumentowały, że ustawa ta nie została prawidłowo zgłoszona Komisji Europejskiej i narusza zasadę nadzoru w państwie pochodzenia. Głównym pytaniem było, czy ogólne i abstrakcyjne środki prawne dotyczące całej kategorii usług (np. "platformy komunikacyjne") mogą być uznane za środki podejmowane przeciwko "określonej usłudze społeczeństwa informacyjnego" w rozumieniu art. 3 ust. 4 dyrektywy 2000/31/WE. Trybunał Sprawiedliwości UE, analizując brzmienie, kontekst i cele dyrektywy, orzekł, że takie ogólne środki nie spełniają wymogu "określonej usługi". Wykładnia taka jest zgodna z zasadą nadzoru w państwie pochodzenia, która zakłada, że usługi są regulowane w państwie siedziby usługodawcy, oraz z zasadą swobodnego przepływu usług. W związku z tym, że odpowiedź na pierwsze pytanie była negatywna, Trybunał nie rozpatrywał dalszych pytań dotyczących procedury zgłoszenia i zastosowania przepisów do usług platform udostępniania wideo.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, takie środki nie wchodzą w zakres pojęcia „środków podejmowanych przeciw określonej usłudze społeczeństwa informacyjnego”.
Uzasadnienie
Brzmienie przepisu ("określonej usługi") wskazuje na potrzebę indywidualizacji. Kontekst i cele dyrektywy (zasada nadzoru w państwie pochodzenia, swobodny przepływ usług) również przemawiają za tym, że państwa członkowskie przeznaczenia nie mogą przyjmować ogólnych środków regulujących całe kategorie usług, co naruszałoby kompetencje państwa pochodzenia i tworzyłoby bariery na rynku wewnętrznym.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
skarżący (w postępowaniu głównym)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Google Ireland Limited | spolka | skarżący |
| Meta Platforms Ireland Limited | spolka | skarżący |
| Tik Tok Technology Limited | spolka | skarżący |
| Kommunikationsbehörde Austria (KommAustria) | organ_krajowy | pozwany |
| Bundesministerin für Frauen, Familie, Integration und Medien im Bundeskanzleramt | organ_krajowy | interwenient |
| Rzeczpospolita Polska | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Irlandia | panstwo_czlonkowskie | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (7)
Główne
Dyrektywa 2000/31/WE art. 3 § ust. 1
Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego
Zapewnia swobodny przepływ usług społeczeństwa informacyjnego i ustanawia zasadę nadzoru w państwie członkowskim pochodzenia.
Dyrektywa 2000/31/WE art. 3 § ust. 2
Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego
Państwa członkowskie nie mogą ograniczać swobodnego przepływu usług społeczeństwa informacyjnego pochodzących z innego państwa członkowskiego z powodów wchodzących w zakres koordynowanej dziedziny.
Dyrektywa 2000/31/WE art. 3 § ust. 4
Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego
Pozwala państwom członkowskim na odstąpienie od zasady swobodnego przepływu usług w odniesieniu do "określonej usługi społeczeństwa informacyjnego" pod pewnymi warunkami (konieczność, proporcjonalność, procedura zgłoszenia).
Dyrektywa 2010/13/UE art. 28a § ust. 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych
Stosuje zasadę nadzoru w państwie pochodzenia do dostawców platform udostępniania wideo, odsyłając do art. 3 dyrektywy 2000/31.
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna odesłania prejudycjalnego.
Pomocnicze
Dyrektywa 2000/31/WE art. 3 § ust. 5
Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego
Dotyczy możliwości odstąpienia od procedury zgłoszenia w nagłych przypadkach.
Dyrektywa 2015/1535 art. 5 § ust. 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1535 z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego
Wymaga od państw członkowskich powiadamiania Komisji o projektach przepisów technicznych dotyczących usług.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ogólne i abstrakcyjne środki prawne dotyczące kategorii usług nie są "środkami podejmowanymi przeciw określonej usłudze społeczeństwa informacyjnego" w rozumieniu art. 3 ust. 4 dyrektywy 2000/31/WE. Przyjmowanie takich ogólnych środków przez państwa członkowskie przeznaczenia naruszałoby zasadę nadzoru w państwie pochodzenia i swobodny przepływ usług.
Godne uwagi sformułowania
zasada nadzoru w państwie członkowskim pochodzenia środki podejmowane przeciw określonej usłudze społeczeństwa informacyjnego zasada swobodnego przepływu usług społeczeństwa informacyjnego zasada wzajemnego uznawania
Skład orzekający
A. Prechal
prezes_izby
F. Biltgen
sędzia
N. Wahl
sprawozdawca
J. Passer
sędzia
M. L. Arastey Sahún
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wykładnia art. 3 ust. 4 dyrektywy 2000/31/WE w zakresie pojęcia \"określonej usługi społeczeństwa informacyjnego\" oraz zasady nadzoru w państwie pochodzenia."
Ograniczenia: Dotyczy głównie interpretacji przepisów dyrektywy o handlu elektronicznym i nie rozstrzyga bezpośrednio kwestii odpowiedzialności platform za treści, ale ustanawia ramy dla środków, które mogą być podejmowane przez państwa członkowskie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy kluczowych zasad rynku cyfrowego UE – swobodnego przepływu usług i zasady państwa pochodzenia – w kontekście regulacji platform internetowych, co jest tematem aktualnym i ważnym dla prawników i biznesu.
“UE: Ogólne przepisy przeciw platformom? Trybunał mówi 'nie'!”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI