C-371/18

TSUE orzekł, że brak jasności i precyzji w specyfikacji towarów i usług nie stanowi podstawy do unieważnienia znaku towarowego, a zła wiara zgłaszającego wymaga obiektywnych przesłanek wskazujących na zamiar naruszenia praw osób trzecich lub uzyskania wyłącznego prawa w celach innych niż funkcje znaku.

Sprawa dotyczyła pytań prejudycjalnych dotyczących możliwości unieważnienia znaku towarowego z powodu braku jasności i precyzji w jego specyfikacji oraz kwestii złej wiary zgłaszającego. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że brak jasności i precyzji sam w sobie nie jest podstawą do unieważnienia znaku towarowego, ani dla unijnych, ani dla krajowych znaków towarowych. W kwestii złej wiary, TSUE wyjaśnił, że zgłoszenie znaku bez zamiaru jego używania może stanowić złą wiarę, jeśli istnieją obiektywne przesłanki wskazujące na zamiar naruszenia praw osób trzecich lub uzyskania wyłącznego prawa w celach innych niż funkcje znaku. Ponadto, TSUE stwierdził, że prawo krajowe wymagające od zgłaszającego oświadczenia o zamiarze używania znaku jest zgodne z prawem UE, pod warunkiem, że naruszenie tego obowiązku nie stanowi samo w sobie podstawy do unieważnienia zarejestrowanego znaku.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales) dotyczył wykładni prawa Unii w dziedzinie unijnych znaków towarowych i zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych. Spór w postępowaniu głównym dotyczył zarzucanego naruszenia przez spółki SkyKick należących do Sky i in. unijnych znaków towarowych i krajowego znaku towarowego zarejestrowanego w Zjednoczonym Królestwie. Sąd odsyłający zadał pięć pytań prejudycjalnych, koncentrując się na dwóch głównych kwestiach: po pierwsze, czy brak jasności i precyzji w specyfikacji towarów i usług objętych rejestracją znaku towarowego może stanowić podstawę do jego unieważnienia, oraz po drugie, czy zgłoszenie znaku towarowego bez zamiaru jego używania może być uznane za działanie w złej wierze, a jeśli tak, to jaki jest zakres takiego unieważnienia. Dodatkowo, sąd pytał o zgodność brytyjskiego przepisu wymagającego od zgłaszającego oświadczenia o zamiarze używania znaku z prawem Unii. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w swoim wyroku z dnia 29 stycznia 2020 r. orzekł, że: 1. Artykuły 7 i 51 rozporządzenia nr 40/94 oraz art. 3 pierwszej dyrektywy 89/104 należy interpretować w ten sposób, że prawa do wspólnotowego znaku towarowego lub krajowego znaku towarowego nie można unieważnić w całości lub w części na tej podstawie, że określeniom użytym do oznaczenia towarów i usług, dla których zarejestrowano ten znak, brakuje jasności i precyzji. TSUE podkreślił, że przepisy te zawierają wyczerpujący wykaz podstaw unieważnienia i nie obejmują braku jasności i precyzji specyfikacji. 2. Artykuł 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 i art. 3 ust. 2 lit. d) pierwszej dyrektywy 89/104 należy interpretować w ten sposób, że zgłoszenie znaku towarowego bez jakiegokolwiek zamiaru jego używania w odniesieniu do towarów i usług objętych rejestracją stanowi działanie w złej wierze, jeżeli zgłaszający miał zamiar albo naruszania w sposób niezgodny z uczciwymi obyczajami interesów osób trzecich, albo uzyskania wyłącznego prawa w celach innych niż funkcje znaku towarowego. W przypadku gdy brak zamiaru używania dotyczy tylko niektórych towarów lub usług, zgłoszenie stanowi działanie w złej wierze jedynie w zakresie, w jakim odnosi się do tych towarów lub usług. TSUE zaznaczył, że zła wiara nie może być domniemana na podstawie samego faktu braku działalności gospodarczej w momencie zgłoszenia. 3. Pierwsza dyrektywa 89/104 nie stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, zgodnie z którym zgłaszający znak towarowy musi oświadczyć, że znak ten jest używany lub że ma zamiar jego używania, pod warunkiem że naruszenie tego obowiązku nie stanowi samo w sobie podstawy do unieważnienia już zarejestrowanego znaku towarowego. TSUE wskazał na swobodę państw członkowskich w ustalaniu przepisów proceduralnych dotyczących rejestracji. Wyrok ten ma istotne znaczenie dla praktyki rejestracji znaków towarowych, wyjaśniając granice możliwości kwestionowania rejestracji oraz kryteria oceny złej wiary zgłaszającego.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (19)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy