C-370/21

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że wierzyciel może dochodzić stałej kwoty 40 EUR rekompensaty za koszty odzyskania należności za każde opóźnienie w płatności, nawet jeśli opóźnienia dotyczą kolejnych rat wynikających z jednej umowy.

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 2011/7/UE w przedmiocie rekompensaty za koszty odzyskiwania należności. Wierzyciel dochodził od dłużnika zapłaty stałej kwoty 40 EUR za każdą z trzech zaległych faktur wynikających z jednej umowy o serwisowanie oprogramowania. Sąd pierwszej instancji przyznał tylko jedną kwotę, uznając, że przy jednej umowie przysługuje tylko jedna rekompensata. Sąd odsyłający zapytał Trybunał, czy za każde opóźnienie w płatności raty wynikającej z jednej umowy przysługuje odrębna rekompensata. Trybunał orzekł, że wierzyciel jest uprawniony do otrzymania stałej kwoty 40 EUR za każde opóźnienie w płatności, niezależnie od tego, czy wynika ono z jednej umowy z wieloma ratami.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 3 dyrektywy 2011/7/UE w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych. Sprawa toczyła się między DOMUS-Software-AG a Marc Braschoß Immobilien GmbH w przedmiocie żądania rekompensaty w stałej kwocie z tytułu kosztów odzyskiwania należności poniesionych w wyniku kolejnych opóźnień w płatnościach w ramach jednej umowy. Umowa przewidywała miesięczne wynagrodzenie za serwisowanie oprogramowania, płatne z góry. Wierzyciel wystawił trzy faktury za kolejne okresy, które nie zostały uregulowane w terminie. Wierzyciel dochodził zapłaty zaległej kwoty głównej, odsetek oraz rekompensaty w stałej kwocie 40 EUR za każdą z trzech niezapłaconych faktur. Sąd pierwszej instancji zasądził jedną rekompensatę, uznając, że w przypadku jednej umowy z okresowymi płatnościami przysługuje tylko jedna stała kwota. Sąd odsyłający, Landgericht München I, był skłonny interpretować dyrektywę w sposób korzystniejszy dla wierzyciela, jednak zawiesił postępowanie i zwrócił się do Trybunału z pytaniem, czy za każde okresowo powstające roszczenie o wynagrodzenie wynikające z jednej umowy przysługuje odrębna rekompensata w wysokości co najmniej 40 EUR. Trybunał Sprawiedliwości UE, analizując przepisy dyrektywy, w szczególności art. 6 ust. 1 i 2 oraz art. 3, a także motywy 17, 19 i 22, stwierdził, że pojęcie „opóźnień w płatnościach” ma zastosowanie do każdej transakcji handlowej rozpatrywanej indywidualnie. Prawo do odsetek i stałej kwoty rekompensaty powstaje w związku z każdym opóźnieniem w płatności. Trybunał podkreślił, że art. 6 ust. 1 dyrektywy nie wprowadza rozróżnienia w zależności od tego, czy nieuiszczone płatności wynikają z jednej umowy, czy z różnych. Interpretacja taka znajduje potwierdzenie w art. 5 dyrektywy, który przewiduje, że w przypadku płatności ratalnych, stała kwota jest wymagalna w odniesieniu do każdej nieuregulowanej raty. Trybunał uznał, że celem dyrektywy jest nie tylko zniechęcanie do opóźnień, ale także zapewnienie wierzycielowi pełnej rekompensaty za koszty odzyskiwania należności, które rosną proporcjonalnie do liczby opóźnionych płatności. W związku z tym orzeczono, że minimalna stała kwota 40 EUR jest należna za każde opóźnienie w płatności, nawet jeśli dotyczy ono kolejnych rat wynikających z jednej umowy.

Zagadnienia prawne (1)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy