C-37/20 i C-601/20

W niniejszym wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrywał ważność art. 1 pkt 15 lit. c) dyrektywy (UE) 2018/843, który zmienił art. 30 ust. 5 dyrektywy (UE) 2015/849, wprowadzając obowiązek publicznego dostępu do informacji o beneficjentach rzeczywistych spółek. Dwa sądy krajowe z Luksemburga zwróciły się do Trybunału z pytaniami prejudycjalnymi dotyczącymi zgodności tego przepisu z prawami podstawowymi do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego (art. 7 Karty praw podstawowych UE) oraz ochrony danych osobowych (art. 8 Karty). Trybunał uznał, że publiczny dostęp do informacji o beneficjentach rzeczywistych, obejmujących ich tożsamość, obywatelstwo, datę urodzenia oraz informacje o posiadanej własności lub kontroli, stanowi poważną ingerencję w prawa podstawowe. Analizując zasadę proporcjonalności, Trybunał stwierdził, że choć celem dyrektywy jest zapobieganie praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, co jest uzasadnionym celem interesu ogólnego, to jednak wprowadzony środek – powszechny publiczny dostęp do danych – nie jest ograniczony do tego, co bezwzględnie konieczne. Wskazano, że walka z tymi przestępstwami należy przede wszystkim do kompetencji władz publicznych i instytucji finansowych, a dotychczasowy system wymagający wykazania uzasadnionego interesu był wystarczający. Ponadto, przepisy nie zapewniały wystarczających gwarancji ochrony danych przed nadużyciami, a fakultatywne środki łagodzące, takie jak możliwość wyłączenia dostępu w wyjątkowych okolicznościach, nie były wystarczające do zrekompensowania wagi ingerencji. W konsekwencji, Trybunał orzekł o nieważności art. 1 pkt 15 lit. c) dyrektywy 2018/843 w zakresie, w jakim zmienił on art. 30 ust. 5 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2015/849, wprowadzając bezwarunkowy publiczny dostęp do informacji o beneficjentach rzeczywistych.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający