C-364/22
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że ponowne wnioski o azyl mogą być odrzucane jako niedopuszczalne, nawet jeśli wnioskodawca powrócił do kraju pochodzenia, pod warunkiem że wcześniejsza decyzja była merytorycznie porównywalna z oceną prawa do ochrony.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 2013/32 w kontekście kolejnych wniosków o ochronę międzynarodową. Trybunał orzekł, że państwa członkowskie mogą odrzucać takie wnioski jako niedopuszczalne, nawet jeśli wnioskodawca powrócił do kraju pochodzenia po oddaleniu poprzedniego wniosku, niezależnie od tego, czy powrót był dobrowolny czy przymusowy. Ponadto, jeśli wcześniejsza decyzja nie dotyczyła bezpośrednio statusu ochrony uzupełniającej, ale oceny zakazu wydalenia, a zakres tej oceny był porównywalny z oceną prawa do ochrony, wniosek nadal może być uznany za niedopuszczalny.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 33 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2013/32/UE w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej. Sprawa toczyła się między obywatelami Libanu a Republiką Federalną Niemiec w przedmiocie odrzucenia ich wniosków o azyl jako niedopuszczalnych. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozpatrzył cztery pytania prejudycjalne. W odniesieniu do pierwszych dwóch pytań, Trybunał stwierdził, że art. 33 ust. 2 lit. d) dyrektywy nie stoi na przeszkodzie odrzuceniu kolejnego wniosku o ochronę międzynarodową jako niedopuszczalnego, niezależnie od tego, czy wnioskodawca powrócił do państwa pochodzenia po oddaleniu poprzedniego wniosku i czy powrót był dobrowolny, czy przymusowy. Podkreślono, że powrót do kraju pochodzenia sam w sobie nie stanowi nowego elementu uzasadniającego ponowne rozpatrzenie sprawy co do istoty, a kwestia ta jest odrębna od procedury ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego na mocy rozporządzenia Dublin III. W odniesieniu do trzeciego i czwartego pytania, Trybunał orzekł, że art. 33 ust. 2 lit. d) dyrektywy nie stoi na przeszkodzie odrzuceniu kolejnego wniosku jako niedopuszczalnego, jeśli decyzja w sprawie wcześniejszego wniosku nie dotyczyła przyznania statusu ochrony uzupełniającej, ale została wydana w następstwie kontroli istnienia podstaw zakazu wydalenia, pod warunkiem że ta kontrola była merytorycznie porównywalna z kontrolą przeprowadzaną w celu przyznania statusu ochrony uzupełniającej. Wskazano, że niemieckie przepisy dotyczące zakazu wydalenia, w szczególności § 60 ust. 2 i 3 oraz § 60 ust. 7 zdanie drugie ustawy o pobycie cudzoziemców, były interpretowane w sposób porównywalny z kryteriami określonymi w dyrektywie 2004/83 w celu przyznania ochrony uzupełniającej.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, art. 33 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2013/32/UE nie stoi na przeszkodzie odrzuceniu kolejnego wniosku o ochronę międzynarodową jako niedopuszczalnego, niezależnie od tego, czy wnioskodawca powrócił do państwa pochodzenia po oddaleniu jego wniosku i przed złożeniem kolejnego wniosku, a także niezależnie od tego, czy powrót był dobrowolny, czy przymusowy.
Uzasadnienie
Powrót do kraju pochodzenia sam w sobie nie stanowi nowego elementu lub ustalenia w rozumieniu dyrektywy, a kwestia ta jest odrębna od procedury ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego na mocy rozporządzenia Dublin III. Uznanie, że powrót zawsze wymaga merytorycznego rozpatrzenia wniosku, dodawałoby szczególną podstawę wykluczającą niedopuszczalność, której nie przewiduje dyrektywa.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
Bundesrepublik Deutschland
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| J.B. | osoba_fizyczna | skarżący |
| S.B. | osoba_fizyczna | skarżący |
| F.B. | osoba_fizyczna | skarżący |
| Bundesrepublik Deutschland | panstwo_czlonkowskie | pozwany |
Przepisy (13)
Główne
Dyrektywa 2013/32/UE art. 33 § 2 lit. d)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE
Określa warunki, na jakich kolejny wniosek o ochronę międzynarodową może zostać uznany za niedopuszczalny, jeśli nie zawiera nowych elementów lub ocen dotyczących kwalifikacji do ochrony międzynarodowej.
Dyrektywa 2013/32/UE art. 2 § lit. q)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE
Definiuje pojęcie 'kolejnego wniosku' jako następnego wniosku o ochronę międzynarodową złożonego po podjęciu ostatecznej decyzji w sprawie poprzedniego wniosku.
Asylgesetz art. 29 § ust. 1 pkt 5
Ustawa o prawie azylu (Niemcy)
Określa, że kolejny wniosek o azyl jest niedopuszczalny.
Aufenthaltsgesetz art. 60 § ust. 2, 3, 5 i 7
Ustawa o pobycie cudzoziemców (Niemcy)
Określa zakazy wydalania cudzoziemców, w tym ze względu na ryzyko tortur, kary śmierci, naruszenia EKPC lub zagrożenia życia/zdrowia w konflikcie zbrojnym.
Pomocnicze
Dyrektywa 2013/32/UE art. 2 § lit. b)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE
Definiuje pojęcie 'wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej'.
Dyrektywa 2013/32/UE art. 2 § lit. e)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE
Definiuje pojęcie 'ostatecznej decyzji'.
Dyrektywa 2013/32/UE art. 40 § ust. 2 i 3
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE
Dotyczy wstępnego rozpatrzenia kolejnych wniosków i sytuacji, gdy należy je rozpatrzyć dalej.
Rozporządzenie Dublin III art. 19 § ust. 3 akapit drugi
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013
Stanowi, że wniosek złożony po faktycznym wydaleniu uznawany jest za nowy wniosek w kontekście ustalania odpowiedzialnego państwa członkowskiego.
Dyrektywa 2004/83/WE art. 15
Dyrektywa Rady 2004/83/WE
Określa kryteria kwalifikacji do ochrony uzupełniającej (poważna krzywda).
Dyrektywa 2004/83/WE art. 18
Dyrektywa Rady 2004/83/WE
Dotyczy przyznawania statusu ochrony uzupełniającej.
Asylgesetz art. 71 § ust. 1
Ustawa o prawie azylu (Niemcy)
Reguluje warunki przeprowadzania nowej procedury azylowej w przypadku kolejnego wniosku.
Verwaltungsverfahrensgesetz art. 51 § ust. 1
Ustawa o postępowaniu administracyjnym (Niemcy)
Dotyczy wznowienia postępowania administracyjnego w przypadku zmiany stanu faktycznego lub prawnego lub dostępności nowych dowodów.
EKPC art. 6
Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności
Przywołana jako podstawa zakazu wydalenia.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Kolejny wniosek o azyl może być odrzucony jako niedopuszczalny, nawet jeśli wnioskodawca powrócił do kraju pochodzenia. Powrót do kraju pochodzenia, dobrowolny czy przymusowy, nie stanowi automatycznie nowego elementu uzasadniającego merytoryczne rozpatrzenie kolejnego wniosku. Jeśli wcześniejsza decyzja dotyczyła oceny zakazu wydalenia, a zakres tej oceny był porównywalny z oceną prawa do ochrony, kolejny wniosek może być uznany za niedopuszczalny.
Odrzucone argumenty
Powrót do kraju pochodzenia powinien skutkować merytorycznym rozpatrzeniem kolejnego wniosku o azyl. Odrzucenie kolejnego wniosku jest niedopuszczalne, jeśli wcześniejsza decyzja nie dotyczyła bezpośrednio statusu ochrony uzupełniającej, nawet jeśli ocena zakazu wydalenia była podobna.
Godne uwagi sformułowania
art. 33 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2013/32 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej został odrzucony jako niedopuszczalny niezależnie od tego, czy wnioskodawca powrócił do państwa pochodzenia... kwestię, czy wniosek o udzielenie azylu należy uznać za „nowy wniosek” w rozumieniu rozporządzenia Dublin III, należy odróżnić od kwestii, czy wniosek ten należy zakwalifikować jako „kolejny wniosek” w rozumieniu art. 2 lit. q) i art. 33 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2013/32 kontrola istnienia podstaw zakazu wydalenia [...] była porównywalna pod względem merytorycznym z kontrolą przeprowadzaną w celu przyznania tego statusu.
Skład orzekający
M.L. Arastey Sahún
prezes izby
N. Wahl
sędzia
J. Passer
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dyrektywy 2013/32/UE dotyczących dopuszczalności kolejnych wniosków o ochronę międzynarodową, w szczególności w kontekście powrotu do kraju pochodzenia i porównywalności ocen prawnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych przepisów dyrektywy 2013/32/UE i niemieckiego prawa krajowego, ale zasady interpretacyjne mają szersze zastosowanie w UE.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa azylowego – możliwości ponownego składania wniosków o azyl i ich dopuszczalności. Wyjaśnia, kiedy powrót do kraju pochodzenia nie gwarantuje ponownego rozpatrzenia wniosku, co jest istotne dla prawników i osób ubiegających się o azyl.
“Powrót do kraju pochodzenia nie zawsze oznacza nowe szanse na azyl – TSUE wyjaśnia zasady dopuszczalności kolejnych wniosków.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI