C-364/07
Podsumowanie
Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że posługiwanie się kolejnymi umowami na czas określony w sektorze publicznym, uzasadnione jedynie ogólnym przepisem ustawowym, jest sprzeczne z prawem UE, chyba że istnieją obiektywne powody związane z charakterem pracy.
Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 1999/70/WE w sprawie pracy na czas określony, w szczególności klauzuli 5 dotyczącej zapobiegania nadużyciom wynikającym z kolejnych umów na czas określony w sektorze publicznym. Sąd krajowy zapytał, czy samo istnienie krajowego przepisu nakazującego zawieranie umów na czas określony może stanowić obiektywny powód do ich odnawiania, a także o znaczenie przerw między umowami i rolę organów administracyjnych. Trybunał podkreślił obowiązek sądów krajowych do wykładni prawa krajowego zgodnie z celem dyrektywy, nawet w przypadku opóźnionej transpozycji.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Kerkyras dotyczył wykładni klauzuli 5 ust. 1 i 2 załącznika do dyrektywy Rady 1999/70/WE dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony. Chodziło o umowy o pracę zawierane z administracją publiczną i o to, czy pojęcie „obiektywnych powodów” uzasadniających odnawianie kolejnych umów na czas określony może być spełnione przez samo istnienie krajowego przepisu ustawowego lub wykonawczego o zasięgu ogólnym. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że klauzula 5 ust. 1 lit. a) porozumienia ramowego sprzeciwia się posługiwaniu się kolejnymi umowami na czas określony uzasadnionemu tylko tym, że obowiązek zawierania takich umów został ustanowiony w krajowym przepisie o zasięgu ogólnym. "Obiektywne powody" wymagają konkretnych przyczyn związanych z rodzajem działalności i warunkami jej wykonywania. Trybunał wyjaśnił również, że przerwa trzech miesięcy między umowami może być uznana za wystarczającą do uznania umów za „kolejne”, a w przypadku braku innych skutecznych środków zapobiegania nadużyciom, bezwzględny zakaz przekształcania umów na czas określony w umowy na czas nieokreślony w sektorze publicznym może być sprzeczny z prawem UE. Sąd krajowy ma obowiązek zbadać, czy krajowy system prawny zawiera skuteczne środki zapobiegania nadużyciom, a także czuwać nad prawem do skutecznej ochrony sądowej.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (5)
Odpowiedź sądu
Nie, samo istnienie takiego przepisu nie stanowi „obiektywnego powodu”. Wymagane są konkretne przyczyny związane z rodzajem działalności i warunkami jej wykonywania.
Uzasadnienie
Trybunał podkreślił, że celem klauzuli 5 jest zapobieganie nadużyciom. Użycie kolejnych umów na czas określony musi być uzasadnione obiektywnymi powodami, a nie jedynie formalnym wymogiem prawnym.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
udzielono odpowiedzi na pytanie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Vassilakis | osoba_fizyczna | skarżący |
| Dimos Kerkyraion | inne | pozwany |
Przepisy (6)
Główne
Dyrektywa 1999/70/WE art. załącznik, klauzula 5 § ust. 1 lit. a)
Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony
Sprzeciwia się posługiwaniu się kolejnymi umowami o pracę na czas określony uzasadnionemu tylko tym, że obowiązek zawierania umów na czas określony został ustanowiony w krajowym przepisie ustawowym lub wykonawczym o zasięgu ogólnym. Wymaga istnienia konkretnych przyczyn związanych z danym rodzajem działalności i warunkami jej wykonywania.
Dyrektywa 1999/70/WE art. załącznik, klauzula 5 § ust. 1
Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony
Nie sprzeciwia się co do zasady uregulowaniom krajowym, na mocy których umowy o pracę lub stosunki pracy na czas określony uważane są za „kolejne” tylko jeżeli przerwa między nimi nie przekroczyła trzech miesięcy.
Dyrektywa 1999/70/WE art. załącznik, klauzula 5
Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony
W przypadku braku innych skutecznych środków zapobiegania i sankcjonowania nadużywania kolejno następujących po sobie umów na czas określony w sektorze publicznym, sprzeciwia się zastosowaniu zasady krajowej zawierającej bezwzględny zakaz przekształcania w umowy na czas nieokreślony takich umów, które służą zaspokojeniu „zwykłych i stałych potrzeb” pracodawcy i stanowią nadużycie.
Pomocnicze
TWE art. art. 10 § akapit drugi
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
Obowiązek dokonywania wykładni prawa krajowego zgodnie z celem dyrektywy.
TWE art. art. 249 § akapit trzeci
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
Obowiązek dokonywania wykładni prawa krajowego zgodnie z celem dyrektywy.
TWE art. art. 234
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
Podstawa prawna odesłania prejudycjalnego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Konieczność wykładni prawa krajowego zgodnie z celem dyrektywy, nawet w przypadku opóźnionej transpozycji. Niedopuszczalność uzasadniania kolejnych umów na czas określony jedynie ogólnym przepisem ustawowym. Wymóg istnienia obiektywnych powodów związanych z charakterem pracy dla stosowania umów na czas określony. Potencjalna sprzeczność bezwzględnego zakazu przekształcania umów na czas określony w umowy na czas nieokreślony w sektorze publicznym z prawem UE, jeśli prowadzi do nadużyć.
Godne uwagi sformułowania
„obiektywnych powodów” wymaga, by skorzystanie z tego szczególnego rodzaju stosunku pracy [...] było uzasadnione występowaniem konkretnych przyczyn związanych w szczególności z danym rodzajem działalności i warunkami jej wykonywania. sądy krajowe mają obowiązek interpretowania prawa krajowego, na ile to możliwe, w świetle treści i celu tej dyrektywy, aby uzyskać rezultat w niej zamierzony służące zaspokojeniu „zwykłych i stałych potrzeb” pracodawcy należy uznać za nadużycie.
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja klauzuli 5 dyrektywy 1999/70/WE dotyczącej umów na czas określony w sektorze publicznym, obowiązek wykładni zgodnej, pojęcie obiektywnych powodów."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych uregulowań dotyczących umów na czas określony w sektorze publicznym i wymaga analizy konkretnych przepisów krajowych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu umów na czas określony w sektorze publicznym i stanowi ważny precedens dla ochrony praw pracowników przed nadużyciami.
“Czy praca na czas określony w urzędzie to zawsze legalne rozwiązanie? TSUE wyjaśnia, kiedy umowy są nadużyciem.”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI