C-360/20

Trybunał orzekł, że pojęcie 'nadużycia finansowego' obejmuje fałszywe oświadczenia złożone po zakończeniu projektu w celu utrzymania finansowania UE, a sądy krajowe muszą interpretować prawo krajowe zgodnie z tym stanowiskiem.

Sprawa dotyczyła wykładni pojęcia 'nadużycia finansowego' w kontekście funduszy unijnych. Sąd odsyłający z Rumunii pytał, czy fałszywe oświadczenia złożone po zakończeniu projektu, ale w okresie jego trwałości, w celu utrzymania finansowania, mogą być uznane za nadużycie finansowe. Trybunał Sprawiedliwości UE stwierdził, że takie działania wchodzą w zakres definicji nadużycia finansowego i nakazał sądom krajowym interpretować prawo krajowe w sposób zgodny z tą wykładnią, o ile nie narusza to zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Argeș (sąd okręgowy w Ardżeszu, Rumunia) dotyczył wykładni przepisów dotyczących ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej, w szczególności pojęcia „nadużyć finansowych” w rozumieniu Konwencji OIF oraz przepisów rozporządzenia nr 1083/2006. Sprawa wywodziła się z postępowania karnego przeciwko NE, beneficjentowi projektu współfinansowanego z funduszy UE, któremu zarzucono przedstawienie fałszywych dokumentów dotyczących dystrybucji materiałów promocyjnych w okresie utrzymania trwałości projektu. Prokuratura umorzyła postępowanie, uznając, że nie doszło do szkody dla budżetu UE, ponieważ fundusze zostały uzyskane przed okresem trwałości, a działania promocyjne były finansowane ze środków własnych beneficjenta. Ministerstwo kwestionowało tę decyzję, argumentując, że działania w okresie trwałości projektu, nawet jeśli podjęte po jego faktycznej realizacji, wpisują się w ramy umowy i miały wpływ na utrzymanie finansowania. Trybunał Sprawiedliwości UE, odpowiadając na pierwsze pytanie, orzekł, że pojęcie „nadużyć finansowych naruszających interesy finansowe” Unii, zawarte w art. 1 ust. 1 lit. a) Konwencji OIF, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono wykorzystanie fałszywych lub nieprawidłowych oświadczeń złożonych po wykonaniu projektu korzystającego z finansowania w celu stworzenia pozorów przestrzegania obowiązków przewidzianych w okresie utrzymania trwałości projektu. Trybunał podkreślił, że obejmuje to cały okres, w którym umowa o finansowanie nakłada obowiązki na beneficjentów, w tym okres trwałości, a pochodzenie funduszy służących spełnieniu obowiązku jest bez znaczenia. Odpowiadając na drugie pytanie, Trybunał przypomniał zasadę pierwszeństwa prawa Unii, która nakłada na sądy krajowe obowiązek dokonywania wykładni prawa krajowego w możliwie największym zakresie zgodnej z prawem Unii. W związku z tym sąd krajowy jest zobowiązany do interpretowania przepisów krajowych w sposób zgodny z obowiązkami wynikającymi z art. 325 ust. 1 i 2 TFUE w związku z art. 1 ust. 1 lit. a) Konwencji OIF. Trybunał zaznaczył jednak, że taka wykładnia nie może prowadzić do naruszenia zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar. W przypadku konfliktu, to ustawodawca krajowy powinien podjąć niezbędne środki.

Zagadnienia prawne (2)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (8)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy