C-360/16

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej2018-01-25

cjeuazyl_imigracjaochrona międzynarodowa, rozporządzenie Dublin IIIWysokatrybunal

Dublin IIIochrona międzynarodowaazylwtórne przejęcieterminynielegalny powrótkontrola sądowapaństwo członkowskie odpowiedzialne

Podsumowanie

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że przepisy rozporządzenia Dublin III dotyczące wtórnego przejęcia i terminów na jego złożenie mają zastosowanie nawet po nielegalnym powrocie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do państwa członkowskiego, które ją przekazało.

Sprawa dotyczyła obywatela Syrii, który złożył wniosek o azyl w Niemczech, został przekazany do Włoch, a następnie nielegalnie powrócił do Niemiec. Bundesverwaltungsgericht zapytał TSUE, czy przepisy rozporządzenia Dublin III dotyczące wtórnego przejęcia i terminów na jego złożenie mają zastosowanie w takiej sytuacji, zwłaszcza po nielegalnym powrocie. TSUE wyjaśnił, że procedura wtórnego przejęcia jest nadal możliwa i nie można dokonać ponownego przekazania bez jej przeprowadzenia, a terminy na złożenie wniosku o wtórne przejęcie biegną od momentu, gdy państwo członkowskie dowie się o powrocie osoby na jego terytorium.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni rozporządzenia Dublin III w sprawie obywatela Syrii, który złożył wniosek o ochronę międzynarodową w Niemczech, został przekazany do Włoch, a następnie nielegalnie powrócił do Niemiec. Niemiecki sąd administracyjny (Bundesverwaltungsgericht) miał wątpliwości co do stosowania przepisów rozporządzenia Dublin III, w szczególności dotyczących procedury wtórnego przejęcia i terminów na jej przeprowadzenie, w sytuacji nielegalnego powrotu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do państwa, które ją wcześniej przekazało. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że przepisy rozporządzenia Dublin III dotyczące wtórnego przejęcia mają zastosowanie również w przypadku nielegalnego powrotu osoby do państwa członkowskiego, które ją przekazało. TSUE podkreślił, że ponowne przekazanie osoby do pierwotnie odpowiedzialnego państwa członkowskiego jest niemożliwe bez przeprowadzenia procedury wtórnego przejęcia. Ponadto, terminy na złożenie wniosku o wtórne przejęcie rozpoczynają bieg od momentu, gdy państwo członkowskie dowie się o powrocie danej osoby na jego terytorium. TSUE wyjaśnił również, że samo przeprowadzenie przekazania nie przesądza ostatecznie o odpowiedzialności państwa członkowskiego, a postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji o odrzuceniu pierwszego wniosku nie jest równoznaczne ze złożeniem nowego wniosku.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (6)

Odpowiedź sądu

Tak, przepisy te nie stoją na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które przewiduje uwzględnienie stanu faktycznego istniejącego w chwili ostatniej rozprawy przed sądem rozpoznającym odwołanie, nawet jeśli okoliczności te zaistniały po wydaniu decyzji o przekazaniu lub po samym przekazaniu.

Uzasadnienie

TSUE wskazał, że skuteczne środki zaskarżenia gwarantowane przez art. 27 ust. 1 rozporządzenia Dublin III i art. 47 Karty Praw Podstawowych wymagają możliwości powołania się na okoliczności zaistniałe po wydaniu decyzji o przekazaniu, aby zapewnić skuteczną ochronę prawną. Przeprowadzenie przekazania nie wyłącza możliwości zakwestionowania odpowiedzialności państwa członkowskiego, zwłaszcza w świetle art. 29 ust. 3 rozporządzenia.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odpowiedz_na_pytanie

Strona wygrywająca

Aziz Hasan (pośrednio, poprzez wyjaśnienie jego praw)

Strony

Nazwa	Typ	Rola
Bundesrepublik Deutschland	panstwo_czlonkowskie	pozwany
Aziz Hasan	osoba_fizyczna	skarżący