C-35/23

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że jurysdykcja sądów państwa członkowskiego, w którym dziecko miało zwykły pobyt przed bezprawnym uprowadzeniem, nie traci mocy tylko dlatego, że wniosek o powrót dziecka złożono do państwa trzeciego lub że wniosek dotyczył przyznania pieczy.

Sprawa dotyczyła wykładni przepisów rozporządzenia nr 2201/2003 w przedmiocie jurysdykcji w sprawach odpowiedzialności rodzicielskiej, w szczególności w kontekście bezprawnego uprowadzenia dziecka między państwami członkowskimi i państwami trzecimi. Sąd odsyłający pytał, czy jurysdykcja sądu państwa członkowskiego, w którym dziecko miało zwykły pobyt przed uprowadzeniem, utrzymuje się, gdy postępowanie o powrót dziecka toczy się między państwem członkowskim a państwem trzecim. Trybunał wyjaśnił, że jurysdykcja ta nie traci mocy z samego faktu skierowania wniosku do państwa trzeciego ani z faktu, że wniosek dotyczył przyznania pieczy, a nie bezpośrednio powrotu.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main dotyczył wykładni art. 10 i 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 w sprawie jurysdykcji w przypadkach bezprawnego uprowadzenia dziecka. Sprawa dotyczyła obywatela niemieckiego mieszkającego w Szwajcarii i obywatelki polskiej mieszkającej w Polsce, rodziców małoletniej L, która urodziła się w Szwajcarii, a następnie mieszkała z matką w Niemczech, a potem w Polsce. Po tym, jak matka odmówiła ojcu kontaktu z dzieckiem i przeniosła się z nim do Polski, ojciec złożył wniosek o powrót dziecka do Szwajcarii, który został oddalony przez polski sąd. Następnie ojciec złożył wniosek o przyznanie mu wyłącznej pieczy nad dzieckiem i powrót dziecka do Szwajcarii do niemieckiego sądu. Sąd odsyłający miał wątpliwości co do swojej jurysdykcji, zwłaszcza w kontekście postępowania o powrót dziecka prowadzonego między Polską a Szwajcarią (państwem trzecim). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w swoim wyroku wyjaśnił, że art. 10 ust. b) ppkt (i) rozporządzenia nr 2201/2003, który utrzymuje jurysdykcję sądów państwa członkowskiego, w którym dziecko miało zwykły pobyt przed uprowadzeniem, nie przestaje mieć zastosowania tylko dlatego, że wniosek o powrót dziecka został skierowany do organu centralnego państwa trzeciego na podstawie Konwencji Haskiej z 1980 r. i zakończył się niepowodzeniem. Trybunał podkreślił, że definicja „bezprawnego uprowadzenia” odnosi się do naruszenia prawa do pieczy zgodnie z prawem państwa członkowskiego zwykłego pobytu dziecka i nie zależy od wszczęcia postępowania o powrót. Ponadto, Trybunał stwierdził, że pojęcie „wniosku o powrót” w rozumieniu art. 10 ust. b) ppkt (i) nie obejmuje wniosku o powrót dziecka do państwa innego niż państwo członkowskie jego zwykłego pobytu ani wniosku o przyznanie pieczy. Wreszcie, Trybunał orzekł, że art. 11 ust. 6-8 rozporządzenia nr 2201/2003, dotyczący obowiązków informacyjnych i wykonalności orzeczeń, nie ma zastosowania do postępowań o powrót dziecka prowadzonych między państwem trzecim a państwem członkowskim.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (10)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy