C-349/24
Podsumowanie
Trybunał orzekł, że prawo krajowe nie może przyznawać ochrony uzupełniającej z powodu naruszenia prawa do życia prywatnego wynikającego z zerwania więzi z państwem członkowskim, jeśli nie jest to związane z sytuacją w kraju pochodzenia.
Sprawa dotyczyła wykładni art. 3 dyrektywy 2011/95/UE w kontekście czeskiego prawa azylowego. Sąd odsyłający pytał, czy ochrona uzupełniająca może być przyznana, gdy wydalenie wnioskodawcy naruszałoby jego prawo do życia prywatnego z powodu zerwania więzi z państwem członkowskim, nawet jeśli nie ma to związku z sytuacją w kraju pochodzenia. Trybunał stwierdził, że ochrona międzynarodowa, w tym uzupełniająca, jest ściśle związana z sytuacją w kraju pochodzenia, a naruszenie prawa do życia prywatnego nie jest podstawą do jej przyznania w rozumieniu dyrektywy.
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Brně dotyczył wykładni art. 3 dyrektywy 2011/95/UE w sprawie odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej A.B. przez czeskie Ministerstvo vnitra. Sąd odsyłający miał wątpliwości co do zgodności czeskiego przepisu § 14a ust. 2 lit. d) ustawy o azylu z dyrektywą, w szczególności w zakresie, w jakim pozwalał on na udzielenie ochrony uzupełniającej, gdy wydalenie wnioskodawcy naruszałoby jego prawo do życia prywatnego z powodu zerwania więzi z Republiką Czeską, nawet jeśli nie było to związane z sytuacją w kraju pochodzenia. Trybunał przypomniał, że ochrona międzynarodowa, zgodnie z dyrektywą 2011/95/UE, jest zasadniczo związana z sytuacją w kraju pochodzenia wnioskodawcy. Definicje uchodźcy i osoby kwalifikującej się do ochrony uzupełniającej (art. 2 lit. d) i f)) oraz przepisy dotyczące oceny wniosku (art. 4 ust. 3) i powodów prześladowania (art. 6, 8, 10, 15) wskazują, że podstawą ochrony są obawy związane z krajem pochodzenia. Trybunał stwierdził, że naruszenie prawa do życia prywatnego wynikające z zerwania więzi z państwem członkowskim nie jest objęte zakresem pojęcia „poważnej krzywdy” uzasadniającej przyznanie ochrony uzupełniającej w rozumieniu dyrektywy. Choć art. 3 dyrektywy pozwala na stosowanie korzystniejszych norm krajowych, muszą one być zgodne z dyrektywą i nie mogą być sprzeczne z jej logiką ani celami. W związku z tym, Trybunał orzekł, że art. 3 dyrektywy 2011/95/UE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uznaniu za korzystniejszą normę krajową przepisu przewidującego udzielenie ochrony uzupełniającej z powodu naruszenia prawa do życia prywatnego wynikającego z zerwania więzi z państwem członkowskim, jeśli nie jest to związane z sytuacją w kraju pochodzenia. Jednocześnie Trybunał zaznaczył, że państwa członkowskie mogą przyznać ochronę krajową ze względów humanitarnych na podstawie prawa krajowego, niezależnie od dyrektywy, a także muszą przestrzegać praw podstawowych, w tym prawa do życia prywatnego, przy wydawaniu decyzji o powrocie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, art. 3 dyrektywy 2011/95/UE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uznaniu za korzystniejszą normę krajową przepisu przewidującego udzielenie ochrony uzupełniającej obywatelowi państwa trzeciego, który w przypadku wydalenia go do jego kraju pochodzenia zostałby narażony na rzeczywiste ryzyko naruszenia prawa do życia prywatnego z powodu zerwania jego więzi z państwem członkowskim rozpatrującym wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.
Uzasadnienie
Ochrona międzynarodowa, w tym uzupełniająca, jest ściśle związana z sytuacją w kraju pochodzenia wnioskodawcy. Dyrektywa 2011/95/UE definiuje poważną krzywdę jako zagrożenia istniejące w kraju pochodzenia. Naruszenie prawa do życia prywatnego wynikające z zerwania więzi z państwem członkowskim nie jest objęte zakresem tej dyrektywy. Choć art. 3 pozwala na korzystniejsze normy krajowe, muszą one być zgodne z logiką i celami dyrektywy, a zatem nie mogą przyznawać ochrony w sytuacjach pozbawionych związku z sytuacją w kraju pochodzenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odpowiedz_na_pytanie
Strona wygrywająca
wnioskodawca (w zakresie wykładni prawa UE)
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| A.B. | osoba_fizyczna | skarżący |
| Ministerstvo vnitra, Odbor azylové a migrační politiky | organ_krajowy | pozwany |
| Rząd czeski | organ_krajowy | interwenient |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (11)
Główne
Dyrektywa 2011/95/UE art. 3
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE
Państwa członkowskie mogą wprowadzać lub utrzymywać korzystniejsze normy, pod warunkiem że są one zgodne z dyrektywą i nie są sprzeczne z jej logiką lub celami. Ochrona międzynarodowa jest związana z sytuacją w kraju pochodzenia.
Dyrektywa 2011/95/UE art. 2 § lit. f)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE
Definicja 'osoby kwalifikującej się do otrzymania ochrony uzupełniającej' - ryzyko poważnej krzywdy w kraju pochodzenia.
ustawa o azylu art. 14a § ust. 2 lit. d)
Ustawa o azylu (Republika Czeska)
Przepis czeski, który był przedmiotem wykładni, potencjalnie umożliwiający udzielenie ochrony uzupełniającej w przypadku sprzeczności wydalenia z zobowiązaniami międzynarodowymi (np. naruszenie prawa do życia prywatnego).
Pomocnicze
Dyrektywa 2011/95/UE art. 2 § lit. d)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE
Definicja 'uchodźcy' - obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.
Dyrektywa 2011/95/UE art. 4 § ust. 3 lit. a)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE
Ocena wniosku wymaga badania istotnych faktów dotyczących kraju pochodzenia.
Dyrektywa 2011/95/UE art. 6
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE
Podmioty dopuszczające się prześladowania lub wyrządzające poważną krzywdę to państwo, partie lub organizacje kontrolujące państwo, lub podmioty niepubliczne, gdy państwo nie udziela ochrony.
Dyrektywa 2011/95/UE art. 8 § ust. 1
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE
Możliwość wyłączenia ochrony, gdy wnioskodawca nie jest narażony na prześladowanie lub poważną krzywdę w kraju pochodzenia.
Dyrektywa 2011/95/UE art. 10 § ust. 1 lit. d)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE
Określenie 'szczególnej grupy społecznej' opiera się na warunkach w kraju pochodzenia.
Dyrektywa 2011/95/UE art. 15 § lit. b)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE
Poważna krzywda obejmuje tortury lub nieludzkie lub poniżające traktowanie w kraju pochodzenia.
Dyrektywa 2008/115/UE art. 5
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/UE
Państwa członkowskie powinny uwzględniać dobro dziecka, życie rodzinne, stan zdrowia i przestrzegać zasady non-refoulement przy powrotach.
TFUE art. 267
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
Podstawa prawna odesłania prejudycjalnego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ochrona międzynarodowa, w tym uzupełniająca, jest ściśle związana z sytuacją w kraju pochodzenia wnioskodawcy. Naruszenie prawa do życia prywatnego wynikające z zerwania więzi z państwem członkowskim nie jest objęte zakresem pojęcia 'poważnej krzywdy' uzasadniającej przyznanie ochrony uzupełniającej w rozumieniu dyrektywy 2011/95/UE. Korzystniejsze normy krajowe na podstawie art. 3 dyrektywy 2011/95/UE muszą być zgodne z logiką i celami dyrektywy, a zatem nie mogą przyznawać ochrony w sytuacjach pozbawionych związku z sytuacją w kraju pochodzenia.
Odrzucone argumenty
Czeskie prawo krajowe (paragraf 14a ust. 2 lit. d) ustawy o azylu) powinno być interpretowane jako umożliwiające przyznanie ochrony uzupełniającej w przypadku naruszenia prawa do życia prywatnego z powodu zerwania więzi z państwem członkowskim, nawet jeśli nie jest to związane z sytuacją w kraju pochodzenia.
Godne uwagi sformułowania
sytuacjach pozbawionych jakiegokolwiek związku z logiką ochrony międzynarodowej ochrona międzynarodowa jest związana z sytuacją wnioskodawcy nie w państwie członkowskim rozpatrującym jego wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, lecz w jego kraju pochodzenia zerwanie więzi między wnioskodawcą a tym państwem członkowskim nie może być postrzegane jako wynikające z zachowania jednego z tych podmiotów [dopuszczających się prześladowania] nie można było odstąpić od stosowania tego przepisu w sprawie przed sądem krajowym, ponieważ bezpośrednie stosowanie przepisu dyrektywy na niekorzyść jednostki nie jest możliwe
Skład orzekający
C. Lycourgos
prezes_izby
S. Rodin
sędzia
N. Piçarra
sędzia
O. Spineanu-Matei
sędzia
N. Fenger
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 3 dyrektywy 2011/95/UE w kontekście przyznawania ochrony uzupełniającej, relacja między prawem krajowym a prawem UE w sprawach azylowych, znaczenie sytuacji w kraju pochodzenia dla ochrony międzynarodowej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej wykładni dyrektywy 2011/95/UE i jej stosowania w kontekście prawa krajowego. Nie wyklucza przyznania ochrony krajowej ze względów humanitarnych na podstawie prawa krajowego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa porusza ważny aspekt prawa azylowego – granice ochrony uzupełniającej i jej związek z sytuacją w kraju pochodzenia, co jest kluczowe dla zrozumienia systemu ochrony międzynarodowej w UE.
“Ochrona uzupełniająca tylko z powodu więzi z Polską? TSUE wyjaśnia granice prawa azylowego.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI