C-348/04

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że przepakowywanie leków przez importerów równoległych jest dopuszczalne, jeśli jest niezbędne do wejścia na rynek i nie szkodzi renomie znaku towarowego, a importer powiadomił producenta.

Sprawa dotyczyła możliwości przepakowywania leków przez importerów równoległych w celu ich sprzedaży w innym państwie członkowskim UE. Sądy krajowe pytały, czy producent może sprzeciwić się takiej praktyce, nawet jeśli nie narusza ona specyficznego przedmiotu znaku towarowego. Trybunał orzekł, że przepakowanie jest dopuszczalne, jeśli jest niezbędne do uzyskania dostępu do rynku, nie narusza stanu produktu ani renomy znaku, a importer powiadomił producenta o swoich zamiarach.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 7 ust. 2 dyrektywy 89/104/EWG w sprawie znaków towarowych, w kontekście przywozu równoległego produktów leczniczych. Spory przed sądami krajowymi dotyczyły sytuacji, w których importerzy równolegli (Swingward Ltd, Dowelhurst Ltd) zmieniali opakowania lub etykiety produktów leczniczych wytwarzanych przez Boehringer Ingelheim i innych producentów, a następnie wprowadzali je do obrotu w Wielkiej Brytanii. Producenci sprzeciwiali się tym działaniom, twierdząc, że naruszają ich prawa do znaków towarowych. Trybunał Sprawiedliwości UE, opierając się na swoim wcześniejszym orzecznictwie (m.in. w sprawach C-143/00 Boehringer Ingelheim, C-427/93 Bristol-Myers Squibb), wyjaśnił, że uprawniony do znaku towarowego może sprzeciwić się przepakowaniu produktu, jeśli narusza to specyficzny przedmiot znaku towarowego. Jednakże sprzeciw taki nie jest dopuszczalny, jeżeli przepakowanie jest niezbędne do uzyskania rzeczywistego dostępu do rynku państwa członkowskiego przywozu i nie przyczynia się do sztucznego podziału rynku. Ponadto, przepakowanie nie może naruszać oryginalnego stanu produktu ani szkodzić renomie znaku towarowego. Kluczowym wymogiem jest również wcześniejsze zawiadomienie uprawnionego do znaku towarowego przez importera o zamiarze przepakowania i wprowadzenia produktu do obrotu, a także dostarczenie próbki produktu na żądanie. Trybunał doprecyzował, że wymóg niezbędności przepakowania odnosi się do samego faktu przepakowania (lub zastosowania nowej etykiety), a nie do sposobu jego wykonania. Określił również, że szkoda dla renomy znaku towarowego nie ogranicza się do uszkodzonych, złej jakości lub nieschludnych opakowań, ale obejmuje wszelkie działania mogące obniżyć wartość znaku. Kwestia, czy konkretne działania, takie jak "de-branding", "co-branding" czy sposób umieszczenia etykiety, szkodzą renomie, jest oceniana przez sąd krajowy w oparciu o konkretne okoliczności sprawy. Odnośnie ciężaru dowodu, Trybunał orzekł, że w przypadku przepakowania to na importerze równoległym spoczywa obowiązek wykazania spełnienia wszystkich przesłanek umożliwiających legalne wprowadzenie produktu do obrotu. W przypadku braku wcześniejszego zawiadomienia, importer dopuszcza się naruszenia praw do znaku, a sankcje muszą być proporcjonalne, skuteczne i odstraszające, przy czym sąd krajowy ustala wysokość odszkodowania z uwzględnieniem szkody i zasady proporcjonalności.

Zagadnienia prawne (5)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (3)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy