C-347/09

Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że prawo UE stoi na przeszkodzie sankcjom karnym za naruszenie monopolu na gry losowe, jeśli sam monopol jest niezgodny z prawem UE, a także że państwa członkowskie mogą ustanawiać monopole w celu ochrony konsumentów, ale muszą one być proporcjonalne i spójne z celami.

Sprawa dotyczyła zgodności austriackiego monopolu na urządzanie gier losowych online z prawem UE, w szczególności ze swobodą świadczenia usług. Trybunał orzekł, że sankcje karne za naruszenie takiego monopolu są niedopuszczalne, jeśli sam monopol narusza prawo UE. Stwierdził również, że państwa członkowskie mogą ustanawiać monopole w celu ochrony konsumentów i walki z przestępczością, ale muszą one być proporcjonalne i spójne z tymi celami, a polityka handlowa monopolisty nie może być nadmiernie ekspansywna. Analizie poddano również wymogi dotyczące formy prawnej, kapitału i lokalizacji monopolisty.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 43 WE i 49 WE w związku z postępowaniem karnym przeciwko Jochenowi Dickingerowi i Franzowi Ömerowi, zarządzającym spółką bet-at-home.com Entertainment, oskarżonym o naruszenie austriackiego ustawodawstwa dotyczącego gier losowych poprzez oferowanie gier kasynowych online. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że prawo Unii, a w szczególności art. 49 Traktatu WE, stoi na przeszkodzie ustanowieniu sankcji karnych za naruszenie monopolu w zakresie urządzania gier losowych, jeśli przepisy te nie są zgodne z prawem Unii. Wskazano, że prawo Unii nakłada ograniczenia na kompetencje państw członkowskich w dziedzinie prawa karnego, które nie może ograniczać podstawowych swobód gwarantowanych przez prawo Unii. Trybunał stwierdził również, że art. 49 WE ma zastosowanie do usług z zakresu gier losowych udostępnianych odpłatnie przez Internet na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego przez podmiot z siedzibą w innym państwie członkowskim, nawet jeśli podmiot ten utworzył tam infrastrukturę wsparcia informatycznego lub korzysta z pomocy technicznej lokalnego usługodawcy. Odnosząc się do kwestii dopuszczalności monopolu, Trybunał uznał, że państwo członkowskie dążące do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów może zasadnie ustanowić monopol, poddany ścisłej kontroli, w celu zapanowania nad przestępczością i przeciwdziałania nadmiernym wydatkom związanym z grami. Jednakże, dla spójności z celami walki z przestępczością i ograniczenia okazji do gry, przepisy ustanawiające monopol i dopuszczające ekspansywną politykę handlową powinny opierać się na przekonaniu o problemie przestępczości i uzależnienia, a także dopuszczać jedynie współmierną działalność reklamową. Okoliczność, że państwo członkowskie wybrało odmienny system ochrony niż inne, nie może wpływać na ocenę proporcjonalności przepisów. Trybunał podkreślił, że cel polegający wyłącznie na zwiększeniu przychodów skarbu państwa nie może uzasadniać ograniczeń swobody świadczenia usług. Polityka handlowa monopolisty musi być spójna z celami, a ekspansywna reklama może być niedopuszczalna. Analizie poddano również wymogi dotyczące formy prawnej, kapitału zakładowego i lokalizacji siedziby monopolisty, stwierdzając, że niektóre z nich mogą być uzasadnione, ale muszą być proporcjonalne i nie mogą wykraczać poza to, co konieczne. Zakaz tworzenia oddziałów poza granicami kraju uznano za nieuzasadniony. Na koniec, Trybunał stwierdził, że nie istnieje obowiązek wzajemnego uznawania zezwoleń wydanych przez różne państwa członkowskie w sektorze gier losowych, który nie został poddany harmonizacji. Państwa członkowskie mają szeroki zakres uznania w wyborze celów i poziomu ochrony, a kontrola w jednym państwie nie gwarantuje takiego samego poziomu ochrony w innym.

Zagadnienia prawne (6)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (9)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy