C-342/25
Podsumowanie
Sofiyski gradski sad (sąd dla miasta Sofii) zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w związku z postępowaniem karnym przeciwko dwóm funkcjonariuszom policji, DS i KW, oskarżonym o łapownictwo bierne. Sąd odsyłający powziął wątpliwości co do zgodności bułgarskich przepisów proceduralnych, w szczególności art. 105 ust. 2 Kodeksu postępowania karnego, z prawem Unii. Przepis ten nakazuje wykluczenie dowodów zebranych niezgodnie z prawem, nawet jeśli są one odciążające dla oskarżonych i mają istotne znaczenie dla ich obrony. Sąd odsyłający pytał, czy taka wykładnia jest zgodna z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz art. 47 akapity pierwszy i drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także z art. 7 ust. 2 i 3 dyrektywy 2012/13 w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym. Trybunał Sprawiedliwości, po analizie, uznał się za niewłaściwy do rozpatrzenia pytań dotyczących wykładni art. 47 Karty praw podstawowych, stwierdzając, że bułgarskie przepisy proceduralne dotyczące dopuszczalności dowodów nie stanowią „stosowania prawa Unii” w rozumieniu art. 51 ust. 1 Karty, ponieważ nie ma między nimi bezpośredniego powiązania wykraczającego poza bliskość lub pośredni wpływ. Ponadto, Trybunał uznał, że wykładnia prawa Unii nie była obiektywnie niezbędna do wydania orzeczenia przez sąd odsyłający. W pozostałym zakresie wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został uznany za niedopuszczalny.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: NiskaUstalenie zakresu stosowania prawa Unii w kontekście krajowych przepisów proceduralnych dotyczących dowodów w sprawach karnych.
Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji braku bezpośredniego związku z prawem Unii i nie przesądza o merytorycznej zgodności przepisów krajowych z prawem Unii, jeśli taki związek by istniał.
Zagadnienia prawne (2)
Czy bułgarskie przepisy proceduralne nakazujące wykluczenie dowodów zebranych niezgodnie z prawem, nawet jeśli są one odciążające dla oskarżonych i mają istotne znaczenie dla ich obrony, są zgodne z prawem Unii, w szczególności z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE i art. 47 akapity pierwszy i drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?
Odpowiedź sądu
Trybunał Sprawiedliwości uznał się za niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi, stwierdzając, że bułgarskie przepisy proceduralne nie stanowią stosowania prawa Unii w rozumieniu art. 51 KPP, a wykładnia prawa Unii nie była obiektywnie niezbędna do rozstrzygnięcia sprawy przez sąd krajowy.
Uzasadnienie
Bułgarskie przepisy proceduralne dotyczące dopuszczalności dowodów nie mają bezpośredniego związku z prawem Unii, a sąd odsyłający jest w stanie rozstrzygnąć sprawę na podstawie prawa krajowego.
Czy bułgarskie przepisy proceduralne, zgodnie z którymi sąd informuje oskarżonych o nieprawidłowościach przy gromadzeniu dowodów, które mogą skutkować ich wykluczeniem, są zgodne z art. 7 ust. 2 i 3 dyrektywy 2012/13 i art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?
Odpowiedź sądu
Trybunał Sprawiedliwości uznał wniosek za niedopuszczalny, stwierdzając, że wykładnia art. 7 ust. 2 i 3 dyrektywy 2012/13 nie ma związku ze stanem faktycznym sporu, a Trybunał nie jest właściwy do wykładni art. 47 Karty.
Uzasadnienie
Dyrektywa 2012/13 nie reguluje kwestii dopuszczalności dowodów, a sąd odsyłający nie ma wątpliwości co do zgodności z nią przepisów krajowych, lecz z art. 47 Karty, do którego wykładni Trybunał nie jest właściwy.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| DS | osoba_fizyczna | oskarżony |
| KW | osoba_fizyczna | oskarżony |
| Komisja Europejska | instytucja_ue | interwenient |
Przepisy (14)
Główne
TUE art. 19 § 1
Traktat o Unii Europejskiej
Państwa członkowskie ustanawiają środki niezbędne do zapewnienia jednostkom poszanowania ich prawa do skutecznej ochrony prawnej w dziedzinach objętych prawem Unii.
KPP art. 47 § 1
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu.
KPP art. 47 § 2
Karta praw podstawowych Unii Europejskiej
Prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu.
Dyrektywa 2012/13/UE art. 7 § 2
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE
Prawo dostępu do materiałów sprawy dla osób podejrzanych lub oskarżonych.
Dyrektywa 2012/13/UE art. 7 § 3
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE
Prawo dostępu do materiałów sprawy w odpowiednim czasie.
Nakazatelno-protsesualen kodeks art. 105 § 2
Kodeks postępowania karnego
Nie są dopuszczalne środki dowodowe, których nie zebrano lub nie przygotowano na przewidzianych w niniejszym kodeksie warunkach i zasadach.
Pomocnicze
Konstytucja bułgarska art. 121 § 1
Konstytucja Republiki Bułgarii
Konstytucja bułgarska art. 121 § 2
Konstytucja Republiki Bułgarii
Konstytucja bułgarska art. 122 § 1
Konstytucja Republiki Bułgarii
Konstytucja bułgarska art. 122 § 2
Konstytucja Republiki Bułgarii
Nakazatelen kodeks art. 301 § 1
Kodeks karny
Nakazatelen kodeks art. 302 § 1
Kodeks karny
Nakazatelno-protsesualen kodeks art. 29 § 2
Kodeks postępowania karnego
Nakazatelno-protsesualen kodeks art. 292
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak bezpośredniego związku bułgarskich przepisów proceduralnych z prawem Unii. • Wykładnia prawa Unii nie jest obiektywnie niezbędna do rozstrzygnięcia sprawy przez sąd krajowy. • Dyrektywa 2012/13 nie reguluje kwestii dopuszczalności dowodów. • Trybunał nie jest właściwy do wykładni art. 47 Karty praw podstawowych w tym kontekście.
Godne uwagi sformułowania
„stosowanie prawa Unii” w rozumieniu art. 51 ust. 1 Karty wymaga istnienia powiązania między aktem prawa Unii a danym środkiem krajowym, które wykracza poza bliskość danych dziedzin lub pośredni wpływ jednej dziedziny na drugą • nie można ustanowić między nimi powiązania w rozumieniu orzecznictwa • nie nakłada bowiem na państwa członkowskie żadnego szczególnego obowiązku w zakresie dopuszczalności dowodów • nie można uznać, że przepisy krajowe rozpatrywane w postępowaniu głównym stanowią stosowanie art. 7 ust. 2 i 3 dyrektywy 2012/13 • nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym sporu w postępowaniu głównym
Skład orzekający
F. Biltgen
prezes izby
I. Ziemele
sędzia
A. Kumin
sędzia
S. Gervasoni
sędzia
M. Bošnjak
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Ustalenie zakresu stosowania prawa Unii w kontekście krajowych przepisów proceduralnych dotyczących dowodów w sprawach karnych."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji braku bezpośredniego związku z prawem Unii i nie przesądza o merytorycznej zgodności przepisów krajowych z prawem Unii, jeśli taki związek by istniał.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy ważnych kwestii proceduralnych w postępowaniu karnym, ale rozstrzygnięcie Trybunału skupia się na braku właściwości, co ogranicza jej praktyczne znaczenie dla interpretacji prawa Unii.
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny