C-341/04

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że domniemanie głównego ośrodka podstawowej działalności spółki zależnej w jej siedzibie statutowej może być obalone tylko obiektywnymi kryteriami, a wszczęcie głównego postępowania upadłościowego w jednym państwie członkowskim powinno być uznawane w innych państwach bez możliwości badania jurysdykcji sądu wszczynającego postępowanie, chyba że doszło do naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

Sprawa dotyczyła wykładni rozporządzenia w sprawie postępowania upadłościowego, w szczególności określenia głównego ośrodka podstawowej działalności spółki zależnej oraz zasad uznawania postępowań upadłościowych między państwami członkowskimi. Trybunał wyjaśnił, że domniemanie siedziby statutowej jako głównego ośrodka działalności spółki zależnej może być obalone tylko przez obiektywne kryteria, a nie przez samą kontrolę spółki nadrzędnej. Ponadto, orzekł, że wszczęcie głównego postępowania upadłościowego w jednym państwie członkowskim musi być uznawane w innych państwach, chyba że doszło do oczywistego naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 w sprawie postępowania upadłościowego. Sprawa dotyczyła spółki Eurofood IFSC Ltd, irlandzkiej spółki zależnej włoskiej grupy Parmalat. Kluczowe pytania dotyczyły określenia głównego ośrodka podstawowej działalności spółki zależnej oraz zasad uznawania postępowań upadłościowych między państwami członkowskimi. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że domniemanie, iż głównym ośrodkiem podstawowej działalności spółki zależnej jest jej siedziba statutowa, może zostać obalone jedynie wtedy, gdy obiektywne i możliwe do zweryfikowania przez osoby trzecie kryteria wskazują na odmienną sytuację. Sama kontrola spółki nadrzędnej nie jest wystarczająca do obalenia tego domniemania. Ponadto, Trybunał podkreślił, że wszczęcie głównego postępowania upadłościowego przez sąd jednego państwa członkowskiego powinno zostać uznane przez sądy innych państw członkowskich, bez możliwości badania przez te sądy oceny jurysdykcji dokonanej przez sąd państwa wszczęcia postępowania. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, gdy uznanie postępowania prowadziłoby do rezultatu pozostającego w oczywistej sprzeczności z porządkiem publicznym, w szczególności z naruszeniem prawa podstawowego do bycia wysłuchanym.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (9)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy