C-332/21

Trybunał orzekł, że alkohol etylowy używany do produkcji substancji smakowo-aromatycznych do napojów bezalkoholowych jest zwolniony z akcyzy, a państwa członkowskie muszą respektować zwolnienia przyznane w innych państwach UE, chyba że istnieją dowody oszustwa.

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy akcyzowej w kontekście zwolnienia z podatku alkoholu etylowego używanego do produkcji substancji smakowo-aromatycznych do napojów bezalkoholowych. Rumunia odmówiła zwrotu akcyzy, powołując się na brak statusu zarejestrowanego odbiorcy przez skarżącą i uprawnionego prowadzącego skład podatkowy przez dostawcę. Trybunał orzekł, że zwolnienie obejmuje zarówno alkohol używany do produkcji, jak i sam alkohol w substancjach smakowo-aromatycznych, pod warunkiem że ostateczny produkt jest bezalkoholowy. Ponadto, państwa członkowskie muszą uznać zwolnienia przyznane w innych państwach UE, chyba że istnieją dowody oszustwa lub nadużycia.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 27 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 92/83/EWG w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych. Sprawa wyłoniła się z konfliktu między rumuńską spółką Quadrant Amroq Beverages SRL a rumuńską agencją podatkową w kwestii zwrotu zapłaconego podatku akcyzowego od alkoholu etylowego używanego do produkcji substancji smakowo-aromatycznych. Spółka twierdziła, że alkohol ten powinien być zwolniony z akcyzy, zgodnie z dyrektywą, ponieważ był przeznaczony do produkcji substancji smakowo-aromatycznych, które z kolei miały być użyte do wytworzenia napojów bezalkoholowych o zawartości alkoholu nieprzekraczającej 1,2% objętości. Rumuńskie organy podatkowe odmówiły zwrotu, argumentując, że zwolnienie dotyczy tylko alkoholu o zawartości do 1,2% objętości, a także że skarżąca nie posiadała statusu zarejestrowanego odbiorcy, a jej dostawca statusu uprawnionego prowadzącego skład podatkowy. Trybunał Sprawiedliwości UE, odpowiadając na pytania prejudycjalne rumuńskiego sądu, orzekł, że art. 27 ust. 1 lit. e) dyrektywy 92/83 należy interpretować w ten sposób, że zwolnienie z podatku akcyzowego obejmuje zarówno alkohol etylowy używany do produkcji substancji smakowo-aromatycznych, jak i alkohol etylowy już zawarty w tych substancjach, pod warunkiem że są one przeznaczone do produkcji napojów bezalkoholowych o zawartości alkoholu nieprzekraczającej 1,2% objętości. Ponadto, Trybunał podkreślił, że państwa członkowskie są zobowiązane do uznania zwolnień z akcyzy przyznanych w innych państwach członkowskich, chyba że istnieją konkretne, obiektywne i weryfikowalne dowody wskazujące na uchylanie się od przepisów, ich omijanie lub naruszanie. W szczególności, państwa członkowskie nie mogą nakładać dodatkowych wymogów proceduralnych, takich jak status zarejestrowanego odbiorcy czy uprawnionego prowadzącego skład podatkowy, jeśli nie są one niezbędne do zapobiegania oszustwom podatkowym, a ryzyko takie nie zostało udowodnione. Trybunał uznał, że w przypadku substancji smakowo-aromatycznych, ryzyko przetworzenia ich na napoje alkoholowe jest niskie ze względu na ich koszt i trudność ekstrakcji alkoholu.

Zagadnienia prawne (4)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (11)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy