C-330/16

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej2017-06-01
cjeuprawo_ue_ogolneterminy platnosciWysokatrybunal
terminy platnoscitransakcje handlowedyrektywa UEnajemkoszty odzyskiwania naleznosciczasowy zakres stosowania prawaimplementacja dyrektywy

Podsumowanie

Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że państwa członkowskie mogą wykluczyć z zakresu stosowania dyrektywy o zwalczaniu opóźnień w płatnościach umowy zawarte przed 16 marca 2013 r., nawet jeśli opóźnienia w płatnościach występują po tej dacie.

Sprawa dotyczyła wykładni dyrektywy 2011/7 w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych. Sąd Okręgowy w Warszawie pytał, czy najem lokalu jest usługą w rozumieniu dyrektywy oraz czy państwa członkowskie mogą wykluczyć z jej zakresu umowy zawarte przed 16 marca 2013 r., nawet jeśli opóźnienia w płatnościach występują po tej dacie. Trybunał uznał, że państwa członkowskie mogą wykluczyć takie umowy, powołując się na brzmienie art. 12 ust. 4 dyrektywy, który odnosi się do 'umów zawartych', a nie 'transakcji handlowych'.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie dotyczył wykładni dyrektywy 2011/7/UE w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych. Spór w postępowaniu głównym dotyczył rekompensaty za koszty odzyskania zaległych płatności czynszu najmu, które wystąpiły po dacie wejścia w życie polskiej ustawy implementującej dyrektywę. Sąd odsyłający miał wątpliwości, czy najem lokalu jest usługą w rozumieniu dyrektywy oraz czy umowa najmu na czas nieokreślony stanowi transakcję handlową, czy też każda płatność czynszu jest odrębną transakcją. Kluczowe pytanie dotyczyło możliwości wykluczenia z zakresu stosowania dyrektywy umów zawartych przed 16 marca 2013 r., nawet jeśli opóźnienia w płatnościach miały miejsce po tej dacie. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując pytania drugie i trzecie łącznie, orzekł, że art. 12 ust. 4 dyrektywy 2011/7 należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą wykluczyć z zakresu stosowania tej dyrektywy opóźnienia w płatnościach w ramach wykonywania umowy zawartej przed dniem 16 marca 2013 r., nawet jeśli te opóźnienia występują po tej dacie. Trybunał podkreślił, że prawodawca Unii posłużył się wyrażeniem 'umowy zawarte', a nie 'transakcje handlowe', co wskazuje na możliwość wykluczenia całych stosunków umownych zawartych przed wskazaną datą. W związku z tym, że Polska skorzystała z tej możliwości, umowa najmu zawarta przed 16 marca 2013 r. nie podlegała czasowemu zakresowi stosowania dyrektywy 2011/7, co czyniło zbędnym rozstrzyganie, czy najem lokalu jest usługą w rozumieniu dyrektywy.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Zbędne jest udzielenie odpowiedzi, ponieważ umowa została zawarta przed datą wykluczenia z zakresu stosowania dyrektywy.

Uzasadnienie

Trybunał uznał, że skoro umowa została zawarta przed 16 marca 2013 r. i Polska skorzystała z możliwości wykluczenia takich umów z zakresu stosowania dyrektywy 2011/7, to nie ma znaczenia, czy najem lokalu jest usługą w rozumieniu dyrektywy.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odpowiedz_na_pytanie

Strona wygrywająca

udzielono odpowiedzi na pytanie

Strony

NazwaTypRola
Piotr Zarskiosoba_fizycznaskarżący
Andrzej Stadnickiosoba_fizycznapozwany
Rząd polskipanstwo_czlonkowskieinterwenient
Rząd hiszpańskipanstwo_czlonkowskieinterwenient
Komisja Europejskainstytucja_ueinterwenient

Przepisy (11)

Główne

Dyrektywa 2011/7/UE art. 1 § 1

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych

Celem dyrektywy jest zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

Dyrektywa 2011/7/UE art. 2 § 1

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych

Definicja 'transakcji handlowych' jako transakcji między przedsiębiorstwami lub między przedsiębiorstwami a organami publicznymi, które prowadzą do dostawy towarów lub świadczenia usług za wynagrodzeniem.

Dyrektywa 2011/7/UE art. 3

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych

Dyrektywa 2011/7/UE art. 6 § 1

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych

Państwa członkowskie zapewniają, aby wierzyciel był uprawniony do uzyskania od dłużnika co najmniej stałej kwoty 40 EUR jako rekompensaty za koszty odzyskiwania należności.

Dyrektywa 2011/7/UE art. 8

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych

Dyrektywa 2011/7/UE art. 12 § 4

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych

Państwa członkowskie mogą zdecydować, czy wykluczyć umowy zawarte przed dniem 16 marca 2013 r.

ustawa z dnia 8 marca 2013 r. art. 4

Ustawa z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych

Definicja 'transakcji handlowej'.

ustawa z dnia 8 marca 2013 r. art. 10 § 1

Ustawa z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych

Prawo wierzyciela do uzyskania od dłużnika równowartości 40 EUR jako rekompensaty za koszty odzyskiwania należności.

ustawa z dnia 8 marca 2013 r. art. 15 § 1

Ustawa z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych

Do transakcji handlowych zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Pomocnicze

Dyrektywa 2000/35/WE art. 6 § 3

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych

Państwa członkowskie mogą pominąć umowy zawarte przed 8 sierpnia 2002 r.

Dyrektywa 2000/35/WE art. 13

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych

Dyrektywa 2000/35 traci moc od 16 marca 2013 r., ale ma nadal zastosowanie do umów zawartych przed tą datą, do których dyrektywa 2011/7 nie ma zastosowania.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Brzmienie art. 12 ust. 4 dyrektywy 2011/7/UE, które odnosi się do 'umów zawartych', a nie 'transakcji handlowych', pozwala państwom członkowskim na wykluczenie z zakresu stosowania dyrektywy umów zawartych przed 16 marca 2013 r. w całości, w tym ich przyszłych skutków. Kontekst art. 13 dyrektywy 2011/7/UE, który stanowi, że uchylona dyrektywa 2000/35/WE ma nadal zastosowanie do umów zawartych przed 16 marca 2013 r., do których dyrektywa 2011/7 nie ma zastosowania.

Godne uwagi sformułowania

prawodawca Unii posłużył się wyrażeniem „umowy zawarte”, a nie „transakcje handlowe” prawodawca Unii w każdym razie zadbał o to, aby nie użyć w dowolny sposób tego wyrażenia przy okazji określania zakresu możliwości przyznanej państwom członkowskim w art. 12 ust. 4 dyrektywy 2011/7 państwa członkowskie mogą wykluczyć z zakresu stosowania tej dyrektywy opóźnienia w płatnościach w ramach wykonywania umowy zawartej przed dniem 16 marca 2013 r., nawet jeśli te opóźnienia występują po tej dacie.

Skład orzekający

E. Juhász

prezes izby

C. Vajda

sędzia

C. Lycourgos

sprawozdawca

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Interpretacja zakresu czasowego stosowania dyrektywy 2011/7/UE oraz możliwości wykluczenia przez państwa członkowskie umów zawartych przed datą transpozycji, nawet jeśli skutki tych umów (opóźnienia w płatnościach) występują po tej dacie."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji umów zawartych przed 16 marca 2013 r. i decyzji państwa członkowskiego o ich wykluczeniu z zakresu stosowania dyrektywy 2011/7/UE. Nie rozstrzyga kwestii, czy najem lokalu jest usługą w rozumieniu dyrektywy ani czy płatność czynszu jest transakcją handlową, uznając te kwestie za zbędne w kontekście wykluczenia czasowego.

Wartość merytoryczna

Ocena: 6/10

Sprawa dotyczy ważnej dyrektywy UE implementowanej do polskiego prawa, a jej rozstrzygnięcie ma istotne implikacje praktyczne dla umów zawartych w przeszłości, zwłaszcza w kontekście kosztów odzyskiwania należności.

Umowy sprzed lat nadal chronione przez prawo: TSUE wyjaśnia, kiedy dyrektywa o terminach płatności nie obowiązuje.

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI