C-33/17

Trybunał orzekł, że austriackie przepisy pozwalające na wstrzymanie płatności wynagrodzenia i żądanie zabezpieczenia kary pieniężnej naruszają swobodę świadczenia usług.

Sprawa dotyczyła austriackich przepisów, które pozwalały na wstrzymanie płatności wynagrodzenia zleceniobiorcy i żądanie od zleceniodawcy wniesienia zabezpieczenia na poczet potencjalnej kary pieniężnej za naruszenie prawa pracy. Słoweńska spółka budowlana Čepelnik d.o.o. dochodziła zapłaty 5000 EUR od austriackiego klienta, Michaela Vavti, który odmówił zapłaty, powołując się na wniesione przez siebie zabezpieczenie. Trybunał uznał, że takie środki stanowią ograniczenie swobody świadczenia usług i wykraczają poza to, co jest niezbędne do ochrony pracowników i zwalczania oszustw, naruszając tym samym art. 56 TFUE.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym został złożony przez sąd rejonowy w Bleiburgu (Austria) w związku ze sporem cywilnoprawnym dotyczącym zapłaty 5000 EUR wynagrodzenia za prace budowlane. Austriacki zleceniodawca, Michael Vavti, odmówił zapłaty, ponieważ nałożył na siebie obowiązek wniesienia zabezpieczenia w wysokości 5200 EUR na poczet potencjalnej kary pieniężnej, która mogła zostać nałożona na słoweńskiego usługodawcę, Čepelnik d.o.o., za naruszenie austriackich przepisów dotyczących delegowania pracowników (brak zgłoszenia pracowników, brak dokumentacji płacowej w języku niemieckim). Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, rozpatrując sprawę w wielkiej izbie, najpierw stwierdził dopuszczalność wniosku, mimo zastrzeżeń rządu austriackiego. Następnie, analizując przepisy, uznał, że dyrektywa 2014/67/UE nie ma zastosowania do stanu faktycznego, ponieważ miał on miejsce przed terminem transpozycji. Jednakże, dyrektywa 2006/123/WE (o usługach na rynku wewnętrznym), zgodnie z art. 1 ust. 6, nie ma wpływu na prawo pracy, ale nie zwalnia z weryfikacji zgodności z prawem UE, w tym z art. 56 TFUE. Trybunał uznał, że austriackie środki, pozwalające na wstrzymanie płatności i żądanie zabezpieczenia kary pieniężnej, stanowią ograniczenie swobody świadczenia usług. Choć cele takie jak ochrona socjalna pracowników i zwalczanie oszustw są uzasadnione, zastosowane środki okazały się nieproporcjonalne. W szczególności, możliwość zastosowania tych środków jeszcze przed stwierdzeniem wykroczenia, brak możliwości przedstawienia stanowiska przez usługodawcę oraz potencjalnie wysoka kwota zabezpieczenia, która mogła przekroczyć należne wynagrodzenie, sprawiły, że przepisy te wykraczały poza to, co jest niezbędne. W konsekwencji, Trybunał orzekł, że art. 56 TFUE stoi na przeszkodzie takim regulacjom.

Zagadnienia prawne (3)

Rozstrzygnięcie

Strony

Przepisy (6)

Argumenty

Skład orzekający

Informacje dodatkowe

Powiązane tematy